บทที่ 343 ละครฉากใหญ่เปิดม่าน แสร้งแพ้ยอมจำนน

"พี่ใหญ่เกิ่งคุนยังยอมแบกรับข้อหากบฏเพื่อความถูกต้อง ยอมเสี่ยงตายเพื่อยึดเมืองอวิ๋นโจว! แล้วข้าถานไถหมิงเลี่ย จะเป็นคนรักตัวกลัวตายได้อย่างไร!" เสียงของเขาก้องกังวานหนักแน่น สะท้อนไปทั่วห้องโถงหารือ จนแก้วหูของทุกคนสั่นสะเทือน เกิ่งคุนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ เลือดลมสูบฉีดพล่าน ขอบตาแดงก่ำ เขาก้าวเข้าไปคว้ามือถานไถหมิงเลี่ยไว้แน่น เสียงสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง "หมิงเลี่ยพูดถูก! พี่น้องที่ดี! พวกเรากำลังแข่งกับเวลา! ช้าเพียงก้าวเดียว อาจหมายถึงหายนะที่กู้คืนไม่ได้! แต่ถ้ายึดอวิ๋นโจวได้เร็วขึ้น เราก็ชิงความได้เปรียบได้เร็วขึ้น!"

คนอย่างถานไถหมิงเลี่ย ในกระดูกดำไหลเวียนไปด้วยเลือดแห่งความดื้อรั้นของตระกูลถานไถ สำหรับเขา เกิ่งคุนคือคนเก่าคนแก่ของพ่อ คือพี่น้องร่วมรบ ความสัมพันธ์นี้มีค่าเหนือสิ่งอื่นใด ข้อกังวลเรื่อง "ความปลอดภัย" หรือความระแวงใน "จิตใจคน" ของจ้าวเหิง ในหูของถานไถหมิงเลี่ยเวลานี้ ฟังดูเหมือนการดูหมิ่นมิตรภาพอันศักดิ์สิทธิ์ และเป็นการหยามเกียรติของเกิ่งคุน นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ขึ้นเขามา ที่จ้าวเหิงต้องเจอตอเข้าจังๆ ต่อหน้าชายร่างยักษ์ดั่งเจดีย์เหล็กผู้นี้ บรรยากาศในห้องโถงอึดอัดจนแทบหยุดนิ่ง จ้าวเหิงหันไปมองถานไถหมิงเยว่ที่เงียบมาตลอด

ถานไถหมิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเป็นสตรีที่ฉลาดปราดเปรื่อง ย่อมมองออกถึงอันตรายในเรื่องนี้ แต่นางทำได้เพียงมองจ้าวเหิง แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ นั่นคือพี่ชายใหญ่ของนาง ตั้งแต่เล็กจนโต ขอแค่เขาปักใจเชื่ออะไรแล้ว ต่อให้เอาวัวเก้าตัวมาฉุดก็รั้งไม่อยู่ หัวใจของจ้าวเหิงดิ่งลงสู่ก้นเหว เขารู้ว่าเรื่องนี้ห้ามไม่อยู่แล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงห้องโถงที่ว่างเปล่า

เมื่อกลับถึงเรือนพัก ถานไถหมิงเลี่ยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาหยิบดาบประจำกายที่ชื่อ "อวิ๋นหลาน (เมฆคราม)" ลงมาจากชั้นวาง ใช้ผ้ากำมะหยี่เช็ดถูอย่างละเอียด คมดาบเย็นเยียบสะท้อนใบหน้าที่มุ่งมั่นจนเกือบจะดื้อด้านของเขา เขามองลายเมฆบนตัวดาบ แววตาใสกระจ่างจนน่ากลัว เกิ่งคุนไม่มีทางทำร้ายเขา นั่นคือพี่น้องที่ปีนออกมาจากกองซากศพพร้อมกับท่านพ่อ ส่วนรองแม่ทัพที่ชื่อเกาสูงนั่น... มือที่เช็ดดาบของถานไถหมิงเลี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคลุกคลีในสนามรบมาหลายปี มีสัญชาตญาณสัตว์ป่าต่อจิตสังหารและการคำนวณ เกาสูงผู้นั้น สายตาลอกแลก พูดมากเกินไป แฝงความฉลาดแกมโกงที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่ในมือเขามีดาบ ข้างกายมีเกิ่งคุน ข้างหลังยังมีทหารชายแดนแปดพันและยอดฝีมือค่ายชิงเฟิง แค่รองแม่ทัพคนเดียว จะสร้างคลื่นลมอะไรได้?

ราตรีดึกสงัด ความมืดดุจน้ำหมึกสาดเทลงบนเขาหนิวเอ่อร์ จ้าวเหิงผลักประตูห้องของถานไถหมิงเลี่ยเข้าไป ครั้งนี้เขาไม่โต้เถียง ไม่เกรี้ยวกราด น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ "พี่ใหญ่ ในเมื่อท่านยืนกรานจะไป ข้าไม่ห้าม แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวท่าน ให้เฉินซานหยวนไป หรือหาพี่น้องที่รูปร่างใกล้เคียงกัน สวมหน้ากากหนังมนุษย์ ขอแค่หลอกให้ประตูเมืองอวิ๋นโจวเปิดได้ ใครไปก็เหมือนกัน" ถานไถหมิงเลี่ยหยุดมือที่เช็ดดาบ เงยหน้าขึ้น ดวงตาพยัคฆ์คู่นั้นฉายแววเด็ดขาดห้ามปฏิเสธ "ไม่ได้ ข้าคือหัวหน้าใหญ่ เรื่องเอาชีวิตไปเดิมพันแบบนี้ จะให้พี่น้องไปตายแทน ข้าคงนอนไม่หลับไปชั่วชีวิต"