บทที่ 334 สหายเก่าพบหน้า จะรบกันอีกไหม?

“ดูท่า เว่ยอู๋หยาจะยอมทุ่มหมดหน้าตักจริงๆ” จ้าวเหิงพูดเสียงต่ำ “หึ จะทุ่มอะไรก็ช่างหัวมัน! ขอแค่พวกมันกล้าบุกขึ้นมา จะได้ชิมรสชาติหน้าไม้กลเสินจีให้เข็ด!” ถานไถหมิงอวี่พูดเสียงเขียวอยู่ข้างๆ แต่ในแววตาของเขากลับเจือความเคร่งเครียดที่ซ่อนไม่มิด กองทัพเบื้องล่างหยุดเคลื่อนพลที่ระยะห่างจากกำแพงค่ายประมาณสี่ร้อยก้าว ระยะนี้อยู่หมิ่นเหม่ที่ขอบระยะยิงสูงสุดของหน้าไม้กลเสินจีพอดี แต่ก็เกินระยะยิงของธนูทั่วไป แสดงว่ามีการคำนวณมาอย่างแม่นยำ อีกฝ่ายไม่รีบตั้งค่าย และไม่รีบร้อนโจมตี เพียงจัดทัพรออย่างเงียบสงบ สีดำทะมึนแผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา สร้างแรงกดดันทางจิตวิทยามหาศาล

แม่ทัพวัยกลางคนผู้นั้นเพียงมองดูค่ายชิงเฟิงบนเขาอย่างนิ่งสงบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ครู่ต่อมา เขาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับรองแม่ทัพข้างกายแล้วพยักหน้า ทันใดนั้น รองแม่ทัพควบม้าออกมาข้างหน้าเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เปล่งเสียงดังก้องกังวานดุจระฆังไปทั่วหุบเขา “โจรบนเขาฟังให้ดี! ข้าคือทหารในสังกัดด่านหูเหลา รับราชโองการราชสำนัก มาปราบกบฏอย่างพวกเจ้า! ถ้าฉลาด รีบเปิดประตูค่าย วางอาวุธยอมจำนน! มิฉะนั้น เมื่อกองทัพใหญ่บุกถึง จะเหยียบย่างเขาหนิวเอ่อร์ให้ราบคาบ ไก่สุนัขไม่ให้เหลือ!” เสียงตะโกนก้องสะท้อนในหุบเขา แฝงอำนาจบารมีที่ห้ามขัดขืน ทหารใหม่บางคนบนกำแพงค่าย พอได้ยินคำว่า “ราชสำนัก”

“ปราบโจร” สีหน้าก็เริ่มตื่นตระหนก แม้จะเข้าร่วมค่ายชิงเฟิงแล้ว แต่ความหวาดกลัวต่อทางการที่ฝังลึกในกระดูกดำยังคงมีอยู่

จ้าวเหิงเก็บรายละเอียดทั้งหมดไว้ในสายตา แต่ไม่ได้พูดอะไร เขารู้ว่าเวลานี้ ต้องการบุคคลระดับแกนนำที่มีจุดยืนชัดเจนอย่างสองพี่น้องตระกูลถานไถมาเรียกขวัญทหาร และก็เป็นดังคาด ถานไถหมิงอวี่อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้าวออกไป เกาะกำแพงบังตา ตะโกนด่าสวนลงไปสุดเสียง “เฮ้ย! ไอ้พวกลูกหมาของเว่ยอู๋หยาข้างล่างน่ะ หุบปากเน่าๆ ไปเลย! ราชสำนัก? ราชสำนักต้าอวี๋ตอนนี้ ก็แค่ของเล่นในมือไอ้เฒ่าเว่ยอู๋หยาคนเดียว! พวกเราค่ายชิงเฟิงยืนหยัดเที่ยงตรง ต่อต้านขุนนางกังฉิน ช่วยเหลือปวงประชา มีหรือจะต้องฟังคำเห่าหอนของสุนัขรับใช้ทรราชอย่างพวกแก!”

เขาหยุดหายใจ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามและท้าทาย “จะบอกให้เอาบุญ ไม่นานมานี้ กองพันพยัคฆ์สามพันตัวที่ไอ้เฒ่าเว่ยส่งมา ก็ถูกพวกเราเชือดทิ้งจนขี้เยี่ยวราดกองอยู่ตีนเขานี่แหละ แม้แต่แม่ทัพยังถูกจับเป็น ตอนนี้กำลังขุดถ่านหินอยู่หลังเขาโน่น! แค่พวกแกแปดพันคน คิดจะมาส่งศพเหรอ? นึกว่าคนเยอะกว่าหน่อย แล้วค่ายชิงเฟิงจะกลัวหัวหดรึไง!” ถ้อยคำของถานไถหมิงอวี่ เต็มไปด้วยพลัง ดุดันสะใจ ชะล้างบรรยากาศกดดันบนกำแพงค่ายจนหายไปได้มากโข ลูกสมุนที่เคยเกร็งๆ พอได้นึกถึงชัยชนะอันงดงามเมื่อไม่นานมานี้ หลังก็ยืดตรงขึ้นทันที นั่นสิ ขนาดกองพันพยัคฆ์จากเมืองหลวงยังสู้ไม่ได้ ทหารชายแดนพวกนี้จะทำอะไรได้?