บทที่ 350 อาวุธสังหารล้างโลก แผนระเบิดทำลายล้าง

นั่น... นั่นมันระดับไหนกัน? เขาแทบจินตนาการไม่ออก! “ข้า... ข้าจะบ้าตาย!” ผ่านไปครู่ใหญ่ ถานไถหมิงอวี่ถึงได้สติจากความตื่นตะลึงสุดขีด สบถออกมาคำโต เขาตื่นเต้นจนตัวสั่น คว้าแขนจ้าวเหิงหมับ พูดลิ้นพันกัน “พี่เขย! ทะ... ท่านหมายความว่า... เราทำระเบิดสะท้านฟ้าลูกยักษ์ขึ้นมาได้งั้นรึ?”

“ถูกต้อง” รอยยิ้มของจ้าวเหิงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ “ถึงตอนนั้น ข้าจะทำ ‘ของใหญ่’ ให้เจ้าดู อย่าว่าแต่ประตูเมืองบานเดียวเลย ขอแค่ดินปืนมากพอ กะปริมาณให้เหมาะสม ต่อให้ระเบิดกำแพงเมืองถล่มลงมาสักแถบ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก!”

กำแพงเมือง... ถล่มลงมา?! เอื๊อก เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นพร้อมเพรียงกันในห้องโถงหารือ ทุกคนถูกคำพูดสะท้านฟ้าดินของจ้าวเหิงทำให้ตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุด นี่มันเกินขอบเขตความเข้าใจของปุถุชนไปแล้ว นี่มันวิชาเซียน! อิทธิฤทธิ์ภูตผีปีศาจชัดๆ! “พี่เขย!!” ลมหายใจของถานไถหมิงอวี่ถี่กระชั้น ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ เขาแทบจะตะโกนออกมา “เรื่องนี้ ยกให้เป็นหน้าที่ข้า! ข้าจะไปเอง! ข้ารับรองว่าจะเอาไอ้ ‘ของใหญ่’ นั่นไปวางใต้ประตูเมือง เปิดงานฉลองให้พวกมันดู!” เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้จุดชนวน “ของใหญ่” ที่สั่นคลอนกำแพงเมืองได้ด้วยมือตัวเอง

ทว่า สิ่งที่ตอบกลับมา คือใบหน้าที่เคร่งขรึมลงทันทีของจ้าวเหิง “เหลวไหล!” น้ำเสียงของจ้าวเหิงเปลี่ยนเป็นดุดัน “หน้าที่ของเจ้า คือนั่งบัญชาการทัพหลวง สั่งการทหารสี่พันนาย! เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ ไม่ใช่หัวหน้าหน่วยกล้าตาย! งานระเบิดแบบนี้ เจ้าส่งพี่น้องที่หัวไวสักกี่คนไปก็พอ ถึงเวลาข้าจะสอนวิธีใช้และข้อควรระวังให้พวกเขาอย่างละเอียด ส่วนเจ้า ต้องรออยู่ข้างหลังให้ข้า ชีวิตของเจ้า มีค่ามากกว่าการระเบิดประตูเมือง!” เสียงของจ้าวเหิงไม่ดังนัก แต่แฝงอำนาจบารมีที่ไม่อาจโต้แย้ง ถานไถหมิงอวี่ถูกดุจนคอหด ความบ้าคลั่งบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจทันที เขามองสายตาดุๆ ของจ้าวเหิง รู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางต่อรองได้อีก จึงได้แต่คอตกเหมือนไก่ชนแพ้สังเวียน บ่นอุบอิบ “...ก็ได้” แม้จะผิดหวัง แต่ในใจกลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่าน เขารู้ดีว่า พี่เขยกำลังปกป้องเขา

“เอาล่ะ ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนถูกรังแก” จ้าวเหิงผ่อนน้ำเสียงลง ตบไหล่เขาเบาๆ “รีบไปเตรียมตัวเถอะ การทหารความเร็วคือหัวใจ เจ้าพาทหารล่วงหน้าไปก่อน ข้าก็จะไปเตรียมของ พรุ่งนี้ก่อนฟ้ามืดข้าจะตามไปสมทบ!”