บทที่ 362 ทรราชขายชาติ สวรรค์ไม่ยอมรับ

"ถูกต้อง!" เกาสูงเหมือนต้องการระบายความกลัวในใจออกมาให้หมด "ปีที่แล้วทุ่งหญ้าเถี่ยเล่อชวนทางเหนือเจอภัยหิมะหนัก วัวแพะหนาวตายเป็นเบือ องค์ชายสามแห่งเป่ยตี๋เพื่อความมั่นคงในฐานะของตัวเองและเพื่อแก้ปัญหาปากท้องของเผ่า จึงตัดสินใจทุ่มสุดตัว บุกปล้นลงใต้! แต่เขารู้ดีว่าด่านหูเหลาตียากกันง่าย ดังนั้น เขาจึงส่งคนติดต่อลับๆ กับจางเฉิงเย่ และจางเฉิงเย่ก็ส่งจดหมายต่อไปให้ท่านอัครเสนาบดีเว่ย!" "พวกเขาน่าจะมีข้อตกลงกัน รายละเอียดลึกๆ ข้าก็ไม่รู้ชัด!" เสียงของเกาสูงแหลมสูงขึ้น "ขอแค่ท่านอัครเสนาบดีทำเหมือนเมื่อเก้าปีก่อน ยอมเปิดประตูเมืองด่านหูเหลาให้พวกมันเข้ามาปล้น ทรัพย์สินที่พวกมันปล้นได้จะมีส่วนแบ่งของท่านอัครเสนาบดีและพวกเราด้วย! ท่านอัครเสนาบดียังให้องค์ชายสามรับปากว่าเมื่องานสำเร็จ ทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนายจะวกม้ากลับ ลงใต้สู่ชิงโจว เหยียบเขาหนิวเอ่อร์ให้ราบ สังหารล้างบางค่ายชิงเฟิงของพวกเจ้า... ให้สิ้นซาก!"

"เปรี้ยง!" ข่าวนี้เปรียบดั่งสายฟ้าฟาดระเบิดกลางใจทุกคน! "เดรัจฉาน! ทรราชขายชาติ!" เกิ่งคุนตาแทบถลน คุมอารมณ์ไม่อยู่ พุ่งเข้าไปถีบหน้าอกเกาสูงเต็มแรง "เว่ยอู๋หยาไอ้แก่สารเลว! มันกล้าดียังไง! มันกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง!" ถานไถหมิงเลี่ยหน้าซีดเผือด เขานึกถึงด่านเยี่ยนอวิ๋นเมื่อเก้าปีก่อน นึกถึงเพื่อนร่วมรบห้าหมื่นนายที่ตายอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ นึกถึงซากศพของบิดาที่พบใน "หลุมหมื่นศพ" ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยในรูปแบบที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม! "เพราะฉะนั้น..." น้ำเสียงของจ้าวเหิงเย็นเยียบผิดปกติ เขาจ้องเขม็งไปที่เกาสูง "การย้ายแม่ทัพเกิ่งและทหารฝีมือดีที่สุดแปดพันนายออกไป ก็เพื่อให้ด่านหูเหลาอ่อนแอ แล้วจางเฉิงเย่ค่อยเปิดประตูเมือง ปล่อยให้พวกเป่ยตี๋เข้ามา?"

"ชะ... ใช่!" เกาสูงถูกถีบจนกระอักเลือด ดิ้นรนตอบ "แผนของท่านอัครเสนาบดีคือ รอให้พวกเป่ยตี๋เข้าด่านมาแล้ว จางเฉิงเย่จะรายงานราชสำนักว่า... ว่าแม่ทัพหน้าด่านหูเหลา เกิ่งคุน ละทิ้งหน้าที่ สมคบคิดกับโจรชิงโจว วางแผนกบฏ จนเป็นเหตุให้ด่านหูเหลาแตกพ่าย! ถึงตอนนั้น ความโกรธแค้นของคนทั่วหล้าจะพุ่งเป้าไปที่เกิ่งคุน และค่ายชิงเฟิงของพวกเจ้า! พวกเจ้าจะกลายเป็นศัตรูของต้าอวี๋ ที่ใครๆ ก็มีสิทธิ์ฆ่าได้!" พิษ! พิษสงร้ายกาจเหลือเกิน! แผนการนี้ซ้อนกลเป็นชั้นๆ อำมหิตถึงขีดสุด! ไม่เพียงยืมดาบเป่ยตี๋มาฆ่าคน แต่ยังยัดข้อหาชักศึกเข้าบ้านให้พวกเขาแบกรับไว้ชั่วกัลปาวสาน ทำให้ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด! ถานไถหมิงอวี่โกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าด่าเกาสูง "เว่ยอู๋หยาไอ้แก่บัดซบ! มันไม่กลัวไฟไหม้ตัวรึไง? ชักนำม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนายเข้าด่าน มันจะคุมสถานการณ์อยู่เหรอ? นี่มันต่างอะไรกับยกแผ่นดินต้าอวี๋ให้พวกเป่ยตี๋!"

ทุกคนต่างคิดถึงจุดนี้ นี่ไม่ใช่แค่แผนการร้ายธรรมดา แต่มันคือการขายชาติอย่างหน้าด้านๆ! เกาสูงได้ยินดังนั้น กลับระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ "ฮ่าๆ... ฮ่าๆๆๆๆ..." เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหูเหมือนเข็มทิ่มแทงแก้วหูทุกคน เขาหัวเราะจนน้ำตาไหล ปนเปกับคราบเลือดบนหน้า ดูน่ากลัวและสยดสยองเป็นพิเศษ "พวกเจ้า... พวกเจ้ารู้อะไร?" เขาพูดไปหอบไป "พวกเจ้าคิดว่าท่านอัครเสนาบดีสนแผ่นดินต้าอวี๋งั้นรึ? ฮ่องเต้น้อยองค์ปัจจุบันป่วยหนักใกล้ตาย ไม่มีรัชทายาท ทันทีที่สวรรคต แผ่นดินต้องลุกเป็นไฟ! อ๋องต่างๆ จะแข็งข้อ ต่างคนต่างแย่งชิง! สิ่งที่ท่านอัครเสนาบดีต้องการ คือบัลลังก์มังกรในยุคโกลาหลนี้!"

"เขาต้องการเงิน ต้องการเงินมหาศาลเพื่อซ่องสุมกำลัง! ทรัพย์สินที่เป่ยตี๋ปล้นมา มีส่วนของเขา! เขายังต้องการมีดที่คมที่สุด เพื่อกำจัดอุปสรรคทั้งปวง! ทหารม้าเป่ยตี๋ ก็คือมีดที่เขายืมมา!" เกาสูงเงยหน้าขึ้น กวาดมองทุกคนด้วยสายตาเหมือนมองคนตาย "ส่วนพวกเจ้า?" รอยยิ้มบนหน้าเขาเต็มไปด้วยความดูแคลนและเวทนา "พวกเจ้าก็แค่โจรป่าที่ยึดเขาเป็นใหญ่! รอให้ม้าเหล็กสองหมื่นนายของเป่ยตี๋เข้าด่านมา จะบดขยี้พวกเจ้าเหมือนบี้มดปลวก!" เขาหยุดครู่หนึ่ง พูดเน้นทีละคำ ราวกับประกาศชะตากรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ "ชายแดนต้าอวี๋มีคำกล่าวว่า: คนเถื่อนไม่ถึงหมื่น หากถึงหมื่นไร้ผู้ต่อกร! ม้าเหล็กสองหมื่นนาย เพียงพอจะกวาดล้างภาคเหนือทั้งหมด! ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่ค่ายชิงเฟิงเล็กๆ ของพวกเจ้า ต่อให้เป็นทหารรักษาพระองค์จากเมืองหลวง ก็ใช่ว่าจะต้านอยู่!"