บทที่ 359 ทวนพิฆาตแม่ทัพกบฏ ปิดฉากการต่อสู้

ดวงตาของจ้าวเหิงเย็นเยียบลงในชั่วพริบตา เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นแล้วสะบัดลง “ยิง” อู๋กังที่อยู่ด้านหลังออกคำสั่งทันที พลหน้าไม้กลสิบกว่านายยกหน้าไม้สั้นในมือขึ้นพร้อมกัน ทว่า จ้าวเหิงกลับเอ่ยปากอีกครั้ง หยุดพวกเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน จับเป็น” เขาเปลี่ยนใจแล้ว ฆ่าเกาสูงทิ้ง มันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเขา บางทีอาจจะง้างปากคนทรยศคนนี้ให้คายความลับบางอย่างออกมาได้ “อู๋กัง ให้พี่น้องใช้ตาข่าย” จ้าวเหิงสั่งเสียงเย็น “ข้าต้องการจับเป็น” อู๋กังชะงักเล็กน้อย แต่ก็รับคำสั่งทันที “ขอรับ ท่านอาจารย์!” เขาโบกมือ พลหน้าไม้กลรีบเก็บหน้าไม้ เปลี่ยนมาถือตาข่ายขนาดใหญ่ที่ถักทอจากเอ็นวัวเหนียวหนึบ

กลางวงต่อสู้ การดวลระหว่างถานไถหมิงอวี่และเกาสูงเข้าสู่จุดเดือด เพลงดาบของเกาสูงดุดันหนักหน่วง ทุกดาบฟันลงมาด้วยความเด็ดขาดหวังผลถึงตาย ส่วนเพลงทวนของถานไถหมิงอวี่พลิ้วไหวรวดเร็วดุจมังกรท่องคลื่น สามารถแก้กระบวนท่าของคู่ต่อสู้ได้ในเสี้ยววินาที และสวนกลับได้อย่างคมกริบ ทั้งสองต่างเป็นยอดฝีมือ จึงกินกันไม่ลง เสียงอาวุธปะทะกันดังถี่รัว “คนทรยศ! มีฝีมือแค่นี้เองรึ?” ถานไถหมิงอวี่ใช้ทวนปัดดาบเกาสูง ตวาดลั่น “ตอนหักหลังแม่ทัพเกิ่ง ความอำมหิตนั่นหายไปไหนหมดแล้ว?” “หุบปาก!” เกาสูงหอบหายใจถี่ หน้าแดงก่ำ “แพ้เป็นโจร ชนะเป็นเจ้า ก็แค่นั้น! ข้าเจ็บใจแค่อย่างเดียว คือคำนวณพลาดไปก้าวเดียว ไม่ได้กวาดล้างพวกเศษเดนอย่างเจ้าให้สิ้นซาก!” ยิ่งสู้เขายิ่งตื่นตระหนก ฝีมือของถานไถหมิงอวี่สูงส่งกว่าที่คาดไว้มาก แถมความอึดก็เหลือเชื่อ เขาเอาชีวิตเข้าแลกแล้วยังเอาไม่ลง

ในจังหวะที่เกาสูงเสียสมาธิไปวูบหนึ่ง ถานไถหมิงอวี่ก็ฉวยโอกาสทันที “รับทวน!” ข้อมือถานไถหมิงอวี่สะบัดวูบ ปลายทวนกลายเป็นเงาเลือนราง แทงสวนเข้าใส่ไหล่ขวาของเกาสูงด้วยมุมที่พิสดาร เกาสูงหน้าถอดสี รีบชักดาบกลับมากัน แต่ก็ช้าไปครึ่งจังหวะ “ฉึก!” เสียงปลายทวนเจาะทะลุเนื้อดังขึ้น เกาสูงครางฮือ ไหล่ขวาเลือดสาดกระจายทันที ดาบ “อวิ๋นหลาน” ในมือแทบหลุดร่วง ในขณะที่ถานไถหมิงอวี่เตรียมจะซ้ำ แทงทวนปลิดชีพ จ้าวเหิงก็ตะโกนขัดจังหวะทันเวลา “หมิงอวี่ หยุดมือ! จับเป็น!” ถานไถหมิงอวี่ชะงัก แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยั้งมือตามสัญชาตญาณ ความลังเลเพียงชั่วครู่นี้เอง เกาสูงเห็นช่องทางรอด เขาขบกรามแน่น ไม่สนบาดแผลที่ไหล่ หันหลังวิ่งหนีพุ่งไปทางภูเขาจำลอง หวังอาศัยภูมิประเทศซับซ้อนหลบหนี

“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!” ถานไถหมิงอวี่ตะโกนก้อง เตรียมจะไล่ตาม “ไม่ต้องตาม” จ้าวเหิงพูดเสียงเรียบ สิ้นเสียง เสียง “วูบ วูบ” ก็ดังขึ้น ตาข่ายยักษ์สิบกว่าผืนพุ่งเข้าครอบคลุมเกาสูงจากทุกทิศทุกทาง เกาสูงเพิ่งวิ่งไปถึงตีนเขาจำลอง ยังไม่ทันได้ปีน ก็ถูกตาข่ายผืนหนึ่งครอบหัวลงมา เขาเสียหลักล้มกลิ้งลงกับพื้น ทันใดนั้น ตาข่ายอีกหลายผืนก็ทับซ้อนลงมา มัดตัวเขาจนเหมือนบะจ่าง ขยับตัวไม่ได้ “ปล่อยข้า! ไอ้พวกคนถ่อยลอบกัด!” เกาสูงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในตาข่าย ตะโกนด่าทอ แต่ยิ่งดิ้นตาข่ายเอ็นวัวก็ยิ่งรัดแน่น ไม่นานเขาก็หมดแรง ทหารเกราะดำสองสามนายเดินเข้าไป ใช้ด้ามดาบกระแทกท้ายทอยเขาอย่างแรง เกาสูงสลบเหมือดไปโดยไม่ทันได้ร้องสักแอะ “ลากตัวไป คุมขังให้แน่นหนา” จ้าวเหิงสั่งเสียงเย็น

ถึงตรงนี้ การรบในจวนเจ้าเมืองก็ถือว่าสิ้นสุดลง ถานไถหมิงอวี่เดินมาหาจ้าวเหิง ใบหน้ายังมีความสงสัย “พี่เขย ทำไมไม่ฆ่ามันทิ้งเลย? คนทรยศพรรค์นี้ เก็บไว้ทำไม?” จ้าวเหิงมองร่างเกาสูงที่ถูกลากออกไป แววตาลึกล้ำ “คนตายพูดไม่ได้ เว่ยอู๋หยาวางหมากตาใหญ่ขนาดนี้ที่ด่านหูเหลา ไม่ใช่แค่เพื่อจัดการเราแน่ ข้าต้องการง้างปากมัน ขุดแผนการทั้งหมดของเว่ยอู๋หยาออกมา” ถานไถหมิงอวี่พยักหน้าอย่างเข้าใจ เขารู้ดีว่าเรื่องวางแผน เขาเทียบพี่เขยไม่ติดฝุ่น ทันใดนั้น องครักษ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน “ท่านอาจารย์ ท่านรองฯ พวกเราพบอุโมงค์ลับในบ่อน้ำแห้งหลังจวน เจ้าผู้รักษาเมืองแซ่หลิวดูเหมือนจะหนีไปทางนั้นแล้วขอรับ!” “หนีไปแล้ว?” ถานไถหมิงอวี่ขมวดคิ้ว “ไอ้เต่าหดหัว!”