บทที่ 353 มั่นใจในชัยชนะ ฝันกลางวัน

จริงอยู่ที่ว่า น้ำตาลเกล็ดหิมะ เหล้ารัมชิงเฟิง และวิธีสร้างหน้าไม้ทรงพลังพวกนั้น... ของพวกนี้พวกเขาเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเห็นของจริง จริงหรือเท็จ พวกเขาไม่มีทางตัดสินได้เลย ปลายนิ้วของเกาสูงเคาะเบาๆ บนกำแพงหินเย็นเฉียบ เกิดเสียงทึบๆ เป็นจังหวะ “อีกอย่าง” เขาเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นบนใบหน้า “ต่อให้สูตรลับเป็นของจริง คน... ข้าก็ไม่ปล่อย เศษเดนตระกูลถานไถ ต้องตาย! เจ้าโง่เกิ่งคุน ก็ต้องตาย! ทหารเดนตายด่านหูเหลาที่เหลืออีกเจ็ดพันคน รวมทั้งพวกโจรป่าค่ายชิงเฟิงอีกหลายร้อยคน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลงานที่เราจะถวายให้ท่านอัครเสนาบดี! เนื้อที่เข้าปากข้าเกาสูงแล้ว มีหรือจะยอมคายออกมา?”

คำพูดนี้ ทำให้หลิวชิงซานรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย เขาคิดว่าตัวเองโลภมากพอแล้ว แต่เมื่อเทียบกับคนตรงหน้า เขาเป็นแค่แม่มดน้อยเจอพญามาร “แล้ว... แล้วถ้าทางค่ายชิงเฟิงไม่ได้ตัวคน เกิดสุนัขจนตรอก บุกโจมตีเมืองอวิ๋นโจวขึ้นมาจะทำยังไง?” หลิวชิงซานยังคงกังวล เขาถูมือถามอย่างร้อนรน “ข้าดูทหารสี่พันคนนั่น ระเบียบวินัยเคร่งครัด ไม่เหมือนพวกรวมตัวกันมั่วซั่วนะ”

“บุกโจมตี?” เกาสูงแค่นเสียงหัวเราะ ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน ฟังดูแสบแก้วหูเป็นพิเศษ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า “อาศัยคนแค่สี่พันคน คิดจะตีเมืองอวิ๋นโจวให้แตก? ฝันเฟื่อง!”

เขาหยุดครู่หนึ่ง ประกายความชั่วร้ายดุจงูพิษวูบผ่านดวงตา “ข้าไม่เพียงจะไม่ปล่อยคน ข้ายังจะให้พวกมันส่งตัวไอ้คนที่ชื่ออาจารย์จ้าวอะไรนั่น มาให้ข้าด้วย!”

“อะไรนะ?!” หลิวชิงซานสะดุ้งโหยง ใบหน้าตื่นตระหนก ไอ้เกาสูงนี่ บ้าไปแล้วรึ! ไม่เพียงจะเอาของ ยังจะเอาคน? นี่ไม่เท่ากับบีบให้อีกฝ่ายสู้ตายถวายชีวิตหรือ? “เจ้าไม่ได้ยินที่ไอ้ลิงผอมค่ายชิงเฟิงนั่นพูดรึ? สูตรลับทั้งหมด มาจากมือของอาจารย์จ้าวผู้นั้น” เกาสูงเดินทอดน่องช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยการคำนวณ ความโหดเหี้ยมที่เยือกเย็นนั้นชวนให้คนหนาวสั่น “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ได้แค่สูตรลับจะมีประโยชน์อะไร? ที่ข้าต้องการ คือไก่ที่ออกไข่เป็นทองคำตัวนั้น!”