บทที่ 346 คนทรยศหัวเราะร่า ดาบอวิ๋นหลานถูกช่วงชิง

เป้าหมายของพวกเขาชัดเจนมาก ไม่ใช่พวก "โจรป่า" ทั่วไปที่ถูกมัดตราสัง แต่เป็นชายที่อยู่ตรงกลางรถกรงขัง แม้จะตกเป็นนักโทษแต่สันหลังยังตั้งตรงแน่วแน่ —— ถานไถหมิงเลี่ย ข้างรถกรงขัง บนใบหน้าของเกาสูงประดับด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะที่น่าสะอิดสะเอียน เขาเมินเฉยต่อสายตาที่แทบจะพ่นไฟของถานไถหมิงเลี่ย ก้มตัวลงล้วงมือเข้าไปที่ใต้ท้องรถกรงขัง ครู่ต่อมา เขายืดตัวขึ้น ในมือถือดาบยาวพร้อมฝักเพิ่มมาเล่มหนึ่ง มันคือดาบประจำกายที่ถานไถหมิงเลี่ยไม่เคยห่างกาย "อวิ๋นหลาน (เมฆคราม)" เดิมทีนี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการ ซ่อนอาวุธไว้ใต้รถกรงขัง รอจนเข้าเมืองแล้วใช้เป็นสัญญาณประสานงานกับคนข้างในเพื่อยึดเมือง แต่บัดนี้ ดาบล้ำค่าที่ฝากความหวังในการพลิกสถานการณ์ กลับตกอยู่ในมือคนทรยศที่ต่ำช้าที่สุด

"เคร้ง——" เกาสูงค่อยๆ ชักดาบออกจากฝัก เสียงดาบที่ดังกังวานใสแต่หนักแน่น ราวกับเสียงมังกรคำรามพุ่งออกจากเหวลึก สะท้อนไปทั่ววงเฉิงที่เงียบสงัด ทันทีที่ตัวดาบเผยโฉม กลิ่นอายความหนาวเหน็บก็พุ่งเข้าปะทะหน้า เมื่อตัวดาบต้องแสงแดดเต็มที่ ทุกคนในที่นั้นต่างหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ บนตัวดาบ เต็มไปด้วยลวดลายสายน้ำที่พลิ้วไหวเหมือนเมฆหมอก ยากจะคาดเดา ลึกล้ำและงดงามราวกับหลอมรวมเมฆยามเย็นบนขอบฟ้ามาไว้ในพื้นที่เล็กๆ นี้ คมดาบบางเฉียบดุจปีกจักจั่น แต่ส่องประกายเย็นเยียบที่ชวนให้ใจสั่น เพียงมองแวบเดียว ก็รู้ว่าเป็นยอดศาสตราที่คมกริบไร้เทียมทาน "ดาบดี... ดาบดีจริงๆ!"

เกาสูงลูบไล้ตัวดาบด้วยความหลงใหล สัมผัสถึงความเย็นเฉียบและลื่นไหล ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ตอนอยู่ค่ายชิงเฟิง เขาเคยน้ำลายหกอยากได้อาวุธที่ผลิตเป็นมาตรฐานเดียวกันแต่คมกริบของทหารเกราะดำมาตลอด และยิ่งเพ้อฝันถึงดาบประจำกายเล่มนี้ที่ถานไถหมิงเลี่ยไม่เคยให้ใครดู เขาฝันก็ยังไม่กล้าฝันว่า ดาบเล่มนี้จะเป็นศาสตราวุธระดับเทพที่น่าตื่นตะลึงถึงเพียงนี้! หลิวชิงซานที่อยู่ข้างๆ ก็มองจนตาค้าง ในฐานะผู้รักษาเมืองอวิ๋นโจว เขาก็เคยเห็นของดีมาไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับ "อวิ๋นหลาน" ตรงหน้าแล้ว บรรดาดาบที่เรียกว่าดาบล้ำค่าในคลังของเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็ก เขาจ้องดาบเล่มนั้นตาเป็นมัน ความโลภในแววตาแทบจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำ ไฟริษยาลุกโชนในใจ แค่หัวหน้าโจรที่ยึดเขาตั้งตัวเป็นใหญ่ มีสิทธิ์อะไรมาครอบครองยอดศาสตราที่แม้แต่เชื้อพระวงศ์ยังแสวงหาไม่ได้แบบนี้? มันไม่ยุติธรรม!

เกาสูงจับกระแสความโลภในตาหลิวชิงซานได้อย่างแม่นยำ เขาแค่นหัวเราะในใจ แต่ภายนอกกลับเก็บดาบเข้าฝักด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับของสิ่งนี้เป็นของในกระเป๋าเขาแล้ว เขาขยับไปกระซิบข้างหูหลิวชิงซานด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ท่านแม่ทัพหลิว อย่าเพิ่งร้อนใจ นี่มันแค่น้ำจิ้ม ข้าจะบอกให้ ที่ค่ายชิงเฟิง ของที่ดีกว่านี้ มีอีกเพียบ!" หลิวชิงซานตัวสั่นสะท้าน หันขวับมามองเกาสูง แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ รอยยิ้มมุมปากเกาสูงยิ่งกว้างขึ้น เขากดเสียงต่ำ เป่าหูต่อ "คำสั่งลับของท่านอัครเสนาบดี ท่านกับข้าต่างรู้ดี สิ่งที่ท่านอัครเสนาบดีให้ความสำคัญที่สุด ไม่ใช่หัวของถานไถหมิงเลี่ย แต่เป็นสูตรลับที่เปลี่ยนหินเป็นทองของค่ายชิงเฟิงพวกนั้น! น้ำตาลเกล็ดหิมะที่ค่าดั่งทองคำ เหล้ารัมชิงเฟิงที่รสล้ำเหมือนน้ำผึ้ง แล้วก็... เคล็ดวิชาที่ตีดาบเทพเจ้าแบบนี้ออกมาได้!"

ชื่อของมีค่ารัวเป็นชุดเหมือนค้อนเล็กๆ ทุบลงกลางใจหลิวชิงซาน ลมหายใจเขาถี่กระชั้นทันที ความโลภเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น ใช่แล้ว ท่านอัครเสนาบดีเว่ยต้องการสูตรลับพวกนั้น! ขอแค่ได้สูตรพวกนั้นมาถวายท่านอัครเสนาบดี ความดีความชอบจะมหาศาลเพียงใด? ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่ตำแหน่งผู้รักษาเมืองอวิ๋นโจวเลย ได้เลื่อนยศเป็นขุนนางใหญ่โตมีบรรดาศักดิ์ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้! คิดได้ดังนั้น หลิวชิงซานก็เหมือนถูกฉีดเลือดไก่ (คึกคักสุดขีด) เรียกศักดิ์ศรีของผู้นำกลับมาทันที เขากระแอมไอ มองถานไถหมิงเลี่ยในกรงขังจากที่สูง พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนผู้ให้ทาน "ถานไถหมิงเลี่ย ข้าเห็นแก่ที่บิดาเจ้าเคยทำคุณให้ราชสำนัก จะให้โอกาสเจ้ามีชีวิตรอดสักครั้ง"