บทที่ 363 เพื่อการล้างแค้น เพื่อมวลประชา

“แล้วหลังจากเปิดด่านหูเหลา จางเฉิงเย่กับทหารชายแดนที่เหลือล่ะ? พวกมันจะไปไหน?” จ้าวเหิงถามจี้ “จะไปไหนได้อีก?” เกาสูงแค่นเสียงหัวเราะ “ก็ต้องมาที่อวิ๋นโจวน่ะสิ แต่ว่านะ... ตอนนี้อวิ๋นโจวถูกพวกเจ้ายึดไปแล้ว พวกมันคงเข้าไม่ได้ คาดว่าคงอ้อมไปทางชิงโจว หรือไม่ก็ยืนดูอยู่ห่างๆ มองดูเมืองอวิ๋นโจวถูกม้าเหล็กเป่ยตี๋ตีแตก มองดูพวกเจ้าถูกทรมานจนตายทีละคนๆ ฮ่าๆๆๆ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ราวกับกำลังพูดถึงชะตากรรมของฝูงสัตว์เดรัจฉานที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตน จ้าวเหิงฟังจบ ก็เงียบไปครู่หนึ่ง แม้ข้อมูลเหล่านี้จะตรงกับที่เขาคาดการณ์ไว้เกือบหมด แต่ตอนนี้เขาก็แค่ต้องการยืนยันกับเกาสูงเท่านั้น “เอาตัวมันลงไป อย่าเพิ่งรีบฆ่า ให้ตายตอนนี้มันสบายเกินไป” จ้าวเหิงโบกมือ น้ำเสียงราบเรียบ

ทหารสองนายรีบเข้ามา ลากร่างเกาสูงที่อ่อนระทวยเหมือนโคลนเลนออกไป ตอนที่ถูกลากไปถึงประตู เกาสูงเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อร่างของเขาหายลับไป ห้องโถงใหญ่ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดดั่งความตาย ทุกคนเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายของความสิ้นหวังและความโกรธแค้นที่ผสมปนเปกัน ถานไถหมิงเลี่ยยกมือปิดหน้า ไหล่สั่นเทาเล็กน้อย เขาเคยอยู่ชายแดน เขาเคยเห็นกับตาว่าหมู่บ้านที่ถูกเป่ยตี๋ปล้นชิงมีสภาพเช่นไร ซากศพเกลื่อนกลาด บ้านเรือนพังพินาศ ผู้หญิงถูกข่มขืน เด็กถูกฆ่า นั่นมันคือนรกบนดินชัดๆ เว่ยอู๋หยาไอ้แก่สารเลว เพื่อกิเลสตัณหาของตัวเอง ถึงกับจะทำให้โศกนาฏกรรมเมื่อเก้าปีก่อนเกิดขึ้นซ้ำรอยในรูปแบบที่รุนแรงกว่าเดิมนับร้อยเท่า! นี่ไม่ใช่แค่อำมหิต แต่มันคือการสิ้นสูญความเป็นคน!

หลังจากความเงียบงันอันยาวนาน คนแรกที่ทำลายความเงียบคือถานไถหมิงอวี่ผู้ใจร้อนที่สุด เขาตบโต๊ะดังปัง โต๊ะไม้เนื้อแข็งถึงกับร้าวเป็นทางยาว “พี่เขย!” เขาลุกพรวดขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “ข้าคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ! เว่ยอู๋หยาไอ้หมาแก่นั่น มันเป็นถึงอัครเสนาบดีขวา ผู้มีอำนาจล้นฟ้าแล้ว! ทำไมมันถึงต้องชักศึกเข้าบ้านปล่อยพวกเป่ยตี๋เข้ามา? แค่เพื่อกำจัดค่ายชิงเฟิงพวกเราเนี่ยนะ? นี่มันไม่เท่ากับชักไฟเข้าตัวหรือ? มันทำไปเพื่ออะไรวะ?” คำถามนี้ ก็เป็นความสงสัยที่ใหญ่ที่สุดในใจของทุกคน ยกเว้นจ้าวเหิง เพื่อปราบ “โจร” แค่ภูเขาเดียว ถึงกับยอมชักศึกเข้าบ้าน ขายแนวป้องกันชายแดนเหนือทั้งแถบ ไม่ว่าจะมองมุมไหน นี่ก็เป็นการค้าที่ขาดทุนย่อยยับ คนฉลาดแกมโกงอย่างเว่ยอู๋หยา ทำไมถึงทำเรื่องโง่เขลาแบบนี้?

จ้าวเหิงเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองทุกคน สุดท้ายไปหยุดที่ถานไถหมิงอวี่ที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่ตอบทันที แต่ค่อยๆ เอ่ยปากว่า “เหตุผลมีสองข้อ” ทุกคนหูผึ่ง แม้แต่ลมหายใจยังแผ่วเบาลง “ข้อแรก พวกเป่ยตี๋ให้ผลประโยชน์มันมากพอ” น้ำเสียงจ้าวเหิงสงบนิ่ง แต่แฝงพลังที่มองทะลุจิตใจคน “อย่างที่เกาสูงบอก ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะมีพระชนม์ชีพอยู่ได้อีกไม่นาน แผ่นดินกำลังจะเกิดกลียุค เว่ยอู๋หยาต้องการส่วนแบ่งในยุคโกลาหลนี้ หรืออาจจะหวังสูงกว่านั้นคือการนั่งบัลลังก์ สิ่งที่เขาต้องการที่สุดคืออะไร?” “เงินและกำลังทหาร!” เกิ่งคุนโพล่งออกมาทันที นี่คือสิ่งที่คนมักใหญ่ใฝ่สูงทุกคนขาดไม่ได้

“ถูกต้อง” จ้าวเหิงพยักหน้า “ทหารค่อยๆ เกณฑ์ได้ แต่เงินจะเอามาจากไหน? ยึดทรัพย์? ขูดรีด? มันช้าเกินไป แต่การที่เป่ยตี๋บุกลงใต้มาปล้นชิง สำหรับเว่ยอู๋หยา มันคือลาภลอยก้อนโตที่หล่นมาจากฟ้า เขาไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ให้จางเฉิงเย่เปิดประตู ก็จะได้ส่วนแบ่งจากทรัพย์สินที่ปล้นมาจากหลายเมืองทั่วแดนเหนือ เงินก้อนนี้ เพียงพอจะให้เขาสร้างกองทัพนับหมื่นได้ในพริบตา มีเงินทุนตั้งต้นก้อนนี้ เขาถึงจะชิงความได้เปรียบในกระดานหมากยุคโกลาหลที่จะมาถึงได้” ทุกคนฟังแล้วรู้สึกหนาวเหน็บจับใจ การใช้ความบ้านแตกสาแหรกขาดของราษฎรนับไม่ถ้วน มาแลกกับทุนรอนในการชิงความเป็นใหญ่ของตัวเอง ความคิดแบบนี้ เกินขอบเขตที่คนปกติจะรับไหว