บทที่ 364 ขายชาติเพื่ออยู่รอด ไฟสงครามจ่อปะทุ

“แต่ถ้ามันตกอยู่ในมือพวกเราล่ะ?” สายตาของจ้าวเหิงกวาดผ่านถานไถหมิงเลี่ย แล้วเลยไปที่ถานไถหมิงอวี่ “มันรู้ดีว่า มันต้องตายสถานเดียว และจะตายอย่างน่าอนาถยิ่งกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ เพราะระหว่างเรากับมัน ไม่ใช่แค่ความขัดแย้งทางผลประโยชน์ แต่เป็นหนี้เลือดที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตมาตั้งแต่เก้าปีก่อนแล้ว!” “ดังนั้น ในสายตามัน พวกเป่ยตี๋คือหมาป่า คือเสือร้าย แม้จะดุร้าย แต่มันยังพอเอาตัวรอดได้ แต่พวกเรา...” เสียงของจ้าวเหิงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “พวกเราคือวิญญาณอาฆาตที่จะลากมันลงนรก ไม่ให้มันได้ผุดได้เกิดชั่วกัลปาวสาน! ท่านลองตรองดูสิว่า มันกลัวใครมากกว่ากัน?”

คำพูดนี้ เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดถังใหญ่ ราดรดลงบนศีรษะของทุกคน ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง บนตาชั่งของเว่ยอู๋หยา ฝั่งหนึ่งคือภัยคุกคามจากภายนอกที่อาจสั่นคลอนรากฐานประเทศแต่เขาสามารถฉกฉวยผลประโยชน์ได้ อีกฝั่งหนึ่งคือไฟแค้นที่ดูเหมือนจะเล็กจ้อย แต่พร้อมจะเผาผลาญเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อ เขาเลือกที่จะดับไฟกองที่กำลังไหม้อยู่ที่เท้าเขาก่อน ต่อให้ต้องแลกด้วยการชักนำไฟป่าที่รุนแรงกว่าเข้ามาเผาบ้าน เขาก็ไม่สน เพราะเขากลัวตาย และกลัวการตายด้วยน้ำมือพวกเรามากที่สุด เมื่อจ้าวเหิงวิเคราะห์ความกลัวและความเห็นแก่ตัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้แผนการอำมหิตของเว่ยอู๋หยาจนหมดเปลือก ห้องโถงใหญ่ก็ตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัดอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ ในใจทุกคนมีแต่ความโกรธแค้นต่อการขายชาติของเว่ยอู๋หยา แต่ตอนนี้ ในใจพวกเขากลับบังเกิดความหนาวเหน็บลึกถึงกระดูก

ที่แท้ ในสายตาของโจรเฒ่าผู้นั้น ค่ายชิงเฟิงของพวกเขา กลับเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนายเสียอีก การ “ให้ความสำคัญ” แบบนี้ ช่างหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก นั่นหมายความว่า เว่ยอู๋หยาจะยอมทุ่มเททุกอย่าง ใช้ทุกขุมกำลังที่มี เพื่อกำจัดพวกเขาให้สิ้นซาก ระหว่างสองฝ่าย ไม่มีพื้นที่ให้ประนีประนอมอีกต่อไป เกิ่งคุนนั่งทรุดอยู่บนเก้าอี้ ชายชาตรีเลือดเหล็กที่ไม่เคยหลั่งน้ำตาในสนามรบ บัดนี้กลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างถึงที่สุด เขาเอามือกุมหน้าผาก ไหล่กว้างที่เคยผึ่งผายลู่ตกลง “ทรราช... ทรราชครองเมืองจริงๆ...” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน “ข้าเฝ้าชายแดนมาสิบกว่าปี นึกว่าทำเพื่อปกป้องบ้านเมือง แต่สุดท้าย กลับกลายเป็นหมาเฝ้าบ้านให้พวกโจรขายชาติ... พี่น้องใต้บังคับบัญชาข้า สละชีพ หลั่งเลือดเนื้อ แลกมากับการถูกทิ้งขว้าง ถูกใช้เป็นเครื่องสังเวยเพื่อชักศึกเข้าบ้าน...” คำพูดของเขา ทำให้ทหารชายแดนทุกคนในที่นั้นรู้สึกสะเทือนใจ ต่างก้มหน้าลง แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าคับแค้นที่ไม่อาจบรรยาย

ถานไถหมิงเลี่ยมองเกิ่งคุนที่กำลังเจ็บปวด มองขวัญกำลังใจของทุกคนที่กำลังตกต่ำ เขารู้ว่าเวลานี้จะปล่อยให้ความสิ้นหวังกัดกินจิตใจไม่ได้เด็ดขาด เขาสูดหายใจลึก ลุกขึ้นเดินไปกลางห้องโถง “แม่ทัพเกิ่ง พี่น้องทุกท่าน!” เสียงของเขาก้องกังวานและหนักแน่น ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที “ท่านพ่อข้า ถานไถจิ้ง ในอดีตเฝ้ารักษาด่านเยี่ยนอวิ๋น ทหารห้าหมื่นนายใต้บังคับบัญชา มีใครบ้างที่ไม่จงรักภักดี? แต่ผลเป็นอย่างไร? ก็ถูกเว่ยอู๋หยากับจางเฉิงเย่ สองขุนนางชั่วขายชาติ จนต้องจบชีวิตไร้หลุมฝังศพเหมือนกัน!” “ราชสำนักนี้ มันเน่าเฟะไปจนถึงรากโคนแล้ว! จะหวังให้มันมอบความยุติธรรม หวังให้มันคุ้มครองราษฎร มันคือฝันเพ้อเจ้อ!” “สิ่งที่เราพึ่งพาได้ มีแต่ตัวเราเอง! มีแต่ดาบในมือเรา และพี่น้องข้างกายเราเท่านั้น!” คำพูดของถานไถหมิงเลี่ยหนักแน่นดั่งโลหะกระทบกัน เหมือนค้อนทุบลงกลางใจทุกคน นั่นสิ จะไปหวังพึ่งใครได้อีก? นับตั้งแต่วันที่พวกเขาถูกบีบให้หนีขึ้นเขาเป็นโจร พวกเขาก็ได้ตัดขาดจากราชสำนักอันเน่าเฟะนี้ไปแล้ว

เกิ่งคุนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองถานไถหมิงเลี่ยที่องอาจห้าวหาญ แล้วมองชายหนุ่มข้างๆ ที่รักษาความเยือกเย็นไว้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความแน่วแน่ เขาลุกพรวดขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าจ้าวเหิง แล้วโค้งคำนับลึกสุดตัว ให้แก่ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาเกือบยี่สิบปีผู้นี้ “ท่านอาจารย์!” คำว่า “ท่านอาจารย์” คำนี้ ตะโกนออกมาด้วยความจริงใจอย่างที่สุด เปี่ยมด้วยความเคารพและเลื่อมใส “ก่อนหน้านี้ ข้าเกิ่งคุนยังสับสนงมงาย คิดแต่ว่าพวกเราเป็นขุนนาง พวกท่านเป็นโจร แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว พวกเราล้วนเป็นคนที่ถูกโลกอันโหดร้ายนี้บีบจนตรอกเหมือนกัน! พวกเราคือคนพวกเดียวกัน!” “สติปัญญาของท่านอาจารย์ลึกล้ำดั่งมหาสมุทร แผนการไร้ช่องโหว่ ความสามารถระดับนี้ เกิ่งคุนไม่เคยพบพานมาก่อนในชีวิต! บัดนี้พวกคนเถื่อนเป่ยตี๋กำลังจะบุกมา เมืองอวิ๋นโจวแห่งนี้ พี่น้องที่เหลือของข้าอีกเจ็ดพันกว่าชีวิต และราษฎรนับล้านในแดนเหนือ... พวกเราควรทำอย่างไรดี? ขอท่านอาจารย์โปรดชี้แนะ!”