บทที่ 348 อยากได้สูตรลับ ก็ให้มันไปสิ

ห้องโถงหารือตกอยู่ในความเงียบงันราวป่าช้า ความโกรธ ความกังวล และความไร้หนทางฉายชัดบนใบหน้าของทุกคน พวกเขาแทบอยากจะหยิบอาวุธบุกลงเขาไปเดี๋ยวนี้ โดยเฉพาะเหล่าผู้อาวุโสที่ติดตามถานไถหมิงเลี่ยมาตั้งแต่แรกเริ่ม ขอบตาแดงก่ำกันถ้วนหน้า สำหรับพวกเขา หัวหน้าใหญ่คือเสาหลัก คือคนในครอบครัว ยามนี้คนในครอบครัวมีภัย หัวใจพวกเขาเหมือนถูกมีดกรีด จ้าวเหิงในยามนี้เปรียบดั่งเกาะโดดเดี่ยวกลางพายุโหม ไม่ว่าอารมณ์รอบข้างจะปั่นป่วนเพียงใด เขายังคงยืนหยัดนิ่งสงบ เขาไม่มองถานไถหมิงอวี่ที่กำลังเดือดดาล ไม่สนใจเสียงวิจารณ์ของคนรอบข้าง เพียงค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปหยุดหน้าแผนที่ขนาดใหญ่บนผนัง นิ้วมือของเขาเลื่อนช้าๆ บนแผนที่ จากเขาหนิวเอ่อร์ ลากไปที่เมืองอวิ๋นโจว แล้วเลื่อนขึ้นเหนือไปที่ด่านหูเหลา ทุกคนกลั้นหายใจ มองเขาเงียบๆ รอการตัดสินใจ

"หมิงอวี่ ถ้าเจ้าพาคนบุกไปตอนนี้ อย่าว่าแต่ช่วยคนเลย แม้แต่กำแพงเมืองอวิ๋นโจวเจ้าก็แตะไม่ได้ หลิวชิงซานกับเกาสูงไม่ใช่คนโง่ พวกมันกล้าทำขนาดนี้ ย่อมต้องวางกับดักรอบเมืองไว้รอให้พวกเรามุดหัวเข้าไป" "แล้ว... แล้วจะทำยังไงล่ะพี่เขย?" เสียงของถานไถหมิงอวี่เริ่มสั่นเครือคล้ายคนจะร้องไห้ เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดิน เมื่อเป็นเรื่องความปลอดภัยของคนในครอบครัว ในที่สุดก็เผยด้านที่เปราะบางออกมา จ้าวเหิงหันกลับมา กวาดสายตามองทุกคนในห้อง แววตาเย็นยะเยือกนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "พวกมันอยากได้สูตรลับ เราก็ให้สูตรลับพวกมัน" "อะไรนะ?!" สิ้นคำพูด ทั้งห้องโถงตะลึงงัน

"ไม่ได้!" โจวโหย่วจื้อเป็นคนแรกที่กระเด้งตัวจากเก้าอี้ ใบหน้ากร้านดำจากการคลุกคลีกับงานไม้มานาน แดงก่ำด้วยความโมโห ตะโกนเสียงดัง "ท่านอาจารย์! ไม่ได้เด็ดขาด! สูตรพวกนั้นคือรากฐานชีวิตของค่ายชิงเฟิง! คือสิ่งที่ทำให้เรายืนหยัดอยู่ได้! ถ้าให้ไอ้โจรชั่วหลิวชิงซานกับเกาสูงไป ก็เท่ากับยื่นมีดให้ศัตรูกับมือ แล้ววันหน้าเราจะเอาอะไรไปสู้กับพวกมัน! นี่มันขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ!" "ใช่แล้วท่านอาจารย์ ไตร่ตรองด้วย!" จางแขนเหล็กตบโต๊ะดัง "ปัง" จนถ้วยชาเต้นระบำ เสียงห้าวใหญ่ของเขาร้อนรน "สูตรพวกนั้น หยิบมาใบเดียวก็ค่าควรเมือง! สมบัติที่พี่น้องเราแลกมาด้วยเลือดเนื้อ จะยกให้คนอื่นง่ายๆ ได้ยังไง!"

แม้แต่เฉินซานหยวนที่สุขุมที่สุดและเชื่อฟังจ้าวเหิงมาตลอด ยังขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ตะโกนคัดค้าน แต่ความหนักใจในน้ำเสียงนั้นชัดเจน "ท่านอาจารย์ การทำเช่นนี้... ไม่ต่างกับการดื่มยาพิษแก้กระหาย หากพวกมันกุมเทคโนโลยีหลักของเราได้ ก็จะสร้างความมั่งคั่งและอาวุธได้ไม่สิ้นสุด ถึงตอนนั้นฝ่ายหนึ่งโตฝ่ายหนึ่งแฟบ ค่ายชิงเฟิงเราอันตรายแน่!" เสียงคัดค้าน เสียงทัดทาน ถาโถมเข้าใส่จ้าวเหิงดุจคลื่นยักษ์ ในห้องโถง เหล่าพี่น้องเก่าแก่ที่ติดตามถานไถหมิงเลี่ยมานาน ตาแดงก่ำ กำปั้นกำแน่นจนกระดูกลั่น สำหรับพวกเขา หัวหน้าใหญ่ไม่ใช่แค่ผู้นำ แต่คือญาติที่ช่วยชีวิตพวกเขาจากความลำบาก คือเสาหลักจิตใจ ตอนนี้ญาติมีภัย พวกเขาอยากจะคว้าดาบไปสู้ตาย แต่จะให้ยอมรับเงื่อนไขอัปยศที่เอาอนาคตค่ายไปแลกคน พวกเขาทำใจไม่ได้

ถานไถหมิงอวี่ยิ่งลุกพรวดพราด ตาแดงฉาน จ้องจ้าวเหิงเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ โกรธแค้น และบ้าคลั่งเหมือนถูกหักหลัง "พี่เขย! ท่านพูดบ้าอะไรออกมา! พี่ใหญ่ข้ายังทนทุกข์อยู่ในมือพวกมัน พี่น้องหลายร้อยคนเป็นตายร้ายดีไม่รู้! เราไม่บุกไปช่วยคน แต่ท่านจะยอมประนีประนอมกับพวกมันเนี่ยนะ? หรือเราจะเป็นเต่าหดหัว? ข้าถานไถหมิงอวี่ต่อให้ตาย ก็ไม่มีวันยอม!" เพราะความตื่นเต้น เสียงเขาจึงสั่นพร่าปนสะอื้น เด็กหนุ่มผู้ไม่กลัวฟ้าดิน เมื่อพี่ชายและพี่น้องมีภัย ความเข้มแข็งทั้งหมดก็กลายเป็นความร้อนรนและเปราะบาง