บทที่ 338 กองทัพชายแดนฟอนเฟะ เมฆหมอกแห่งความสงสัยยังไม่จาง

เกิ่งคุนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตบหน้าอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจว่า "อีกอย่าง ด่านหูเหลาไม่ใช่ด่านเยี่ยนอวิ๋น! ที่นั่นมีชัยภูมิเป็นปราการธรรมชาติ หนึ่งคนรักษาด่าน หมื่นคนมิอาจผ่าน! อย่าว่าแต่ตอนนี้เหลือทหารหมื่นห้าพัน ต่อให้เหลือแค่พี่น้องแปดพันคนของข้า ไอ้พวกคนเถื่อนเป่ยตี๋ต่อให้ยกมาแสนคน ก็อย่าหวังจะได้เหยียบข้ามกำแพงด่านแม้แต่ก้าวเดียว! จางเฉิงเย่มันคำนวณจุดนี้ไว้แล้ว ถึงได้กล้าโยกข้าออกมาอย่างสบายใจเฉิบไงเล่า!" คำพูดนี้ของเกิ่งคุน หนักแน่นเด็ดขาด เต็มไปด้วยความมั่นใจอันเปี่ยมล้น ทุกคนในที่นั้นได้ฟัง หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจก็ร่วงหล่นลงพื้น

ที่แท้เป็นเช่นนี้ ภัยธรรมชาติเข้าข้างเรา! ถานไถหมิงเลี่ยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ยกชามเหล้าขึ้นอีกครั้ง "เป็นอย่างนี้นี่เอง! ถ้าอย่างนั้นก็ดี ดีมาก! มา พี่ใหญ่ เราดื่มกันต่อ!" เมื่อได้รับคำอธิบายจากเกิ่งคุน ความคลางแคลงใจทั้งหมดดูเหมือนจะมลายหายไปสิ้น จากนั้น บรรยากาศในห้องโถงหารือก็เปลี่ยนไปเป็นงานเลี้ยงฉลองการกลับมาพบกันของพี่น้องอย่างสมบูรณ์แบบ ถานไถหมิงเลี่ยและเกิ่งคุน คนหนึ่งได้แขนซ้ายขวาที่พลัดพรากกลับคืน อีกคนได้รู้ตัวศัตรูที่แท้จริงและพบเจ้านายเก่า ทั้งสองต่างมีความรู้สึกท่วมท้น ผลัดกันดื่มชามต่อชาม ราวกับจะไม่ยอมเลิกราถ้าไม่เมาหัวราน้ำ ฤทธิ์ของเหล้ารัมชิงเฟิงนั้นรุนแรงนัก โดยเฉพาะกับคนโบราณที่คุ้นชินแต่เหล้าข้าวขุ่นๆ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เข้มข้นและร้อนแรง พุ่งขึ้นสมองอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เกิ่งคุนก็หน้าแดงก่ำ ลิ้นเริ่มคับปาก กอดไหเหล้าร้องไห้บ้างหัวเราะบ้าง เดี๋ยวก็ด่าทอเว่ยอู๋หยา เดี๋ยวก็เล่าความหลังตอนติดตามท่านแม่ทัพเฒ่าออกรบ จ้าวเหิงและถานไถหมิงเลี่ยเห็นเขาเมาจนไม่ได้สติแล้ว จึงสบตากัน เรียกองครักษ์สองนายมาช่วยกันหามเขาไปพักผ่อนที่ห้องรับรองที่สะอาดสะอ้าน เมื่อเกิ่งคุนถูกหามออกไป ความอึกทึกในห้องโถงก็ค่อยๆ สงบลง ถานไถหมิงเลี่ยแม้จะดื่มไปไม่น้อย แต่อาศัยคอทองแดง จึงยังประคองสติไว้ได้ เขาดูประตูที่ว่างเปล่า ใบหน้าฉายแววปิติยินดีที่ปิดไม่มิด "น้องเขย สวรรค์เข้าข้างเราจริงๆ! นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่มาปราบเรา จะกลายเป็นพี่ใหญ่เกิ่ง!" แต่จ้าวเหิงกลับไม่ได้มองโลกในแง่ดีเช่นนั้น เขาเพียงพยักหน้าเงียบๆ ไม่พูดอะไร เขาเดินไปที่ประตูห้องโถงหารือ มองความมืดมิดยามค่ำคืน สายลมภูเขาพัดมาเจือความเย็น ช่วยเป่ากลิ่นสุราบนตัวเขาให้จางลงได้บ้าง

เขากวักมือเรียกเบาๆ เงาร่างผอมแห้งปรากฏขึ้นข้างหลังเขาอย่างเงียบเชียบ "ท่านอาจารย์" เจ้าลิงผอมโค้งคำนับ "ลิงผอม เจ้าเคยอยู่ชายแดน หูตาเจ้ากว้างขวาง" เสียงของจ้าวเหิงเบามาก ราวกับกลัวจะไปรบกวนอะไรบางอย่าง "เรื่องที่แม่ทัพเกิ่งพูดเมื่อครู่ ว่าเป่ยตี๋เจอภัยหนาว บาดเจ็บสาหัส เจ้าเคยได้ยินมาก่อนไหม?" เจ้าลิงผอมครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "เรียนท่านอาจารย์ เรื่องนี้ข้าน้อยเคยได้ยินมาจริงๆ ขอรับ ฤดูหนาวปีที่แล้วมีภัยหิมะ พ่อค้าที่กลับมาจากนอกด่านต่างลือกันให้แซ่ด ว่าพวกเป่ยตี๋ฤดูใบไม้ผลินี้คงลำบากยิ่งกว่าขอทาน ชนเผ่าเล็กๆ หลายเผ่าถึงขั้นเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งอาหารแค่คำเดียว" "แล้วกำลังพลที่ด่านหูเหลาล่ะ?" จ้าวเหิงถามต่อ "เป็นอย่างที่เขาว่าจริงหรือ ที่กินบัญชีผีจนเหลือทหารรบแค่สองหมื่นกว่า?"

"มีแต่จะน้อยกว่านั้นไม่มีทางมากกว่านี้ขอรับ" คำตอบของเจ้าลิงผอมหนักแน่น "เรื่องนี้ในหมู่ทหารชายแดนรู้กันทั่ว ทุกด่านทุกป้อมกินหัวคิวกันเป็นทอดๆ สูบเลือดทหาร กินบัญชีผี เป็นเรื่องปกติ ด่านหูเหลาในนามมีห้าหมื่น แต่ลากออกมารบได้จริงสองหมื่น ถือว่าจางเฉิงเย่คุมทัพได้ไม่เลวแล้วขอรับ" จ้าวเหิงเงียบไป สิ่งที่เจ้าลิงผอมพูด กับสิ่งที่เกิ่งคุนพูด แทบจะตรงกันทุกกระเบียดนิ้ว ข้อมูลสองทางยืนยันซึ่งกันและกัน แสดงว่าเรื่องนี้มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเรื่องจริง หมายความว่า เว่ยอู๋หยาและจางเฉิงเย่ คำนวณไว้แล้วจริงๆ ว่าเป่ยตี๋หมดแรงบุก ถึงได้กล้าดึงกำลังพลครึ่งหนึ่งของด่านหูเหลาออกมาจัดการค่ายชิงเฟิง ในเชิงตรรกะ มันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ทำไม... ความรู้สึกไม่สบายใจที่บอกไม่ถูกในใจจ้าวเหิง กลับยิ่งเข้มข้นขึ้น