บทที่ 351 การบอกลาหน้าศึก ทัพทมิฬประชิดเมือง

ถุงระเบิดใบนี้ใบเดียว มีน้ำหนักและอานุภาพเท่ากับระเบิดสะท้านฟ้าขนาดปกติสิบกว่าลูกรวมกัน จ้าวเหิงเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อจุดระเบิดเจ้าสิ่งนี้แล้ว อานุภาพมันจะน่ากลัวขนาดไหน แต่เขามั่นใจว่า ประตูเมืองอวิ๋นโจวที่หุ้มแผ่นเหล็กสามชั้นและมีประตูค่ายกลพันจินค้ำยันอยู่ด้านหลัง รับมือมันไม่ไหวแน่นอน เขาบรรจุ "ของใหญ่" แบบนี้ไว้ถึงหกถุง สองถุงใช้ระเบิดประตูเมืองชั้นนอกและประตูข้างเมืองอวิ๋นโจว อีกหนึ่งถุงใช้ระเบิดประตูเมืองชั้นใน ส่วนอีกสามถุง เป็นตัวสำรอง กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จก็รุ่งสางแล้ว เขาต้องรีบเดินทางไปให้ถึงเมืองอวิ๋นโจวก่อนฟ้ามืด เขาใช้ผ้าใบน้ำมันห่อหุ้มระเบิดแต่ละลูกอย่างแน่นหนาอีกชั้น เหลือไว้เพียงสายชนวนยาวที่ฟั่นจากด้ายและดินปืนโผล่ออกมา

จ้าวเหิงเดินออกจากโรงงาน เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่นผงสีดำ อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นควันดินปืน เสี่ยวอู๋เตรียมรถม้ารออยู่ด้านนอกแล้ว "ท่านอาจารย์" เสี่ยวอู๋มองสภาพของจ้าวเหิง แววตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ถามอะไร จ้าวเหิงพยักหน้า ลงมือขน "กระสอบ" หนักอึ้งทั้งหกใบขึ้นรถม้าด้วยตัวเอง และยังขนระเบิดสะท้านฟ้าขนาดปกติที่ทำเสร็จแล้วอีกกว่าร้อยลูกใส่เข้าไป จากนั้นใช้ฟางแห้งและผ้ากระสอบคลุมทับไว้อย่างมิดชิด "ไปกันเถอะ" จ้าวเหิงขึ้นนั่งบนแคร่รถม้า เสียงแหบพร่าเล็กน้อย ในขณะที่เสี่ยวอู๋กำลังจะสะบัดแส้ม้า เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังมาจากไม่ไกล "เดี๋ยวก่อน"

จ้าวเหิงหันกลับไป เห็นถานไถหมิงเยว่จูงมือเถี่ยตั้นและกั่วกั่ว ยืนเงียบๆ อยู่บนถนนไม่ไกลนัก ใบหน้านางยังคงซีดเซียว แต่แววตากลับสงบนิ่งมั่นคง เถี่ยตั้นกับกั่วกั่วเหมือนจะรับรู้ถึงบรรยากาศที่หนักอึ้ง จึงไม่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเหมือนปกติ เพียงแต่ใช้ดวงตาสองคู่ที่ถอดแบบมาจากจ้าวเหิง จ้องมองบิดาตาไม่กะพริบ รถม้าหยุดลง จ้าวเหิงกระโดดลงจากรถ เดินไปหาพวกเขา กลิ่นดินปืนบนตัวเขาเข้มข้น ใบหน้าเปื้อนคราบเขม่าดำ ดูมอมแมมอยู่บ้าง ถานไถหมิงเยว่ไม่พูดอะไร นางเพียงยื่นมือออกมา ใช้แขนเสื้อของตัวเอง เช็ดคราบฝุ่นบนใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบาและตั้งใจ กิริยาของนางเชื่องช้า อ่อนโยน ราวกับกำลังเช็ดถูสมบัติล้ำค่าหายาก "ข้า..." จ้าวเหิงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าลำคอแห้งผาก

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าที่เหนื่อยล้าแต่เด็ดเดี่ยวของจ้าวเหิง "ข้าเชื่อใจท่าน" นางกล่าว ไม่ถามว่าจะไปนานแค่ไหน ไม่ถามว่ามีอันตรายไหม และไม่พูดว่า "ท่านต้องระวังตัวนะ" มีเพียงสามคำสั้นๆ ง่ายๆ ข้าเชื่อใจท่าน หัวใจของจ้าวเหิงเหมือนถูกมือที่อบอุ่นกุมไว้อย่างแผ่วเบา ความหนาวเหน็บและจิตสังหารทั้งหมดในกาย พลันเปลี่ยนเป็นกระแสความอบอุ่นที่ไร้สิ้นสุดในวินาทีนี้ เขายื่นมือหยาบกร้าน รวบตัวภรรยาและลูกทั้งสอง เข้ามาสวมกอดไว้แน่น "ท่านพ่อ..." เถี่ยตั้นพูดเสียงอู้อี้ในอ้อมอกเขา "ท่านจะออกไปสู้กับคนเลวอีกแล้วเหรอ?"

"อืม" จ้าวเหิงก้มหน้า จูบหน้าผากลูกชาย "งั้น... งั้นท่านรีบกลับมานะ" กั่วกั่วแหงนหน้าเล็กๆ พูดเสียงเบา "ข้ากับพี่ชาย แล้วก็ท่านแม่ จะรอท่านที่บ้าน"