บทที่ 345 ความอัปยศของเกิ่งคุน กระอักเลือดด้วยความแค้น

"ผายลมมารดามันเถอะ!" นายกองเคราดกคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว มือข้างหนึ่งถือโล่ อีกข้างชี้หน้าหลิวชิงซานบนกำแพงเมือง ตะโกนด่าสาดเสียเทเสีย "พวกเราคือทหารด่านหูเหลา! คือลูกผู้ชายที่ติดตามแม่ทัพเกิ่งฆ่าพวกต๋าจื่อ (พวกคนเถื่อน) ในแดนเหนือ! ไม่ใช่สุนัขที่คอยกระดิกหางขอความเมตตาจากคนชั่วช้าอย่างแก! อยากให้พวกเรายอมจำนน? ถามดาบในมือบิดาแกดูก่อนว่ายอมไหม!" "ใช่! สู้ตายกับพวกมัน!" "สาบานไม่ยอมจำนน!" เลือดนักสู้ของทหารชายแดนแปดพันนายถูกจุดชนวนจนลุกโชนในวินาทีนี้ พวกเขาฆ่าฟันกับคนเถื่อนเป่ยตี๋มาตลอดทั้งปี ตราประทับแห่งความไม่กลัวตายสลักลึกอยู่ในกระดูก การให้พวกเขาก้มหัวยอมแพ้ต่อคนต่ำช้าที่แทงข้างหลัง มันทรมานยิ่งกว่าความตาย!

มองดูใบหน้าที่ยอมตายไม่ยอมจำนนเหล่านั้น ความอดทนของหลิวชิงซานก็หมดลง เขาแค่นเสียงเย็นชา แววตาหยอกล้อหายไป เหลือเพียงจิตสังหารอันเยือกเย็น "ดื่มเหล้ามงคลไม่ชอบ ชอบดื่มเหล้าจับกรอก! พวกไม่เจียมกะลาหัว!" เขาฟาดแขนที่ชูสูงลงมาอย่างแรง เค้นเสียงลอดไรฟัน "ยิง!" สิ้นคำสั่ง บนกำแพงเมือง คันธนูแข็งแกร่งนับพันที่ง้างรออยู่แล้วก็ดีดกลับพร้อมกัน ส่งเสียง "วูม" ราวกับมัจจุราชดีดสายพิณ ชั่วพริบตาถัดมา ฝนธนูที่บดบังท้องฟ้าก็พุ่งลงมาพร้อมเสียงหวีดหวิวดุจภูตผี ราวกับเมฆดำแห่งความตายที่ครอบลงสู่ศีรษะเหล่าทหารในวงเฉิงที่ไร้ที่กำบัง! "ยกโล่!" นายกองเคราดกตาแทบถลน ตะโกนสุดเสียงจนคอแทบแตก ทหารแถวหน้ายกโล่ขึ้นตามสัญชาตญาณ พยายามสร้างแนวป้องกันที่เปราะบาง

ทว่า มันสายเกินไปแล้ว "ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!" เสียงหัวลูกศรเจาะทะลุเนื้อดังถี่เหมือนฝนตกใส่ใบกล้วย เสียงกรีดร้อง เสียงครางอู้อี้ และเสียงอาวุธร่วงหล่นดังระงมไปทั่วในพริบตา ทหารแถวหน้าที่ยกโล่ ถูกยิงจนพรุนเหมือนเม่น ลูกธนูหนักอึ้งเจาะทะลุโล่ไม้ ทะลุเกราะหนัง ตรึงร่างพวกเขาติดกับพื้น ทหารแถวหลังยิ่งไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบโต้ ก็ถูกฝนธนูจากฟากฟ้ายิงร่วงลงไปกองกับพื้น เลือดสดๆ ไหลนองเหมือนเขื่อนแตก ย้อมพื้นดินสีเหลืองใต้เท้าจนแดงฉานในพริบตา ทหารหนุ่มที่เพิ่งเกณฑ์เข้ามาไม่นาน ใบหน้ายังมีความไร้เดียงสาหลงเหลือ เขาเบิกตามองเพื่อนร่วมรบที่ล้มลงทีละคนด้วยความหวาดกลัว ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ลูกธนูหัวหมาป่า ดอกหนึ่งก็พุ่งเสียบทะลุลำคอเขา ตรึงความตื่นตระหนกและความกลัวทั้งหมดไว้บนใบหน้านั้นตลอดกาล

นายกองเคราดกที่เป็นคนนำตะโกนด่า ร่างกายปักคาด้วยลูกธนูเจ็ดแปดดอก แต่ยังยืนหยัดดุจราชสีห์ที่ไม่ยอมก้มหัว ใช้โล่และร่างกายกำบังให้พี่น้องข้างหลัง จนกระทั่งลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเจาะเบ้าตาเขาอย่างแม่นยำ ร่างของเขาถึงได้ล้มครืนลง เลือดสาดกระเซ็น เพียงการระดมยิงระลอกเดียว ภายในวงเฉิงมีคนล้มตายไปเกือบพันคน กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียนลอยคลุ้งไปทั่วอากาศในทันที "ม่ายยย——!" เกิ่งคุนมองภาพนรกบนดินตรงหน้า ส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนสัตว์ป่าบาดเจ็บ คนที่ล้มลงเหล่านั้น ล้วนเป็นพี่น้องที่ปีนออกมาจากกองซากศพพร้อมกับเขา! คือคนที่เชื่อใจเขา เคารพเขา และยอมตายเพื่อเขา! แต่ตอนนี้ พวกเขากลับต้องมาตายอย่างน่าอนาถด้วยคมดาบของพวกเดียวกัน เพียงเพราะความโง่เขลาและความไว้ใจคนง่ายของเขาเอง! วินาทีนี้ หัวใจเขา แตกสลาย เจ็บปวดยิ่งกว่ามีดาบพาดคอ ยิ่งกว่าการทรยศของเกาสูงนับพันเท่าหมื่นเท่า!

"หยุด! สั่งให้หยุดเดี๋ยวนี้!" เกิ่งคุนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง คมดาบที่พาดคอบาดลึกจนเป็นแผลยาวเลือดไหลซึม แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่หลิวชิงซานบนกำแพงเมือง ตะโกนขอร้องด้วยเสียงแหบแห้ง "ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแพ้! ให้พวกเขาหยุดมือ! ข้าจะให้คนของข้าวางอาวุธ!!" ในกรงขัง ถานไถหมิงเลี่ยเห็นภาพนี้ น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน แม้เขาจะไม่รู้จักทหารชายแดนเหล่านี้ แต่ในฐานะทหารเหมือนกัน เขาเข้าใจถึงความกล้าหาญที่ไม่ยอมจำนน และยิ่งเข้าใจความเจ็บปวดรวดร้าวถึงขั้วหัวใจของเกิ่งคุนในยามนี้ บนกำแพงเมือง หลิวชิงซานยิ้มอย่างพึงพอใจ เขายกมือขึ้น ระงับการยิงระลอกที่สองไว้ชั่วคราว "ยอมแบบนี้แต่แรกก็สิ้นเรื่อง" เขามองลงมาที่เกิ่งคุนซึ่งดูเหมือนคนเสียสติ พูดเนิบนาบ