บทที่ 349 แสร้งทำทางเลียบหน้าผา ลอบระเบิดประตูเมือง

คำถามที่ทิ่มแทงหัวใจนี้ เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดสาดใส่ร่างของถานไถหมิงอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เลือดฝาดบนหน้าเขาหายวับไปทันที ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว นั่นสิ ตัวประกันอยู่ในมือศัตรู พวกเขาเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง การบุกโจมตีรังแต่จะบีบให้ศัตรูสังหารตัวประกัน ห้องโถงหารือตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง ทุกคนเหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยภาพจำลองอันน่าสยดสยองที่จ้าวเหิงวาดให้เห็น เหล่าหัวหน้าโจรที่เมื่อครู่ตะโกนจะไปสู้ตาย ต่างก้มหน้าลง ความโกรธบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความไร้หนทางและความสิ้นหวัง "งั้น... งั้นจะทำยังไงล่ะพี่เขย?" น้ำเสียงของถานไถหมิงอวี่เจือความอ้อนวอน เขาหวาดกลัวจริงๆ แล้ว "หรือเราต้องให้สูตรลับพวกนั้นไปจริงๆ? ข้ายอมตาย ดีกว่าให้พี่ใหญ่ถูกแลกตัวกลับมาด้วยวิธีนี้!"

"ใครบอกว่าจะให้จริงๆ เล่า?" จ้าวเหิงหันกลับมา สายตาคมกริบดุจสายฟ้า กวาดมองทุกคนในที่นั้น ความเย็นยะเยือกในแววตาทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสันหลัง "ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ 'แสร้งซ่อมทางเลียบหน้าผา ลอบเดินทัพผ่านเฉินชาง' (แสร้งทำทีจะบุกทางหนึ่ง แต่ลอบโจมตีอีกทางหนึ่ง)" จ้าวเหิงพูดเน้นทีละคำ "พวกมันอยากได้สูตรลับไม่ใช่หรือ? ดี เราก็ให้ความหวังพวกมัน พวกมันขอเวลาสามวันไม่ใช่หรือ? เราก็จะใช้เวลาสามวันนี้ เล่นสนุกกับพวกมันให้เต็มที่!" "ความหมายของท่านอาจารย์คือ... แสร้งทำเป็นรับปาก แต่เนื้อแท้มีแผนอื่น?" เฉินซานหยวนตาเป็นประกาย เข้าใจความนัยทันที

"ถูกต้อง" จ้าวเหิงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอำมหิต "เราไม่เพียงจะช่วยคน แต่เราจะ... ยึดเมือง!" ยึดเมือง?! สองคำนี้สั่นสะเทือนยิ่งกว่าคำว่า "ให้สูตรลับ" เมื่อครู่เสียอีก! ทุกคนตกตะลึงกับความคิดสะเทือนฟ้าของจ้าวเหิง ในสถานการณ์ที่เป็นรองสุดกู่ขนาดนี้ เขาไม่คิดเรื่องประนีประนอม ไม่คิดแค่เรื่องช่วยคน แต่กลับคิดจะพลิกเกมยึดเมืองอวิ๋นโจว? นี่มันบ้าชัดๆ! จ้าวเหิงไม่สนใจความตกใจของทุกคน เขาเดินไปหาถานไถหมิงอวี่ วางมือหนักๆ ลงบนบ่าทั้งสองข้าง จ้องตาแล้วพูดเสียงขรึม "หมิงอวี่ ตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้าสร้างความดีความชอบไถ่โทษ เจ้ากล้ารับไหม?" "พี่เขย ว่ามาเลย! ขอแค่ช่วยพี่ใหญ่ได้ ต่อให้บุกภูเขาดาบฝ่าทะเลเพลิง ข้าก็ไม่ขมวดคิ้วสักนิด!" ถานไถหมิงอวี่ยืดอกตอบรับเสียงดัง

"ดี!" แววตาจ้าวเหิงฉายแววชื่นชม "ข้าสั่งให้เจ้า ระดมพลสี่พันนายทันที รวมทั้งทหารเกราะดำหนึ่งพันและพลหน้าไม้กลเสินจีทั้งหมด เหลือคนไว้เฝ้าค่ายหนึ่งพัน จากนั้น เจ้าคุมทัพด้วยตัวเอง เดินทางข้ามคืนมุ่งหน้าสู่เมืองอวิ๋นโจว!" "ไป... ไปทำอะไร?" ถานไถหมิงอวี่งง มุมปากจ้าวเหิงฉีกยิ้มเต็มไปด้วยรังสีสังหาร "ไปบอกหลิวชิงซานกับเกาสูง ไอ้ลูกหมาสองตัวนั่น ว่าเงื่อนไขของพวกมัน เราตกลง! แต่... ต้องขอดูตัวคนก่อน!" จ้าวเหิงปล่อยมือจากไหล่เขา เดินกลับไปที่แผนที่ เสียงเย็นชาและชัดเจน "เจ้าพาทหารสี่พันประชิดเมือง แต่ไม่ต้องรีบบุก" "จากนั้น ส่งคนไปตะโกนหน้าเมือง บอกหลิวชิงซานกับเกาสูงว่าข้าจ้าวเหิงบอกเอง สูตรลับให้ได้ แต่ต้องยืนยันก่อนว่าพี่ใหญ่ข้าถานไถหมิงเลี่ย แม่ทัพเกิ่งคุน และพี่น้องที่ถูกจับทุกคนยังมีชีวิตอยู่ และต้องไร้รอยขีดข่วน"

"บอกพวกมันว่า สูตรลับมีค่ามหาศาล พวกเรากำลังคัดลอกจัดเตรียม อีกสามวันจะส่งมอบให้ตรงเวลา แต่ในสามวันนี้ หากพี่ใหญ่ข้าและพี่น้องเสียขนหน้าแข้งไปแม้แต่เส้นเดียว อย่าว่าแต่สูตรลับเลย ต่อให้ต้องเหยียบเมืองอวิ๋นโจวให้ราบ เราก็จะหั่นพวกมันสองคนเป็นหมื่นชิ้น บดกระดูกเป็นผุยผง!" คำพูดของจ้าวเหิง เต็มไปด้วยจิตสังหารอันหนักหน่วง ดวงตาของถานไถหมิงอวี่สว่างวาบ! เขาเข้าใจแล้ว พี่เขยกำลังใช้ท่าทีแข็งกร้าวเพื่อหลอกศัตรู ให้พวกมันคิดว่าค่ายชิงเฟิงถูกบีบจนมุมจริงๆ และกำลังเตรียมสูตรลับอยู่อย่างว่าง่าย "ข้าเข้าใจแล้วพี่เขย!" ถานไถหมิงอวี่ตบหน้าขาอย่างตื่นเต้น "เราทำท่าเหมือนยกทัพใหญ่มาบุก เพื่อกดดันไม่ให้พวกมันกล้าทำร้ายพี่ใหญ่กับพี่น้อง และในขณะเดียวกันก็ทำให้พวกมันคลายความระวังตัว นึกว่าเราจะโง่ส่งสูตรลับให้จริงๆ ในอีกสามวัน!"