บทที่ 354 ดินปืนเปิดฉากโจมตี มิติสังหารที่เหนือชั้น

ห่อผ้าพวกนี้ดูมอมแมมไร้ราคา เหมือนกระสอบใส่ข้าวสารที่มัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมธรรมดาๆ บนผิวยังมีฝุ่นจับเขรอะ ถานไถหมิงอวี่ก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปจิ้มๆ หนึ่งในนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น แข็งโป๊ก ความตื่นเต้นบนหน้าเขาหุบลงทันที แทนที่ด้วยความผิดหวังอย่างแรง เขาลองบีบดูอีกที มันก็ยังแข็งๆ ทื่อๆ "พี่เขย... ไม่ใช่ว่า... แค่นี้อะนะ?" เขาเกาหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังขา เดินวนรอบก้อนดินปืนสองสามรอบ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "แค่ไอ้ห่อดินๆ ทื่อๆ ไม่กี่ห่อนี่นะ จะไประเบิดประตูเมืองที่หุ้มเหล็ก แถมมีคานยักษ์กั้นอยู่ข้างหลังได้?" เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ แฝงความหงุดหงิดเหมือนโดนหลอก "ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่มั้ย?"

จ้าวเหิงตบไหล่ที่เกร็งเขม็งของเขา สีหน้ายังคงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "นี่เป็นครั้งแรกที่เราใช้เจ้านี่ระเบิดประตูเมือง อานุภาพจริงๆ จะเป็นยังไง ข้าก็แค่คำนวณเอา แต่ข้าคิดว่า... น่าจะพอ" น้ำเสียงของเขาแม้จะราบเรียบ แต่แฝงความมั่นใจบางอย่างที่ทำให้ความกังขาของถานไถหมิงอวี่เริ่มสั่นคลอน เขารู้จักพี่เขยดี ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำอะไรที่ไม่มีความมั่นใจ ในเมื่อพี่เขยบอกว่าพอ มันก็ต้องมีเหตุผลของมัน "ก็ได้พี่เขย ข้าเชื่อท่าน!" ถานไถหมิงอวี่สูดหายใจลึก ข่มความสงสัยลงไป ไฟแห่งความร้อนรนถูกกดทับ ไฟแห่งความหวังเริ่มลุกโชนขึ้นมาใหม่ "แล้วตอนนี้เราต้องทำยังไง?"

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบทันที แต่ลากตัวถานไถหมิงอวี่ออกมาให้ห่างจากฝูงชน "เล่าโครงสร้างของวงเฉิง (ป้อมหน้าประตูเมือง) เมืองอวิ๋นโจวที่เจ้ารู้ มาให้ข้าฟังอย่างละเอียด" ถานไถหมิงอวี่เก็บอาการเล่นๆ ทันที สีหน้าจริงจังขึ้น เขาอธิบายอย่างละเอียด "วงเฉิงเมืองอวิ๋นโจวใหญ่มาก เหมือนถุงใบยักษ์ จะเข้าเมือง ต้องผ่านประตูด่านแรกก่อน คือประตูเมืองหลักที่เราหันหน้าเข้าหานี่แหละ พอเข้าวงเฉิงไป ข้างในจะเป็นลานกว้าง ตรงหน้าถึงจะเป็นประตูที่สองเพื่อเข้าเมืองชั้นใน นอกจากนี้ ทางซ้ายของวงเฉิงยังมีประตูข้างเล็กๆ อีกบาน ปกติน่าจะเอาไว้ให้ชาวบ้านเข้าออก ประตูหลักทั้งสองบานหุ้มเหล็กหนา หลังประตูต้องมีกลอนและคานยักษ์ค้ำยันแน่นอน"

จ้าวเหิงฟังเงียบๆ นิ้วมือวาดไปมาบนแบบร่าง สร้างโมเดลการโจมตีสามมิติขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมา เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววเย็นเยียบ "แผนคืออย่างนี้..." เขากดเสียงต่ำ เริ่มสั่งการภารกิจรบ "เราจะแบ่งเป็นสามขั้นตอน ขั้นแรก ระเบิดประตูหลักและประตูข้างของวงเฉิง เปิดทางเข้า ขั้นที่สอง กองพันหน้าไม้กลเสินจีบุกเข้าวงเฉิง ยิงกดดันศัตรูบนกำแพงเมือง คุ้มกันทีมระเบิดให้ไประเบิดประตูเมืองชั้นใน ขั้นที่สาม กองทัพเกราะดำทุ่มกำลังบุกชาร์จ ยึดอวิ๋นโจวในรวดเดียว!" เสียงเขาไม่ดัง แต่ทุกคำเหมือนค้อนทุบลงกลางใจทุกคน แผนการที่บ้าบิ่นจนเกือบเสียสติ กลับฟังดูเป็นไปได้และสมเหตุสมผลเมื่อออกจากปากจ้าวเหิง

ราตรีดึกสงัด ยามจื่อ (23.00 - 01.00 น.) ใกล้เข้ามา ทุกสรรพสิ่งเงียบงัน ทหารยามบนกำแพงเมืองอวิ๋นโจวเดินลาดตระเวนไปมา พลางหาวหวอดๆ ตาปรือ ในสายตาพวกเขา คืนนี้ก็คงเป็นคืนที่สงบเงียบอีกคืนหนึ่ง ทว่า พวกเขาหารู้ไม่ว่า ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองที่ใต้กำแพงเมือง ทหารเกราะดำสี่พันนายได้รวมพลกันเงียบเชียบดุจภูตผี พวกเขาไม่จุดคบเพลิง ทุกคนคาบไม้ไว้ในปากเพื่อป้องกันเสียงเล็ดลอด จิตสังหารแผ่ซ่านไปในความมืดอย่างเงียบงัน จ้าวเหิงยืนอยู่หน้าสุดของขบวนทัพ สายตาคมกริบดุจมีด จ้องมองเมืองยักษ์ที่หมอบคลานอยู่เบื้องหน้าราวกับสัตว์ร้าย เขาโบกมือ ทหารหน่วยกล้าตายหกนาย รูปร่างปราดเปรียว เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ก้าวออกมาทันที