บทที่ 347 หัวหน้าค่ายถูกจับ แลกคนด้วยสูตรลับ

สิ้นเสียงคำสั่งของหลิวชิงซาน ทหารที่คุมเชิงอยู่หลังประตูเมืองก็กรูเข้ามาดุจฝูงหมาป่า คุมตัวเจ้าลิงผอม เกิ่งคุน และทหารชายแดนรวมถึงพี่น้องค่ายชิงเฟิงที่ถูกปลดอาวุธทั้งหมด มุ่งหน้าสู่คุกใต้ดินอันมืดมิด ภายในวงเฉิง เหลือเพียงเกาสูงและหลิวชิงซานสองคน เกาสูงเดินไปหยุดตรงหน้าเกิ่งคุนที่ถูกองครักษ์กดตัวไว้กับพื้น มองดู "ท่านแม่ทัพ" ผู้สิ้นหวังและใบหน้าเปื้อนคราบเลือดน้ำตา ความสะใจบนใบหน้าเขาไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป "เกิ่งคุนเอ๋ยเกิ่งคุน" เขาส่ายหัว ทำเสียงจุ๊ปาก "เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างตอนนี้? รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาเลยใช่ไหม? เพื่อคนตายอย่างถานไถจิ้งที่ตายไปเกือบสิบปี เจ้าถึงกับยอมเอาชีวิตและอนาคตของพี่น้องแปดพันคนมาทิ้งขว้าง ช่างเป็นคน... ซื่อสัตย์ภักดีหาใครเปรียบจริงๆ!"

"อึก!" ความโกรธแล่นพล่านโจมตีหัวใจ เกิ่งคุนกระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ ก่อนจะสิ้นสติไปอย่างสมบูรณ์ "ถุย! ไอ้สวะ!" เกาสูงถ่มน้ำลายใส่อย่างรังเกียจ หลิวชิงซานไม่มีอารมณ์จะสนใจเกิ่งคุน เขาเดินมาข้างกายเกาสูง กดเสียงต่ำ แววตามีความกังวล "แม่ทัพเกา ค่ายชิงเฟิงที่ว่า ร่ำรวยขนาดนั้นจริงหรือ? เบื้องหลัง... จะมีขั้วอำนาจที่เราแตะต้องไม่ได้หนุนหลังอยู่หรือไม่?" การที่สามารถผลิตของวิเศษสะเทือนโลกออกมาได้มากมายขนาดนั้น อดไม่ได้ที่จะทำให้เขาหวาดระแวง

เกาสูงได้ยินดังนั้น ก็แค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน เขานึกย้อนไปถึงสิ่งที่ได้เห็นได้ยินในค่ายชิงเฟิง นึกถึงชายหนุ่มร่างสูงเก้าฟุตที่มักจะมีรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า แต่กลับมองไม่ออกถึงความลึกล้ำ "ขั้วอำนาจ? จะมีขั้วอำนาจอะไรได้?" ดวงตาเกาสูงฉายแวววาว มั่นใจในคำพูด "แม่ทัพหลิว ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ในสายตาข้า ค่ายชิงเฟิงไม่มีขั้วอำนาจใหญ่โตอะไรหนุนหลังหรอก" "แล้วของพวกนั้น..." "ต้นตอ อยู่ที่คนคนเดียว!" เกาสูงพูดเน้นทีละคำ "ไอ้คนที่ถูกเรียกว่า 'อาจารย์จ้าว' นั่นแหละ! เขยแต่งเข้าตระกูลถานไถ จ้าวเหิง!" "เขยแต่งเข้า?" หลิวชิงซานทำหน้าประหลาดใจ "ใช่ เขยแต่งเข้านั่นแหละ!" เกาสูงยืนยันหนักแน่น "พี่น้องตระกูลถานไถสามคน ก็แค่พวกหนีตาย จะไปมีปัญญาเสกสรรปั้นแต่งของวิเศษพวกนี้ได้ยังไง? ทั้งหมดนี้ มันเกิดขึ้นหลังจากจ้าวเหิงเข้าค่ายชิงเฟิงมาทั้งนั้น! คนผู้นี้ คือแก่นแท้ของค่ายชิงเฟิง! เป็น... ปีศาจที่หยั่งรากไม่ถึง!" พูดถึงตอนท้าย น้ำเสียงของเกาสูงแฝงความหวาดหวั่นที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกต

หลิวชิงซานครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็ฉายประกายอำมหิต "ดี! ในเมื่อหาต้นตอเจอแล้ว ก็จัดการง่าย! ข้าจะส่งคนเขียนจดหมายไปเดี๋ยวนี้ ข้าอยากจะรู้นักว่าไอ้อาจารย์จ้าวที่ว่า จะมีสามหัวหกแขน หรือแค่ราคาคุย!"

......