บทที่ 337 ด่านยักษ์ห้าหมื่น เบื้องหลังอันดำมืดสะเทือนฟ้า

ถานไถหมิงเลี่ยเพิ่งจะอ้าปาก ยังไม่ทันได้เอ่ยคำ ก็ถูกเสียงชามกระเบื้องชนกันดังกังวานตัดบท จ้าวเหิงถือชามเหล้ายืนขึ้น ท่วงท่าไม่ช้าไม่เร็ว แต่แฝงความสงบนิ่งที่ยากจะมองข้าม เขาประสานมือคารวะเกิ่งคุนน้อยๆ แววตาใสกระจ่าง “ท่านแม่ทัพเกิ่งชมเกินไปแล้ว ค่ายชิงเฟิงมีวันนี้ได้ ก็เพราะคนต้อยต่ำอย่างพวกเราถูกบีบจนถึงปากเหว เพื่อรักษาชีวิต จึงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มีก็เท่านั้นเอง” เสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ กดเสียงจอแจในห้องโถงให้เงียบลงทันที

เกิ่งคุนชะงัก เขาหันมา มองดูชายหนุ่มตรงหน้าหัวจรดเท้า แววตาดุจคบเพลิง ร่างสูงเก้าฟุต (ตามมาตราโบราณ ประมาณ 180+ ซม.) สวมชุดบัณฑิตสีเขียวเรียบง่าย ท่ามกลางชายฉกรรจ์สวมเกราะถืออาวุธเต็มห้อง เขากลับดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ เมื่อครู่อยู่บนกำแพงค่าย เขาก็สังเกตเห็นคนผู้นี้ ยืนอยู่ข้างกายถานไถหมิงเลี่ยตลอดเวลา แม้จะไม่เอ่ยปาก แต่บุคลิกที่สุขุมนุ่มลึกนั้น ไม่ใช่ลูกสมุนธรรมดาแน่นอน ตอนแรกนึกว่าเป็นบัณฑิตหน้าขาวที่ตระกูลถานไถเลี้ยงไว้ หรือเป็นกุนซือคนสนิท แต่ฟังจากน้ำเสียงเมื่อครู่ ดูเหมือนจะมีน้ำหนักไม่เบา เกิ่งคุนหันไปมองถานไถหมิงเลี่ย แววตาเต็มไปด้วยคำถาม

“โอ๊ะ!” ถานไถหมิงเลี่ยตบหน้าผากตัวเองดังผัวะ ฝ่ามือใหญ่เหมือนพัดทำเอาไหเหล้าบนโต๊ะสั่นระริก หัวเราะร่า “ดูสมองข้าสิ! มัวแต่รำลึกความหลังกินเหล้า ลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิท!” เขาโอบไหล่จ้าวเหิง ตบแรงๆ สองสามที ใบหน้าเปี่ยมความภูมิใจ “พี่ใหญ่ ยังไม่ได้แนะนำอย่างเป็นทางการ นี่คือน้องเขยข้า สามีของหมิงเยว่ จ้าวเหิง! และเป็นคนวางแผนจัดการทุกอย่างในค่ายชิงเฟิงเราด้วย!” น้องเขย? สองคำนี้เหมือนก้อนหินสองก้อน โยนลงกลางทะเลสาบในใจเกิ่งคุน ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเป็นวงกว้าง ดวงตาที่เริ่มปรือเพราะฤทธิ์สุราของเกิ่งคุนสว่างวาบขึ้นทันที ยัยหนูถานไถหมิงเยว่ สายตาสูงส่งเพียงใด ชายธรรมดาอย่าหวังจะเข้าตานาง คนที่ทำให้นางยอมแต่งงานด้วย แถมยังทำให้ถานไถหมิงเลี่ยผู้หยิ่งทะนงยอมรับนับถือได้ขนาดนี้ ไอ้หนุ่มนี่ ต้องเป็นตัวอันตราย (ในทางที่ดี) แน่นอน

เกิ่งคุนรีบวางชามเหล้า ยืดตัวตรง ประสานมือคารวะตอบอย่างจริงจัง “ที่แท้คือน้องชายจ้าว! เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทจริงๆ!” คำพูดนี้ไม่มีน้ำปน มีแต่ความนับถือล้วนๆ “ยัยหนูหมิงเยว่ตาแหลมคมจริงๆ! ได้สามีเช่นนี้ ท่านแม่ทัพเฒ่าหากรับรู้บนสวรรค์ ก็คงนอนตายตาหลับแล้ว” จ้าวเหิงยิ้มบางๆ คารวะตอบแล้วนั่งลง ไม่ได้พูดคุยหัวข้อนี้ต่อมากนัก เพียงแต่ค่อยๆ ชักนำบทสนทนาไปทางอื่นอย่างแนบเนียน หลังจากดื่มกันไปอีกหลายรอบ บรรยากาศก็ยิ่งครึกครื้น เหล้าเข้าปากไปสามรอบ เกิ่งคุนซัดเหล้าแรงไปหลายชาม ลิ้นไก่ก็เริ่มทำงานเต็มที่ เขาถอนหายใจอีกครั้ง ใบหน้าเผยความจนใจและขมขื่น “เฮ้อ น่าเสียดาย... แม้ข้าจะเป็นคนที่ท่านแม่ทัพเฒ่าปลุกปั้นมากับมือ แต่เพราะความสัมพันธ์นี้แหละ ทำให้โดนกีดกันสารพัดในด่านหูเหลา หลายปีมานี้ ข้ากับพี่น้องแปดพันคน แทบจะเหมางานที่กินแรงแต่ไม่ได้หน้าไปทำทั้งหมด จะไปร้องเรียนที่ไหนก็ไม่ได้”

“โอ้?” ดวงตาจ้าวเหิงเป็นประกาย “แสดงว่า การที่แม่ทัพเกิ่งมาครั้งนี้ ไม่ได้มีคำสั่งทหารอย่างเป็นทางการจากกรมกลาโหม หรือตราพยัคฆ์เคลื่อนทัพ?” เกิ่งคุนส่ายหน้า ยิ้มขื่น “ไม่มี จางเฉิงเย่แค่โยนเอกสารมาฉบับหนึ่ง บอกว่าเป็นคำสั่งด่วนจากราชสำนัก ให้ข้ารีบจัดทัพออกเดินทางทันที แม้ข้าจะสงสัย แต่คำสั่งทหารดั่งภูเขา ยศสูงกว่าขั้นหนึ่งก็กดหัวตายแล้ว ก็ได้แต่จำยอม” จ้าวเหิงเข้าใจกระจ่าง เขาถามจี้ต่อ “แล้วไม่ทราบว่า ตอนนี้ด่านหูเหลายังเหลือทหารรักษาการณ์อยู่เท่าไหร่?” “เหลือประมาณหมื่นห้าพันคน” เกิ่งคุนตอบ “หมื่นห้า?” คิ้วของจ้าวเหิงขมวดมุ่นทันที “ไม่ถูกสิ! ข้าจำได้ว่าตั้งแต่ตั้งราชวงศ์ต้าอวี๋ ด่านหูเหลาในฐานะด่านอันดับหนึ่งแห่งแดนเหนือ มีกำลังพลประจำการอย่างน้อยห้าหมื่นนาย ต่อให้ท่านเอามาแปดพัน ก็ไม่น่าจะเหลือแค่หมื่นห้า” ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเกิ่งคุนก็แสดงความกระอักกระอ่วนอย่างที่สุด อ้าปากพะงาบๆ แต่พูดไม่ออกอยู่นาน