บทที่ 336 คนชั่วไม่กำจัด ฟ้าดินไม่ยอมรับ

ถานไถหมิงเลี่ยพาเกิ่งคุนเดินไปยังห้องโถงหารือ พลางแนะนำสิ่งต่างๆ ในค่ายชิงเฟิงให้ฟัง จ้าวเหิงและคณะเดินตามหลังไปเงียบๆ แม้ในใจเกิ่งคุนจะเต็มไปด้วยความปิติยินดีที่ได้พบสหายเก่า แต่ด้วยสัญชาตญาณของแม่ทัพที่คุมกำลังมานานหลายปี ตลอดทางเขาทำทีมองสำรวจไปรอบๆ อย่างไม่ตั้งใจ แต่ในใจกลับเกิดคลื่นยักษ์ถาโถมรุนแรง ค่ายชิงเฟิงแห่งนี้ มีตรงไหนเหมือนรังโจรบ้าง? กำแพงค่ายสูงตระหง่านแข็งแกร่ง เทียบเท่ากำแพงเมือง ทหารลาดตระเวนแม้หน้าตาไม่คุ้น แต่ทุกคนดูฮึกเหิมเปี่ยมพลัง แถวทหารเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นอายความเข้มแข็งนั้น ไม่ด้อยไปกว่าทหารชายแดนใต้บัญชาเขาเลย!

โดยเฉพาะยุทโธปกรณ์บนตัวทหารเหล่านั้น ยิ่งทำให้เกิ่งคุนตื่นตระหนกในใจ ทหารเลวธรรมดา กลับมีเกราะใส่ทุกคน! ในกองทัพต้าอวี๋ นี่คือสวัสดิการที่มีเฉพาะในกองทหารชั้นยอด เท่านั้น! ส่วนพวกองครักษ์ที่ติดตามถานไถหมิงเลี่ย อุปกรณ์ยิ่งดีเยี่ยมจนน่าตกใจ เกราะสีดำสนิททั้งชุดที่พวกเขาสวมใส่ รูปทรงดูโบราณแต่หนักแน่น สะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของชั้นเลิศ เกิ่งคุนผ่านสมรภูมิมาครึ่งค่อนชีวิต มั่นใจว่าเห็นเกราะมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นเกราะที่ประณีตและหนาแน่นเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ "เกราะหมิงกวง" พระราชทานที่แม่ทัพชายแดนสวมใส่ เมื่อเทียบกับเกราะดำนี้ ดูเหมือนจะด้อยกว่าอยู่หลายส่วน

ยังมีหน้าไม้รูปร่างประหลาดในมือพวกเขา รูปทรงกะทัดรัด โครงสร้างซับซ้อน เหมือนจะมีเฟืองและคันหมุนติดอยู่ เกิ่งคุนเคยเห็นหน้าไม้ในกองทัพมาบ้าง แต่พวกนั้นต้องใช้ทหารแรงช้างสารออกแรงแทบตายกว่าจะง้างสายได้ แต่หน้าไม้ในมือคนพวกนี้ ดูประณีตกว่าและอานุภาพคาดเดายากยิ่งกว่า เขาอดรู้สึกโชคดีไม่ได้ที่เมื่อครู่จำถานไถหมิงเลี่ยได้ทัน ไม่สั่งบุกบุ่มบ่าม มิเช่นนั้น อาศัยกำแพงสูงค่ายหนาและอาวุธประหลาดพวกนี้ ต่อให้ทหารแปดพันนายของเขาบุกขึ้นมาได้ ก็คงต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยชีวิตมหาศาล ถานไถหมิงเลี่ยผู้นี้ หลายปีมานี้ไปเจออะไรมา? เขาไปหาอาวุธเทพเจ้าพวกนี้มาจากไหน? ในใจเกิ่งคุน เต็มไปด้วยคำถามมากมาย

ภายในห้องโถงหารือ ทุกคนนั่งลงตามลำดับ ถานไถหมิงเลี่ยสั่งคนยกกระบะทรายออก เปลี่ยนเป็นสำรับสุราอาหาร เขารู้ว่าเกิ่งคุนเดินทางมาไกล ย่อมมีคำถามร้อยแปดพันประการ และตัวเขาเอง ก็มีเรื่องอยากรู้ไม่ต่างกัน "พี่ใหญ่ ทำไมท่านถึง..." ถานไถหมิงเลี่ยเพิ่งเอ่ยปาก ก็ไม่รู้จะเริ่มถามอย่างไร เกิ่งคุนถอนหายใจ ยกชามเหล้าตรงหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด รสสัมผัสเผ็ดร้อนไหลลงคอ ช่วยให้หัวใจที่ตื่นเต้นสงบลงได้บ้าง "หมิงเลี่ย เจ้าบอกข้ามาก่อน หลายปีมานี้ พวกเจ้าใช้ชีวิตกันอย่างไร? ปีนั้นที่เมืองหลวงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท่านแม่ทัพเฒ่า... ท่าน..." เสียงของเกิ่งคุนฝืดเฝือ ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดนั้น เขาไม่อยากจะเอ่ยปากถามออกมา

ขอบตาถานไถหมิงเลี่ยแดงก่ำทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวโศกนาฏกรรมล้างตระกูลเมื่อเก้าปีก่อน การหลบหนีเอาชีวิตรอดของสามพี่น้อง การตามหาศพท่านพ่อที่นอกด่าน และสุดท้ายต้องมาตกเป็นโจรที่เขาหนิวเอ่อร์ เล่าออกมาอย่างละเอียดทุกขั้นตอน ทั้งห้องโถงหารือ เหลือเพียงเสียงเล่าที่กดข่มความโศกเศร้าและเคียดแค้นของเขา เมื่อได้ยินว่าแม่ทัพถานไถจิ้งถูกบีบให้ออกจากด่านเยี่ยนอวิ๋น จนสุดท้ายต้องตายอย่างอนาถใน "หลุมหมื่นศพ" ของพวกเป่ยตี๋ เกิ่งคุน ชายชาตรีกระดูกเหล็กผู้นี้ ก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง จนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเกิดรอยร้าว "เว่ยอู๋หยา! หากไม่กำจัดโจรชั่วผู้นี้ ฟ้าดินคงไม่ยอมรับ!" เขากัดฟันคำรามต่ำ ดวงตาแดงก่ำราวกับจะพ่นไฟ