บทที่ 335 ชายชาตรีเลือดเหล็ก สวมกอดหน้าประตูค่าย

เกิ่งคุน! ทันทีที่ชื่อนี้หลุดออกมา สมองของถานไถหมิงเลี่ยก็ดังกึกก้อง "ตูม" ราวกับมีอสนีบาตนับหมื่นสายฟาดลงมาพร้อมกัน เขามาทำอะไรที่นี่? เหตุใดเขาถึงกลายเป็นเหยี่ยวและสุนัข (สมุนรับใช้) ของเว่ยอู๋หยา นำทัพมาล้อมปราบตนเอง? คำถามและความตกตะลึงนับล้านอัดแน่นเต็มอกถานไถหมิงเลี่ย ทำให้เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ส่วนถานไถหมิงอวี่ที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินชื่อ "เกิ่งคุน" ร่างกายก็สั่นสะท้านเช่นกัน แม้ตอนเด็กเขาจะไม่ได้คลุกคลีกับเกิ่งคุนมากนัก แต่คำเรียกขานว่า "พี่เกิ่ง" และภาพเหตุการณ์ที่ท่านพ่อเอ่ยปากชมขุนพลผู้ห้าวหาญผู้นี้ให้ฟังบ่อยครั้ง ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ นั่นคือขุนพลคู่ใจที่ท่านพ่อให้ความสำคัญที่สุด เป็นแขกประจำของจวนตระกูลถานไถเชียวนะ!

ที่ตีนเขา เกิ่งคุนได้ยินถานไถหมิงเลี่ยเรียกชื่อตน แววตาแห่งความปิติยินดีก็ไม่อาจกดข่มไว้ได้อีก เขาพลิกตัวลงจากม้า ไม่สนใจโคลนตมใต้เท้า วิ่งโซซัดโซเซมาข้างหน้าสองสามก้าว เงยหน้าตะโกนลั่น "หมิงเลี่ย! เป็นเจ้าจริงๆ! เจ้ายังอยู่! เจ้ายังไม่ตายจริงๆ ด้วย!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจที่รอดพ้นจากหายนะและความดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง ไม่เหมือนแม่ทัพที่นำทหารมาปราบโจรแม้แต่นิดเดียว แต่กลับเหมือนคนที่ได้เจอญาติสนิทที่พลัดพรากจากกันไปนานหลายปี

ภาพเหตุการณ์นี้ ไม่เพียงทำให้คนค่ายชิงเฟิงบนกำแพงอ้าปากค้าง แม้แต่ทหารชายแดนแปดพันนายด้านล่างก็ฮือฮา ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก จับต้นชนปลายไม่ถูก ท่านแม่ทัพของพวกเขา ไปนับญาติเรียกพี่เรียกน้องกับหัวหน้าโจรตั้งแต่เมื่อไหร่?

"พี่ใหญ่... เป็นท่านจริงๆ หรือ..." ถานไถหมิงเลี่ยพึมพำกับตัวเอง จิตใจสับสนว้าวุ่นถึงขีดสุด เขามองดูร่างที่ตื่นเต้นดีใจอยู่ด้านล่าง ความรู้สึกในใจปนเปกันไปหมด ดีใจ? โกรธแค้น? เสียใจ? หรือผิดหวัง? ตัวเขาเองก็บอกไม่ถูก "หมิงเลี่ย เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่? ทำไมเจ้าถึงมาตกเป็นโจรอยู่ที่นี่?" เกิ่งคุนตะโกนถามด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและปวดใจ "ข้าตามหาพวกเจ้ามาหลายปี! นับตั้งแต่ข่าวร้ายจากเมืองหลวงแพร่ออกมา ข้าก็ส่งคนออกสืบข่าวพี่น้องพวกเจ้าไปทั่ว แต่ก็ไร้วี่แวว! ข้านึกว่า... ข้านึกว่าพวกเจ้า..." พูดถึงตรงนี้ เสียงเขาก็จุกอยู่ในลำคอ ชายชาตรีเลือดเหล็กผู้ไม่เคยหวั่นเกรงคมดาบ บัดนี้กลับพูดต่อไม่ออก