บทที่ 360 เลือดย้อมจวนว่าการ ทรราชตัวสั่นเทา

“ท่านแม่ทัพ พี่น้องทุกคน ลุกขึ้นเถิด!” จ้าวเหิงประคองเกิ่งคุนให้ลุกขึ้น เอ่ยเสียงกังวาน “เราไม่ใช่ศัตรู เราคือเพื่อนร่วมรบ คือพี่น้อง! เรามีศัตรูคนเดียวกัน นั่นคือเว่ยอู๋หยา คือพวกทรราชที่เห็นชีวิตชาวบ้านเป็นผักปลา เห็นทหารเป็นหมาฟาง!” “นับจากวันนี้ไป อวิ๋นโจวคือบ้านของพวกเรา! เราจะพักฟื้น สั่งสมกำลังที่นี่ วันหน้า เราจะบุกกลับด่านหูเหลา บุกไปถึงนครอวี้จิง ทวงคืนความยุติธรรมและความสงบสุขให้แก่ต้าอวี๋!” “บุกกลับด่านหูเหลา! บุกไปถึงนครอวี้จิง! ทวงคืนความยุติธรรมให้ต้าอวี๋!” ทหารทุกนายตะโกนก้องพร้อมกัน เสียงคำรามสะเทือนฟ้าจนคานหลังคาจวนว่าการสั่นสะท้าน

เมืองอวิ๋นโจว จวนเจ้าเมือง บัดนี้ฟ้าสว่างโร่ ห้องโถงใหญ่ที่เคยโอ่อ่าหรูหรา บัดนี้ปกคลุมด้วยไอสังหารและร่องรอยการต่อสู้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังลอยวนในอากาศ เกาสูงถูกมัดแน่นหนา โยนทิ้งไว้บนพื้นเย็นเฉียบ หมดสติไม่รู้ตัว อีกด้านหนึ่ง หลิวชิงซานผู้รักษาเมืองอวิ๋นโจว ถูกทหารเกราะดำสองนายกดหัวแนบพื้น ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เขาถูกจับตัวกลับมาจากอุโมงค์ลับในบ่อน้ำแห้งหลังจวน ตอนที่ถูกพบ ผู้รักษาเมืองที่เคยสุขสบายผู้นี้กำลังกอดกล่องสมบัติหนักอึ้งที่เต็มไปด้วยเพชรนิลจินดา สภาพมอมแมมเหมือนหนูตัวอ้วนพีที่ถูกอุดรู ถานไถหมิงเลี่ย, ถานไถหมิงอวี่, เกิ่งคุน และคนอื่นๆ นั่งขนาบสองข้าง ทุกคนมีสีหน้าโกรธแค้นเย็นชา โดยเฉพาะเกิ่งคุนที่จ้องมองสองตัวการร้ายบนพื้น กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่น "กร๊อบ" ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวเหิงนั่งอยู่ เขาคงพุ่งเข้าไปฉีกอกคนทั้งสองเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ยกถ้วยน้ำขึ้นจิบช้าๆ สีหน้าสงบนิ่ง เขาไม่มองเกาสูง แต่สายตาตกอยู่ที่หลิวชิงซานซึ่งตัวสั่นไม่หยุด การจัดการคนประเภทนี้ เขามีประสบการณ์เหลือเฟือ “ใต้เท้าหลิว สบายดีหรือเปล่า?” เสียงของจ้าวเหิงนุ่มนวล ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือพอใจ หลิวชิงซานสะดุ้งเฮือก ก้มหัวต่ำลงไปอีก เสียงสั่นเครือปนสะอื้น “ท่านจอมยุทธ์ไว้ชีวิตด้วย! ข้าก็ถูกบังคับ! ข้าไม่รู้อะไรเลยจริงๆ!” “ไม่รู้?” จ้าวเหิงยิ้มบางๆ วางถ้วยน้ำลง “ไม่รู้ แล้วทำไมถึงร่วมมือกับเกาสูงเล่นละครตบตาพวกข้าล่ะ?” คำถามนี้ทำให้หลิวชิงซานตัวหดเล็กลงไปอีก ความหวังสุดท้ายในใจพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

หลิวชิงซานน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ไม่ห่วงศักดิ์ศรีขุนนางราชสำนักอีกต่อไป “เป็นท่านอัครเสนาบดีเว่ย! ท่านอัครเสนาบดีส่งคนสนิทนำจดหมายลับมา! ในจดหมายบอกว่า ให้ข้าร่วมมือกับแม่ทัพเกาอย่างเต็มที่ ขอแค่ล่อพวกท่าน... ล่อพวกยอดคนค่ายชิงเฟิงเข้ามาในเมืองอวิ๋นโจว และถ้าจับหัวหน้าโจรได้ยิ่งดี แล้วหลอกเอาสูตรลับจากค่ายชิงเฟิงมาให้ได้ เมื่องานสำเร็จ จะมอบเงินให้ข้าแสนตำลึง! แต่ถ้าข้าปฏิเสธ ตำแหน่งผู้รักษาเมืองอวิ๋นโจวก็จะต้องเปลี่ยนคน” เขาคายความลับออกมาหมดเปลือกราวกับเทเมล็ดถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ กลัวว่าถ้าพูดช้าไปครึ่งคำจะหัวขาด “แต่เกาสูงบอกว่า ขอแค่ได้สูตรลับมา แล้วเอาหัวพวกท่านไปถวายท่านอัครเสนาบดี ก็จะเป็นความชอบเสียดฟ้า! ถึงตอนนั้นไม่ต้องเป็นแค่ผู้รักษาเมืองอวิ๋นโจวแล้ว จะไปเป็นข้าหลวงใหญ่ครองแคว้นก็ไม่ใช่ปัญหา เขาบอกข้าแบบนี้ทั้งนั้น! ข้า... ข้าแค่หน้ามืดตามัวชั่ววูบ! ท่านจอมยุทธ์ ข้ายังมี... ยังมีเงินอีกแสนกว่าตำลึงที่จวน ข้ายกให้พวกท่านหมดเลย! ยกให้หมดเลย! ขอแค่... ขอแค่ไว้ชีวิตสุนัขของข้าด้วยเถิด!”

ฟังคำวิงวอนที่ไร้กระดูกสันหลังของหลิวชิงซาน ถานไถหมิงอวี่ถ่มน้ำลาย "ถุย" ลงตรงหน้า “ไอ้คนขี้ขลาด! เห็นแก่เงินและยศศักดิ์จนลืมบรรพบุรุษ! ต้าอวี๋มีขุนนางอย่างแก ไม่ล่มจมก็แปลกแล้ว!” เกิ่งคุนโกรธจนตัวสั่น ลุกพรวดขึ้นชี้หน้าด่าหลิวชิงซาน “เจ้ารู้ไหมว่าเกือบจะทำให้ทหารหาญต้องตายไปเท่าไหร่? เจ้าปรสิตของชาติ ตายหมื่นครั้งก็ไม่สาสม!” หลิวชิงซานกลัวจนแทบสลบ โขกหัวรัวๆ จนหน้าผากแตกเลือดอาบ “ไว้ชีวิตด้วย... ไว้ชีวิตด้วย...” จ้าวเหิงโบกมือ ให้เกิ่งคุนใจเย็นลง เขามองดูชายที่ต่ำต้อยเหมือนแมลงบนพื้น แววตาไร้ระลอกคลื่น คนแบบนี้ เก็บไว้ก็เปลืองข้าวสุก เขาได้ข้อมูลที่ต้องการยืนยันจากปากหลิวชิงซานครบแล้ว การแทรกแซงโดยตรงของเว่ยอู๋หยา, สถานะตัวการหลักของเกาสูง, และความโลภที่พวกเขามีต่อสูตรลับของค่ายชิงเฟิง