บทที่ 358 สัตว์ร้ายจนตรอกยังดิ้นรน จุดจบของคนชั่ว

พวกเขาถือหน้าไม้กลเสินจี แววตาของทุกคนเย็นเยียบและอันตรายดุจหมาป่า คนที่นำหน้า คือเสี่ยวอู๋ "ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือ!" เสี่ยวอู๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง พ่นคำสั่งเย็นชาสี่คำออกมา "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!" สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกหน้าไม้จำนวนมหาศาลก็ปกคลุมทั่วทางเดิน ผู้คุมสิบกว่าคนที่ยังไม่ทันตั้งตัว ถูกยิงพรุนเป็นเม่นในพริบตา ยังไม่ทันได้ร้องสักแอะ ก็ล้มลงสิ้นใจเกลื่อนพื้น กระบวนการทั้งหมด เกิดขึ้นเพียงไม่กี่ลมหายใจ คุกใต้ดินกลับคืนสู่ความเงียบสงัดดั่งความตายอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ

ผู้คนในห้องขังมองดูฉากที่เหมือนทหารสวรรค์ลงมาโปรดนี้ ต่างอ้าปากค้าง พูดไม่ออกไปครู่ใหญ่ เสี่ยวอู๋รีบเดินไปที่หน้าห้องขังของถานไถหมิงเลี่ย ประสานมือคารวะหนักแน่น "ท่านหัวหน้าใหญ่ เสี่ยวอู๋มาช้า ทำให้ท่านต้องตกใจแล้ว!" ถานไถหมิงเลี่ยมองเสี่ยวอู๋ แล้วมองพลหน้าไม้ที่แผ่รังสีสังหารด้านหลัง เส้นประสาทที่ตึงเครียดในที่สุดก็ผ่อนคลายลง เขาถอนหายใจยาว ใบหน้าเผยรอยยิ้มของผู้รอดตาย เขาตบไหล่เสี่ยวอู๋ พูดเสียงหนักแน่น "ไม่ช้า! มาได้จังหวะพอดี!" จากนั้น เขาหันไปมองทางเข้าคุก ถามอย่างร้อนรน "เสี่ยวอู๋ จ้าวเหิงล่ะ? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"

เสี่ยวอู๋ส่งสัญญาณให้ลูกน้องรีบไขกุญแจห้องขังทุกห้องอย่างเร็วที่สุด พลางตอบกลับรวดเร็ว "เรียนท่านหัวหน้าใหญ่ ท่านอาจารย์กำลังบัญชาการภาพรวมอยู่นอกเมือง ท่านรองฯ (หมิงอวี่) นำทัพเกราะดำบุกทะลวงเข้าเมืองชั้นในแล้ว ตอนนี้กำลังรุกคืบไปทางจวนเจ้าเมือง เกาสูงและหลิวชิงซาน สองคนทรยศนั่น ตอนนี้เป็นตะพาบในไห ต่อให้ติดปีกก็บินหนีไม่พ้นขอรับ!" "ดี! ดี! ดี!" ถานไถหมิงเลี่ยพูดคำว่า 'ดี' ติดกันสามครั้ง ความอัดอั้นในอกมลายหายไปสิ้น เขาหันไปหาเกิ่งคุนที่ตื่นเต้นไม่แพ้กัน หัวเราะลั่น "พี่ใหญ่เกิ่ง วันล้างแค้นของพวกเรามาถึงแล้ว!" เกิ่งคุนเองก็ฮึกเหิม เขาเดินออกจากห้องขัง ประสานมือให้เสี่ยวอู๋ "ขอบคุณน้องชายที่ช่วยชีวิต!" "ท่านแม่ทัพเกิ่งเกรงใจไปแล้ว คนกันเองทั้งนั้น" เสี่ยวอู๋คารวะตอบ แล้วกล่าวต่อ "เชิญท่านแม่ทัพเกิ่งรีบรวมพลพี่น้องด่านหูเหลา กวาดล้างศัตรูที่เหลือในเมืองเถิด" "ได้ ข้าจะไปหาพวกเขาเดี๋ยวนี้"

......

ในขณะเดียวกัน ณ จวนเจ้าเมืองอวิ๋นโจว ที่นี่กลายเป็นสมรภูมิสุดท้าย เกาสูงและหลิวชิงซานรวบรวมองครักษ์และทหารเดนตายที่เหลืออยู่สามร้อยกว่านาย อาศัยกำแพงสูงและสิ่งปลูกสร้างซับซ้อนของจวนเจ้าเมือง ตั้งรับแบบหลังพิงฝา "พลธนู! ขึ้นกำแพง! ยิงพวกมัน! ใครกล้าถอยแม้แต่ก้าวเดียว ฆ่าไม่ละเว้น!" เกาสูงถือดาบ "อวิ๋นหลาน" ยืนอยู่บนภูเขาจำลอง ตะโกนสั่งการเสียงแหบแห้ง ดวงตาเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เหมือนเสือบ้าคลั่ง เขารู้ว่าตัวเองไม่มีทางถอย การยอมจำนนก็คือตาย ทางรอดเดียวคือยื้อเวลา บางทีปาฏิหาริย์อาจเกิดขึ้น ส่วนหลิวชิงซานนั้นขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว เขาซ่อนตัวอยู่หลังกลุ่มองครักษ์ ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ปากพึมพำไม่หยุด "จบเห่... จบเห่กันหมดแล้ว..." ภายนอกจวนเจ้าเมือง ถานไถหมิงอวี่นำทัพเกราะดำล้อมที่นี่ไว้แน่นหนาจนน้ำซึมไม่เข้า "ทุบ! ทุบประตูเฮงซวยนี่ให้พัง!" ถานไถหมิงอวี่มองประตูใหญ่สีแดงชาดที่ปิดสนิท ตะโกนสั่งด้วยความโกรธ