บทที่ 361 ยังไม่ทันลงมือ ก็กลัวจนปัสสาวะราด

เกาสูงกัดฟันแน่น นอกจากเสียงครางฮือในช่วงแรกๆ เขากลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว เขาเพียงแต่ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาตจ้องเขม็งไปที่ถานไถหมิงอวี่ รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งบิดเบี้ยวดูน่ากลัว ราวกับกำลังเสพสุขกับความเจ็บปวดนี้ “หยุดมือเถอะ หมิงอวี่” เสียงราบเรียบของจ้าวเหิงดังขึ้น ถานไถหมิงอวี่หอบหายใจหนักๆ หยุดมือลง เขามองดูเกาสูงที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น พูดด้วยความคับแค้นใจ “พี่เขย ไอ้หมาตัวนี้กระดูกแข็งชะมัด!” “จัดการคนประเภทนี้ ใช้กำลังอย่างเดียวไม่พอหรอก” จ้าวเหิงค่อยๆ ลุกขึ้น เดินเข้าไปหาเกาสูงทีละก้าว ก้มมองลงมาจากที่สูง “ความเจ็บปวดทางร่างกาย สำหรับเขาอาจถือเป็นเกียรติยศ เขาคงคิดว่าตัวเองกำลังแสดงความภักดีต่อเว่ยอู๋หยา ตายอย่างมีคุณค่า”

เกาสูงได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายประกายลำพองใจ เหมือนจ้าวเหิงพูดถูกใจเขา จ้าวเหิงยิ้ม รอยยิ้มนั้นยังคงอบอุ่นเช่นเดิม แต่กลับทำให้เกาสูงรู้สึกหนาวสั่นโดยไร้สาเหตุ “แต่เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก” จ้าวเหิงย่อตัวลง ขยับไปใกล้หูเกาสูง กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “วิธีที่จะทำให้เจ้าเปิดปาก ข้ามีเยอะแยะ และแต่ละวิธี รับรองว่าสนุกกว่าแส้เยอะ” เขายืดตัวขึ้น กวาดตามองทุกคนในห้องโถงที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป แล้วสั่งเสียงดัง “เด็กๆ ไปเตรียมของมา” เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วเริ่มร่ายรายการสิ่งของประหลาดๆ ออกมาอย่างช้าๆ ชัดๆ “ไปเตรียมหม้อใบใหญ่ เอาที่ใส่คนลงไปได้ทั้งตัว แล้วก็เตรียมน้ำมันถงชั้นดีมาสักหม้อ” “หาเชือกป่านเส้นเล็กที่สุด แล้วก็มีดสั้นคมๆ สักสองสามเล่ม ขอที่ใบมีดบางเหมือนกระดาษนะ” “อ้อ แล้วก็ไปจับหนูมาสักสองสามตัว เอาที่อดอยากมาสามวันสามคืน ยิ่งเยอะยิ่งดี”

......

ทุกครั้งที่จ้าวเหิงเอ่ยชื่อสิ่งของ สีหน้าของทุกคนในห้องโถงก็เปลี่ยนไปทีละส่วน ถานไถหมิงอวี่และเกิ่งคุนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจเลยว่าจ้าวเหิงจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร ส่วนเกาสูงที่นอนอยู่บนพื้น รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไปแล้ว แทนที่ด้วยความงุนงงและความไม่สบายใจ จ้าวเหิงไม่สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้าง เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธาน มองเกาสูงอย่างสบายอารมณ์ แล้วเริ่ม “บรรยายความรู้” ให้ฟัง “แม่ทัพเกา ท่านก็น่าจะเป็นคนมีความรู้ เคยได้ยินคำว่า ‘หลิงฉือ (แล่เนื้อเถือหนัง)’ ไหม?” เสียงของจ้าวเหิงยังคงราบเรียบ “ก็ที่เขาเรียกว่าเฉือนพันมีดนั่นแหละ แต่เพชฌฆาตทั่วไปฝีมือไม่ถึง เฉือนไปไม่กี่มีดคนก็ตายเสียก่อน ไม่สนุกเลย ยอดฝีมือตัวจริง ต้องเฉือนได้สามวันสามคืน ครบสามพันหกร้อยมีด รับประกันว่าบนตัวเจ้าจะไม่มีเนื้อดีๆ เหลือสักชิ้น แต่คนยังไม่ตาย ยังตาสว่างมองดูเนื้อตัวเองถูกเฉือนออกไปทีละชิ้นๆ เจ้าว่า ศิลปะแบบนี้ อยากลองสัมผัสดูไหม?” หน้าของเกาสูงเริ่มซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกสักคำ

“อ้อ ใช่สิ เมื่อกี้ข้าให้คนเตรียมหม้อน้ำมันไว้” จ้าวเหิงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “นี่เรียกว่า ‘เผิงสิง (โทษทอดมนุษย์)’ แต่ถ้าโยนลงไปทอดให้สุกทีเดียวมันก็ง่ายไปสำหรับเจ้า เราเปลี่ยนวิธีเล่นได้ เอาเจ้าแขวนไว้เหนือหม้อน้ำมัน ทอดเท้าก่อน รอเท้าสุกแล้ว ค่อยทอดน่อง ไล่ขึ้นไปทีละนิด... ให้เจ้าได้สัมผัสด้วยตัวเองว่า ความรู้สึกจากดิบกลายเป็นสุก มันเป็นยังไง” ถานไถหมิงอวี่ฟังแล้วตาเป็นประกาย คิดในใจว่าที่แท้การจัดการพวกกระดูกแข็งยังมีลูกเล่นเยอะขนาดนี้! ความรู้ในหัวพี่เขยช่างไร้ก้นบึ้งจริงๆ! “แล้วก็พวกหนู...” น้ำเสียงจ้าวเหิงยิ่งฟังดูสนุกสนาน “วิธีเล่นนี้เรียกว่า ‘ซู่สิง (โทษหนู)’ เอาถากรงเหล็กที่ก้นกลวง ครอบไว้บนท้องเจ้า แล้วปล่อยหนูที่หิวโซพวกนั้นเข้าไป จากนั้นจุดไฟเผาบนกรง หนูมันกลัวร้อน แถมออกไปไหนไม่ได้ ทางออกเดียวของพวกมันก็คือ... เจาะลงข้างล่าง”