บทที่ 365 แนวคิดบ้าคลั่ง มุดดินเพื่ออยู่รอด

จ้าวเหิงหันกลับมา สายตาคมกริบกวาดไปหยุดที่คนผู้หนึ่ง “เจ้าลิงผอม!” “ขอรับ!” เจ้าลิงผอมที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องมาตลอดรีบก้าวออกมาข้างหน้า ยืนตัวตรงแน่วแน่ จ้าวเหิงมองเขา แล้วออกคำสั่งแรก “หลิวเจียง ข้ามีภารกิจให้เจ้า” จ้าวเหิงเรียกชื่อจริงของเจ้าลิงผอม แสดงให้เห็นถึงความสำคัญอย่างยิ่งยวดของภารกิจนี้ “เจ้าไปคัดเลือกพี่น้องหน่วยสอดแนมที่ฉลาดและขี่ม้าเก่งที่สุดมาห้าสิบคน เตรียมเสบียงและน้ำให้พร้อมทันที” นิ้วมือของจ้าวเหิงกดหนักๆ ลงบนตำแหน่งด่านหูเหลาในแผนที่ “ไปจับตาด่านหูเหลาไว้ให้ดี! ข้าต้องการรู้ว่า ประตูเมืองจะเปิดเมื่อไหร่! ข้าต้องการรู้ว่า พวกเป่ยตี๋จะข้ามด่านมาตอนไหน! ข้าต้องการรู้ว่า พวกมันมากันเท่าไหร่! และที่สำคัญที่สุด หลังจากพวกคนเถื่อนเข้าด่านมาแล้ว จางเฉิงเย่และพรรคพวกเคลื่อนไหวไปทางไหน” “จำไว้ ไม่ว่าด่านหูเหลาจะมีความเคลื่อนไหวอะไร ให้ส่งคนหนึ่งกลับมารายงานทันที!”

น้ำเสียงของจ้าวเหิงเย็นชาและเด็ดขาด เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจต่อรอง เจ้าลิงผอมฟังแล้วเลือดลมสูบฉีด เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทุบหน้าอกดังปึก รับคำเสียงดัง “ท่านอาจารย์วางใจ! รับประกันความสำเร็จ!” พูดจบ เขาหันหลังเดินก้าวยาวๆ ออกไปทันที ไม่มีความยืดเยื้อแม้แต่น้อย มองดูแผ่นหลังของเจ้าลิงผอมที่จากไป บรรยากาศที่เคยกดดันในห้องโถงเหมือนได้รับพลังชีวิตกลับคืนมา เมื่อหัวหน้าหน่วยสอดแนมออกไปปฏิบัติภารกิจ บรรยากาศหนักอึ้งในห้องโถงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย คำสั่งแรกของจ้าวเหิงเปรียบเสมือนการจุดคบเพลิงในความมืด แม้แสงจะริบหรี่ แต่ก็ชี้ทิศทางให้เห็น ทำให้จิตใจที่สับสนวุ่นวายของผู้คนสงบลงได้มาก สายตาของจ้าวเหิงยังคงตรึงแน่นอยู่ที่แผนที่ นิ้วเคาะเบาๆ ที่จุดรอบๆ เมืองอวิ๋นโจว สมองของเขาหมุนเร็วราวกับกงล้อ พวกเป่ยตี๋เข้าด่านมาหรือยัง? ตอนนี้เหมือนกำลังแข่งวิ่งกับมัจจุราช ทุกวินาทีมีค่าเท่าชีวิต ถ้ามีเวลาพอ เขาอยากจะพาคนบุกไปด่านหูเหลา ใช้ระเบิดบอมบ์ประตูขายชาตินั่นทิ้ง แล้วเชือดคอจางเฉิงเย่ไอ้สุนัขรับใช้นั่นซะ ยึดด่านป้องกันไว้ด้วยตัวเอง น่าเสียดาย โลกนี้ไม่มีคำว่า "ถ้า" ตอนนี้ทำได้แค่เตรียมรับมือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด คือสมมติว่าม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนายได้เหยียบย่างเข้าสู่แผ่นดินต้าอวี๋แล้ว

“แม่ทัพเกิ่ง” จ้าวเหิงดึงสติกลับมา เรียกเสียงขรึม เกิ่งคุนก้าวออกมาข้างหน้าทันที ประสานมือคารวะ “ท่านอาจารย์ มีอะไรจะบัญชา?” จ้าวเหิงหยิบกระดาษขาวแผ่นหนึ่งจากโต๊ะมาวางข้างแผนที่ หยิบแท่งถ่านขึ้นมาวาดไปพลางถามไปพลาง “แม่ทัพเกิ่ง หากทหารม้าเป่ยตี๋บุกมา เมืองอวิ๋นโจวพวกเรามั่นใจว่ารับมือได้ แต่ว่าพวกอำเภอรอบนอก และหมู่บ้านที่กระจายอยู่ทั่วไป จะทำอย่างไร?” คำถามนี้เหมือนหินก้อนยักษ์ ทุ่มใส่กลางอกเกิ่งคุนอย่างจัง เขาเป็นแม่ทัพชายแดนมากว่าสิบปี ทำไมจะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร เขาเค้นสมองคิดหาทางออก แต่บนใบหน้ากลับเหลือเพียงความขมขื่นและจนปัญญา “ท่านอาจารย์... กำแพงเมืองระดับอำเภอเตี้ยมาก ทหารเฝ้าเมืองก็มีแค่ร้อยกว่าคน วันธรรมดาจับโจรขโมยไก่ก็พอได้ พอได้ยินว่าม้าเหล็กเป่ยตี๋บุกมา คงแข้งขาอ่อนกันหมด ถ้าไม่เปิดประตูเมืองหนีไปเลยก็ถือว่าซื่อสัตย์ต่อเครื่องแบบแล้ว ส่วนพวกหมู่บ้าน...” เสียงของเกิ่งคุนแผ่วลง เต็มไปด้วยความเศร้าสลด “ไม่หอบลูกจูงหลานหนีลงใต้ในคืนนั้น หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็คง... คงได้แต่ปล่อยตามเวรตามกรรม รอความตาย”

ปลายถ่านในมือจ้าวเหิงชะงัก เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาคมกริบ “หนี? สองขาจะวิ่งทันสี่ขาหรือ? ม้าศึกเป่ยตี๋กินพืชเป็นอาหารรึไง (หมายถึงไม่ได้ใจดี)?” เกิ่งคุนถอนหายใจหนักๆ ส่ายหน้า เขาคิดวิธีไม่ออก หัวสมองขาวโพลน การเผชิญหน้ากับการปล้นฆ่าของทหารม้าเป่ยตี๋ สำหรับชาวบ้านตาดำๆ ที่ไม่มีอาวุธ นอกจากสวดมนต์และรอความตาย ก็ดูเหมือนจะไม่เคยมีทางอื่นมาหลายร้อยปีแล้ว “ท่านอาจารย์ ข้าน้อยไร้ความสามารถ” “เปล่า ไม่ใช่ท่านไร้ความสามารถ แต่เป็นวิธีเดิมๆ มันใช้ไม่ได้ผล” จ้าวเหิงดันกระดาษร่างไปกลางโต๊ะ ให้ทุกคนเข้ามาดู สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่กระดาษ บนกระดาษมีเส้นสายและโครงสร้างแปลกตา ราวกับหลุมโพรงที่เชื่อมต่อกัน “ทหารม้าเป่ยตี๋ต่อให้เก่งแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นสัตว์เดรัจฉานที่วิ่งบนพื้นดิน” เสียงของจ้าวเหิงไม่ดังนัก แต่แฝงมนต์ขลังประหลาด “ถ้าหาก... เราให้คนในหมู่บ้าน หรือแม้แต่คนในอำเภอ ย้ายลงไปอยู่ใต้ดินทั้งหมดล่ะ?”

เขาใช้ถ่านวาดโครงร่างบนแผนที่ พลางอธิบายแนวคิด "สงครามอุโมงค์" ที่เขาเคยเห็นในหนังชาติก่อน "พวกท่านดูสิ นี่ไม่ใช่แค่ขุดหลุมหลบภัยธรรมดา แต่เราจะขุดเครือข่ายใต้ดินขนาดมหึมา อุโมงค์ของทุกบ้านต้องเชื่อมถึงกัน แล้วเชื่อมต่อกับทางหลักของหมู่บ้าน ทางออกต้องมีหลายจุด บางจุดอยู่ในหมู่บ้าน บางจุดอยู่ในป่านอกหมู่บ้าน ใต้บ่อน้ำ หรือแม้แต่ใต้เตาไฟในครัว ทำแบบนี้ ต่อให้ทางออกหนึ่งถูกเจอ ผู้คนก็ยังถอยหนีไปทางอื่นได้อย่างปลอดภัย” “ในอุโมงค์ต้องติดตั้งกลไกต่างๆ เช่น หลุมพราง แผ่นกระดก เอาไว้จัดการศัตรูที่มุดเข้ามา ต้องเจาะช่องระบายอากาศ ให้อากาศถ่ายเท และที่สำคัญที่สุด ต้องขนเสบียง น้ำดื่ม และของที่จำเป็นต่อการยังชีพทั้งหมด ลงไปไว้ในอุโมงค์!” คำพูดของจ้าวเหิง เหมือนฟ้าผ่ากลางห้องโถง ทุกคนตกตะลึงตาค้าง ราวกับฟังนิทานหลอกเด็ก เอาคนไปซ่อนใต้ดิน? เหมือนหนูเนี่ยนะ? ความคิดนี้บ้าคลั่งเกินไป นอกรีตเกินไป จนพวกเขาปรับอารมณ์ตามไม่ทัน