บทที่ 352 ความโลภไร้ที่สิ้นสุด จิตใจหมาป่ามักใหญ่ใฝ่สูง

สิบห้านาทีต่อมา "เอี๊ยด——" ประตูเหล็กหนักอึ้งถูกเปิดออก ส่งเสียงเสียดสีบาดหูในทางเดินที่มืดและอับชื้น ผู้คุมหลายคนเดินนำโดยนายกอง เข้าไปเปิดห้องขังที่คุมขังถานไถหมิงเลี่ยและคนอื่นๆ "ออกมา! ออกมาให้หมด! มีคนข้างนอกเมืองต้องการพบพวกเจ้า" นายกองตะโกนเสียงแหบแห้ง ใช้ฝักดาบเคาะลูกกรงเหล็กอย่างหงุดหงิด ทุกคนในห้องขังได้ยินดังนั้น ต่างก็งุนงงสงสัย ถานไถหมิงเลี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาสงบนิ่งกวาดมองนายกองผู้นั้น แล้วลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก "ไปกันเถอะ" เขาพูดเรียบๆ น้ำเสียงไร้อารมณ์ เจ้าลิงผอมและพี่น้องค่ายชิงเฟิงอีกสองร้อยกว่าคน ก็ลุกขึ้นยืนเงียบๆ เดินตามหลังเขาไป

เกิ่งคุนที่ถูกขังอยู่อีกห้องหนึ่ง ตอนนี้ก็ฟื้นจากอาการสลบไสลแล้ว เขาถูกประคองโดยองครักษ์สองคน ใบหน้ายังคงซีดเผือดเหมือนกระดาษ แววตาว่างเปล่า ราวกับถูกสูบวิญญาณและความฮึกเหิมออกไปจนหมด ทั้งคณะถูกผลักไสอย่างหยาบคาย เดินขึ้นบันไดหินที่คดเคี้ยวและหนาวเหน็บ แสงสว่างเริ่มจ้าขึ้น อากาศเริ่มไม่อับชื้นเหมือนข้างล่าง เมื่อพวกเขาเดินพ้นทางเดินหิน แสงแดดที่เจิดจ้าทำให้ต้องหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ พอปรับสายตาได้ พวกเขาถึงพบว่า ตัวเองถูกพาขึ้นมาบนป้อมปราการเมืองอวิ๋นโจว บนกำแพงเมือง ธงทิวปลิวไสว พลธนูยืนเรียงรายแน่นขนัด ทุกคนง้างธนูเตรียมพร้อม ลูกศรหัวเหล็กสะท้อนแสงเย็นเยียบชี้ตรงไปยังนอกเมือง หลิวชิงซานและเกาสูงยืนเคียงไหล่กัน มองดูพวกเขาด้วยสีหน้าหยอกเย้า "แม่ทัพถานไถ สบายดีหรือ?" หลิวชิงซานทักทายด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ถานไถหมิงเลี่ยไม่สนใจเขา สายตาของเขามองข้ามกำแพงเมืองสูงตระหง่าน มุ่งตรงไปยังที่ไกลออกไป

ทหารเกราะดำค่ายชิงเฟิง ยืนหยัดมั่นคงดุจโขดหินสีดำที่เงียบงัน จัดกระบวนทัพเป็นระเบียบ จิตสังหารพุ่งเสียดฟ้า และที่หน้าสุดของขบวนทัพ ร่างที่คุ้นเคยขี่ม้าตระหง่านราวกับหอกที่ปักลงดิน หมิงอวี่! เมื่อเห็นร่างนั้นชัดเจน หัวใจของถานไถหมิงเลี่ยเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น เขาเห็นดวงตาแดงก่ำของถานไถหมิงอวี่ เห็นมือที่กำทวนแน่นจนสั่นระริก เห็นสีหน้าซับซ้อนที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความห่วงใย และการพยายามข่มใจ พี่น้องใจถึงใจ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าน้องชายคนนี้กำลังทรมานเพียงใดในยามนี้ เขาค่อยๆ ยืดหลังตรง แม้จะตกเป็นนักโทษ แม้จะสวมโซ่ตรวน เขาก็ยังเป็นหัวหน้าใหญ่ค่ายชิงเฟิง เป็นพี่ใหญ่ของถานไถหมิงอวี่ เขาจะล้มไม่ได้ เขาพยักหน้าให้ถานไถหมิงอวี่ที่อยู่ไกลๆ เล็กน้อย สายตามั่นคงและหนักแน่น ราวกับจะบอกน้องชายแบบไร้เสียงว่า: พี่ไม่เป็นไร อย่าได้วู่วาม

......

"พี่ใหญ่!" เมื่อถานไถหมิงอวี่มองเห็นร่างที่คุ้นเคยบนป้อมปราการ ขอบตาก็ร้อนผ่าวทันที! แม้จะอยู่ไกล แต่เขาก็จำพี่ชายตัวเองได้ในแวบเดียว! เขาเห็นพี่ชายแม้หน้าตาจะซูบซีดไปบ้าง แต่สันหลังยังตั้งตรง ความหยิ่งทะนงของลูกผู้ชายตระกูลถานไถ ไม่ได้ถูกความทุกข์ยากในคุกกัดกร่อนไปแม้แต่น้อย เขาเห็นเจ้าลิงผอมที่แม้จะตัวผอมแห้งแต่สายตายังคมกริบดุจเหยี่ยว ยืนอยู่ข้างกายพี่ใหญ่ เขายังเห็นแม่ทัพเกิ่งคุนที่หน้าตาหมดอาลัยตายอยาก ราวกับแก่ลงไปยี่สิบปีในชั่วข้ามคืน พี่ใหญ่ยังอยู่! พี่น้องทุกคนยังอยู่! วินาทีนี้ หินก้อนยักษ์ที่ถ่วงอยู่ในใจถานไถหมิงอวี่มาตลอดทั้งคืน ก็ถูกยกออกไปครึ่งหนึ่ง ความหวาดกลัวและความโล่งใจถาโถมเข้ามา จนเขาแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่