บทที่ 344 ตะพาบในไห ไม่ยอมจำนน

เสียงกว้านหมุนดังอื้ออึง สะพานแขวนขนาดยักษ์ส่งเสียงเอียดอาด ค่อยๆ ถูกหย่อนลง กระแทกพื้นจนฝุ่นตลบฟุ้ง ตามมาด้วยประตูเมืองหุ้มเหล็กอันหนาหนักที่เปิดอ้าออกกว้าง ราวกับปากของสัตว์ร้ายยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "เข้าเมือง!" เกิ่งคุนสะบัดแส้ม้า นำทัพเหยียบย่างขึ้นสะพานแขวนเป็นคนแรก กองทัพแปดพันนาย พร้อมขบวนรถกรงขังนักโทษ ทยอยเดินเรียงแถวเข้าไป เสียงกีบม้า เสียงฝีเท้า เสียงล้อรถบดทับแผ่นหิน รวมกันเป็นกระแสธารเชี่ยวไหลบ่าเข้าสู่ "วงเฉิง (ป้อมหน้าเมือง/ป้อมกำแพงชั้นนอก)" ของเมืองอวิ๋นโจว มันคือพื้นที่แคบยาวระหว่างประตูเมืองชั้นนอกและชั้นใน ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงตระหง่านทั้งสี่ด้าน หากประตูหัวท้ายถูกปิดตาย ก็คือแดนมรณะที่ไร้ทางหนี ทันทีที่ทหารคนสุดท้ายก้าวเท้าเข้าสู่วงเฉิง ประตูเมืองอันหนักอึ้งด้านหลังก็ร่วงหล่นลงมาอย่างแรง

"ตึง!" เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นหินใต้เท้าสั่นสะเทือน นั่นคือเสียงของการตัดทางถอย ตามมาด้วยความผิดปกติ ประตูเมืองด้านหน้าที่ควรจะเปิดเพื่อเข้าสู่เมืองชั้นใน กลับปิดสนิท ไม่มีการเคลื่อนไหว ภายในวงเฉิงตกอยู่ในความเงียบสงัดชั่วขณะ เกิ่งคุนนั่งอยู่บนหลังม้า รอยยิ้มที่เคยมีเพราะแผนการราบรื่นแข็งค้างทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองกำแพงสูงรอบทิศโดยสัญชาตญาณ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง บรรยากาศบนกำแพงเมืองก็เปลี่ยนไป

ทหารยามที่เดิมยืนห่างๆ กัน จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดขึ้นมานับไม่ถ้วนจากหลังช่องกำแพง นั่นคือพลธนู จำนวนมหาศาล เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ คันธนูแข็งแกร่งนับพันคันถูกง้างจนสุด สายธนูตึงเปรี๊ยะส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" น่าเสียวฟัน ลูกธนูหัวเหล็กเย็นเยียบนับไม่ถ้วนชี้ลงมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับดวงตานับพันของมัจจุราช จ้องมองฝูงตะพาบในไหเบื้องล่างอย่างเย็นชา ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมองในพริบตา ทหารชายแดนแปดพันนายในวงเฉิงเริ่มตื่นตระหนก ทหารยกโล่ขึ้นและกำอาวุธแน่นโดยสัญชาตญาณ สายตาหวาดกลัวกวาดมองไปรอบๆ

หัวใจของเกิ่งคุนดิ่งวูบ เหมือนถูกใครบางคนบีบขยี้อย่างแรง เขาเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปที่ร่างคุ้นตาบนหัวกำแพงเมือง ตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด "หลิวชิงซาน! เจ้าทำแบบนี้หมายความว่าไง?!" บนกำแพง ขุนพลวัยกลางคนสวมชุดเกราะ ใบหน้าอำมหิต เดินออกมาอย่างช้าๆ นั่นคือผู้รักษาเมืองอวิ๋นโจว หลิวชิงซาน เขามองลงมาจากที่สูง กวาดตามองเกิ่งคุนและกองทัพที่เหมือนลูกแกะรอเชือดในวงเฉิง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยเหมือนแมวหยอกหนู "แม่ทัพเกิ่ง สบายดีหรอกหรือ" เสียงของหลิวชิงซานเนิบนาบ แต่เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด "คราวนี้ท่านสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงเชียวนะ ไม่เพียง 'ปราบ' โจรค่ายชิงเฟิงจนราบคาบ ยังจับเป็นหัวหน้าโจรได้อีก ท่านอัครเสนาบดีถ้ารู้เข้า คงจะ 'ปูนบำเหน็จ' ให้ท่านอย่างงามแน่"

เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า "ปูนบำเหน็จ" ความประสงค์ร้ายในนั้น ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังฟังออก ใบหน้าเกิ่งคุนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที เขาตระหนักได้แล้วว่า ตัวเองตกลงไปในกับดักที่วางไว้อย่างประณีต สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือ หลิวชิงซานผู้นี้ ก็เป็นคนของเว่ยอู๋หยาเช่นกัน คำเตือนของจ้าวเหิง ความกังวลของถานไถหมิงเลี่ย ในวินาทีนี้ กลายเป็นความจริงที่โหดร้ายที่สุด ฟาดใส่หน้าเขาอย่างจัง "หลิวชิงซาน! เจ้ากล้าวางกับดักข้า?" เกิ่งคุนยังยึดความหวังสุดท้าย พยายามใช้ชื่อของจางเฉิงเย่และเว่ยอู๋หยามากดข่มอีกฝ่าย