บทที่ 356 ซากศพเกลื่อนทุ่ง ช่วงเวลาแห่งฝันร้าย

องครักษ์ตัวสั่นงันงก ตะโกนติดๆ ขัดๆ “เป็น... เป็นอสนีบาตขอรับ! อสนีบาตสองสายฟาดลงมาจากฟ้า ระเบิด... ระเบิดประตูหลักและประตูข้างจนพังยับเยิน! โจรค่ายชิงเฟิง... ไม่สิ กองทัพข้าศึกบุกเข้ามาแล้วขอรับ!” “อสนีบาต?!” หลิวชิงซานชะงัก แล้วด่ากราดด้วยความโมโห “ผายลมมารดามันเถอะ! อสนีบาตบ้าบออะไร! นี่มันต้องเป็นมนต์ดำของพวกค่ายชิงเฟิงแน่ๆ!” แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ในใจกลับเกิดคลื่นยักษ์ถาโถม “มนต์ดำ” ที่ระเบิดประตูเมืองได้ นี่มันเกินขอบเขตความรู้ของเขาไปไกลลิบ

เกาสูงใจเย็นกว่าหลิวชิงซานเล็กน้อย เขานึกถึงข่าวลืออันน่าเหลือเชื่อเกี่ยวกับค่ายชิงเฟิง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ กัดฟันกรอด “ไม่ใช่มนต์ดำ! เป็นไอ้ลูกเขยตระกูลถานไถ จ้าวเหิงนั่นต่างหาก! ต้องเป็นฝีมือมันแน่!” ในใจเขาทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ตกใจที่จ้าวเหิงซ่อนไม้ตายที่น่ากลัวขนาดนี้ไว้ โกรธที่ตัวเองถูกโจรป่าหลอกปั่นหัว! แผน “ตะพาบในไห” ที่วางไว้ ตอนนี้กลายเป็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออกที่สุดในโลก! “มัวยืนบื้ออะไรอยู่!” เกาสูงผลักหลิวชิงซานที่ยังยืนงงอยู่เต็มแรง ตวาดลั่น “รีบรวมพลทั้งหมด ไปที่ประตูเมืองชั้นใน! ไม่ว่าจะยังไง ต้องยันพวกมันให้อยู่นอกเมืองชั้นในให้ได้!” หลิวชิงซานได้สติ รีบตะโกนสั่งการ “เร็ว! ทุกคนไปที่กำแพงเมืองชั้นใน! พลธนู! พลธนูรีบไปหนุน!” เสียงฆ้องรัวเร็วเริ่มดังขึ้นในเมือง ทำลายความเงียบสงัดยามค่ำคืน ทหารอวิ๋นโจวนับไม่ถ้วนสะดุ้งตื่นจากฝัน รนรานสวมเกราะ คว้าอาวุธ ท่ามกลางเสียงด่าทอของนายกอง ต่างวิ่งกรูไปที่กำแพงเมืองชั้นในอย่างสะเปะสะปะ เมืองอวิ๋นโจวทั้งเมือง กลายเป็นโจ๊กเดือดที่วุ่นวายโกลาหล

ในขณะนั้น ภายในวงเฉิง (ป้อมหน้าประตูเมือง) การรบเข้าสู่ช่วงแตกหัก อู๋กังนำพลหน้าไม้กลห้าร้อยนาย ควบคุมกำแพงเมืองทั้งสองฝั่งของวงเฉิงได้อย่างเบ็ดเสร็จ พวกเขาจับกลุ่มสามคน คนหนึ่งขึ้นสาย คนหนึ่งเล็งยิง คนหนึ่งระวังหลังและส่งคำสั่ง ประสานงานกันอย่างรู้ใจ กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่มีประสิทธิภาพและอันตรายถึงชีวิต ทหารเมืองอวิ๋นโจวบนกำแพง ขอแค่โผล่หัวออกมา ก็จะถูกลูกหน้าไม้ยิงตายทันที พวกเขาถูกกดดันจนโงหัวไม่ขึ้น ไม่อาจสร้างภัยคุกคามใดๆ ให้กับทีมระเบิดที่พุ่งเข้าสู่วงเฉิงได้เลย ทีมระเบิดชุดสุดท้ายสองนาย ภายใต้การคุ้มกันของหน้าไม้กล เข้าถึงหน้าประตูเมืองชั้นในได้อย่างราบรื่น ประตูบานนี้หนาหนักกว่าประตูชั้นนอก หลังประตูคือใจกลางเมืองอวิ๋นโจว “เร็ว! เร่งมือเข้า!” ทหารที่ถือโล่คุ้มกันเร่งเร้าอย่างร้อนใจ

คนแบกระเบิดไม่กล้าชักช้า เขารีบเอาระเบิดลูกสุดท้ายซึ่งเป็นลูกใหญ่ที่สุด แปะติดเข้าที่แกนประตู แล้วล้วงที่จุดไฟออกมา จุดชนวนสาย “ฟู่——” ประกายไฟพวยพุ่ง! “เรียบร้อย! รีบหนี!” ทั้งสองหันหลังวิ่งสุดชีวิต ตอนที่พวกเขาวิ่งออกมาได้ไม่กี่สิบก้าว นายกองคนหนึ่งบนกำแพงเมืองชั้นในที่เพิ่งตั้งสติได้ ก็มองเห็นพวกเขาในที่สุด “ข้างล่างมีคน! ยิง! รีบยิงธนู!” เขาตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ลูกธนูหรอมแหรมถูกยิงลงมาจากกำแพง แต่ก็ถูกทหารโล่กันไว้ได้หมด ทว่า มันสายไปเสียแล้ว

“ตูม——!!!” เสียงระเบิดครั้งที่สาม ซึ่งดังสนั่นหวั่นไหวที่สุด ระเบิดก้องในวงเฉิงที่คับแคบ! อานุภาพครั้งนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าสองครั้งแรกรวมกัน! แสงไฟมหึมาและคลื่นกระแทก ส่องสว่างวงเฉิงจนขาวโพลน ประตูเมืองชั้นในที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ถูกระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางเสียงกัมปนาท แผ่นเหล็กและเศษไม้นับไม่ถ้วนพุ่งกระจายไปทั่วทิศทาง บางชิ้นลอยสูงข้ามกำแพงเมืองไปกระแทกทหารดวงซวยร่วงลงมา วงเฉิงทั้งวงเหมือนถูกไถพรวนด้วยพลังมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวล เศษหินปลิวว่อน “ประตูเปิดแล้ว! ประตูชั้นในก็เปิดแล้ว!” ถานไถหมิงอวี่ที่จับตาดูสถานการณ์อยู่ตลอด เห็นภาพนี้ก็เงยหน้าคำรามก้องด้วยความสะใจ เขาชูทวนยาวขึ้น ปลายทวนชี้ตรงไปที่ช่องโหว่เบื้องหน้า รวบรวมแรงทั้งหมดตะโกนสุดเสียง “กองทัพเกราะดำ! ตามข้ามา! บุกเข้าอวิ๋นโจว ช่วยท่านหัวหน้าใหญ่! ฆ่า!!!”