บทที่ 357 แทรกซึมตีโอบปีกข้าง คุกใต้ดินทิศใต้

สีหน้าของเกาสูงย่ำแย่ถึงขีดสุด เขากำด้ามดาบ "อวิ๋นหลาน" แน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน เขารู้ดีว่า สถานการณ์พลิกผันไปแล้ว ขีดความสามารถในการรบของกองทัพค่ายชิงเฟิง เหนือกว่าจินตนาการของเขาไปไกลลิบ อย่าว่าแต่ทหารจำนวนแค่นี้ ต่อให้มีเป็นหมื่นคน ก็คงไม่อาจเอาชนะได้ง่ายๆ "ถอย... ถอยทัพ! รีบถอยกลับไปที่จวนว่าการ อาศัยกำแพงจวนตั้งรับ!" เกาสูงตัดสินใจเด็ดขาด สั่งการอย่างมีเหตุผลที่สุดในสถานการณ์นี้ การรบในเมืองอาจเป็นความหวังสุดท้ายของพวกเขา

ในขณะที่ถานไถหมิงอวี่นำทัพหลวงเข้าปะทะกับข้าศึกซึ่งหน้า จ้าวเหิงได้ออกคำสั่งใหม่แก่เสี่ยวอู๋แล้ว "เสี่ยวอู๋ เจ้าไปขอพี่น้องหน่วยหน้าไม้กลจากอู๋กังมาห้าสิบคน อ้อมไปทางปีกข้าง อย่าไปเสียเวลาสู้รบกับใคร มุ่งหน้าไปคุกใต้ดินทางทิศใต้ ภายในครึ่งชั่วยามต้องช่วยท่านหัวหน้าใหญ่และแม่ทัพเกิ่งออกมาให้ได้!" ดวงตาเสี่ยวอู๋เป็นประกาย ประสานมือรับคำสั่งเสียงดัง "ขอรับ ท่านอาจารย์! รับประกันความสำเร็จ!" พูดจบ เขาไปขอกำลังพลห้าสิบคนจากอู๋กัง แล้วพุ่งตัวออกไปดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง แยกตัวออกจากสนามรบหลัก หายวูบเข้าไปในเงาความมืดของตรอกซอกซอยที่สับสนวุ่นวาย

ภายในคุกใต้ดิน บรรยากาศกดดันจนหายใจไม่ออก เสียงโห่ร้องฆ่าฟัน เสียงระเบิด และเสียงกรีดร้องจากภายนอกดังเข้ามาเป็นระลอก เดี๋ยวชัดเจน เดี๋ยวเลือนราง เหมือนมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบหัวใจทุกคนในคุก เกิ่งคุนเดินวนไปวนมาในห้องขังแคบๆ ด้วยความตื่นเต้น บนใบหน้ากร้านลมนั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง ปิติยินดี และไม่อยากเชื่อ "ฟัง! พวกเจ้าฟังดูสิ! เสียงฆ่าฟันนี้ ความฮึกเหิมนี้! ไม่ใช่ทหารเลวทั่วไปจะมีได้!" เขาหยุดเดิน คว้าลูกกรงเหล็กเขย่าแรงๆ ราวกับจะทำให้เขาใกล้สนามรบข้างนอกมากขึ้นอีกนิด "แล้วเสียงระเบิดกัมปนาทเหมือนฟ้าผ่านั่นอีก มันคืออาวุธชนิดไหนกัน? ไม่เคยพบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต!"

ในฐานะขุนพลเก่าแก่ที่รบรากับเป่ยตี๋มานานปี ความเข้าใจเรื่องสงครามฝังรากลึกในหัวเกิ่งคุน สำหรับเขา การตีเมืองก็คือการถมคู พาดบันได ใช้รถกระทุ้งประตู เอาชีวิตคนไปถม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ได้ล้มล้างความรู้เดิมของเขาไปจนหมดสิ้น "ลูกเขยท่านแม่ทัพเฒ่าคนนี้ เป็นเทพจุติจริงๆ!" เกิ่งคุนอดชื่นชมไม่ได้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ถึงเชื่อถือศรัทธาลูกเขยคนนี้ขนาดนั้น สิ่งที่ซ่อนอยู่ในอกคนผู้นี้ คงไม่ได้มีแค่สูตรลับเสกหินเป็นทอง แต่ยังมีตำราพิชัยสงครามที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้! ถานไถหมิงเลี่ยพิงกำแพงเย็นเฉียบ แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่ง แต่กำปั้นที่กำแน่นและร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อย ได้เผยความไม่สงบในใจของเขาออกมา

ในใจเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและปลื้มปิติ ภูมิใจที่น้องเขยมีความสามารถสะเทือนฟ้าดิน ปลื้มใจที่อนาคตของค่ายชิงเฟิงและความแค้นของตระกูลถานไถ ได้เห็นแสงสว่างแห่งความหวังที่แท้จริงเสียที เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่า การมาถึงของจ้าวเหิง ไม่เพียงนำอาวุธและความมั่งคั่งมาให้ แต่ยังนำการปฏิวัติทางความคิด และความกล้าหาญที่จะท้าทายโลกทั้งใบมาสู่ค่ายชิงเฟิงด้วย "น้องเขยคนนี้ ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ" ถานไถหมิงเลี่ยพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเจือความซาบซึ้ง เจ้าลิงผอมกลับยิ้มเผล่อย่างได้ใจ เขาขยับไปหาเกิ่งคุน หัวเราะคิกคัก "แม่ทัพเกิ่ง ข้าบอกท่านตั้งนานแล้วว่าเขยขวัญเราไม่ใช่คนธรรมดา ตอนนี้เชื่อรึยัง? เกาสูงกับหลิวชิงซาน สองตัวโง่นั่น คิดจะใช้เราไปขู่เขยขวัญ ฝันกลางวันชัดๆ พวกมันไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังแหย่หนวดเสือร้ายระดับไหนอยู่!"