บทที่ 366 วางหมากอวิ๋นโจว สร้างสุสานฝังเป่ยตี๋

เกิ่งคุนรับกระดาษบางๆ แผ่นนั้นด้วยสองมือ แต่กลับรู้สึกว่ามันหนักอึ้งดั่งขุนเขา สิ่งที่แบกรับอยู่บนกระดาษแผ่นนี้ คือชีวิตของราษฎรนับไม่ถ้วน ขอบตาเขาแดงก่ำ พยักหน้าแรงๆ น้ำเสียงแหบพร่าด้วยความตื้นตัน "ท่านอาจารย์วางใจ! ลูกน้องใต้บังคับบัญชาข้ามีไม่น้อยที่บ้านอยู่ระแวกนี้ ให้พวกเขากลับไปบอกชาวบ้าน ย่อมได้ผลกว่าคำสั่งของทางการแน่นอน! ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" พูดจบ เกิ่งคุนกำกระดาษร่างไว้แน่น ราวกับกำลังกำความหวังสุดท้าย หันหลังเดินก้าวยาวๆ ออกไป เขาต้องไประดมพลพี่น้อง เพื่อทำภารกิจที่ดูบ้าคลั่งแต่มีโอกาสสร้างปาฏิหาริย์นี้ให้สำเร็จ มองตามแผ่นหลังของเกิ่งคุนที่จากไป บรรยากาศในห้องโถงยังคงหนักอึ้ง ถานไถหมิงอวี่อดถามไม่ได้ "พี่เขย แค่ขุดอุโมงค์จะพอหรือ? ม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนาย ถ้ามาจริงเราจะสู้ยังไง?" จ้าวเหิงหันกลับมา กวาดสายตามองทุกคน สุดท้ายหยุดที่ใบหน้าตื่นเต้นของถานไถหมิงอวี่ "ตั้งรับ รับไม่อยู่หรอก การป้องกันที่ดีที่สุด คือการโจมตี" จ้าวเหิงเอ่ยช้าๆ "ข้าจะทำให้ม้าเหล็กสองหมื่นนายนี้ มีทางมา ไม่มีทางกลับ!"

คำพูดนี้ ทำให้ดวงตาถานไถหมิงอวี่สว่างวาบทันที เหมือนคบเพลิงที่ถูกจุดในความมืด ส่วนถานไถหมิงเลี่ยและคนอื่นๆ กลับมีสีหน้าเหลือเชื่อ ให้ม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนาย มีทางมาไม่มีทางกลับ? คำคุยนี้ ไม่ใหญ่โตไปหน่อยหรือ? นั่นคือกองทหารม้าฝีมือฉกาจที่โลดแล่นทั่วมหาทุ่งหญ้า ไม่ใช่ทหารเฝ้าเมืองอวิ๋นโจวห้าพันคนที่จะเทียบได้ แต่เมื่อมองใบหน้าที่สงบนิ่งและมั่นใจของจ้าวเหิง พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากทักท้วง กุนซือหนุ่มผู้นี้ ได้สร้างเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้มามากเกินพอแล้ว จ้าวเหิงไม่สนใจความตกตะลึงของทุกคน เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ เขาหันไปสั่งเสี่ยวอู๋ "เสี่ยวอู๋ ไปเตรียมม้าเร็วให้ข้าตัวหนึ่ง ข้าต้องรีบกลับค่ายชิงเฟิงเดี๋ยวนี้!" "น้องเขย จะกลับไปเองเลยหรือ? มีเรื่องสำคัญอะไรสั่งการไปก็ได้นี่" ถานไถหมิงเลี่ยเป็นห่วง "ไม่ได้" จ้าวเหิงส่ายหน้า "เราเพิ่งยึดอวิ๋นโจวได้ ถ้าจะเอาชนะทหารม้าเป่ยตี๋ เราต้องเตรียมแผนสำรองไว้หลายทาง ข้าจะกลับค่ายไปให้จางแขนเหล็กสร้างอาวุธปราบทหารม้าสักสองสามอย่าง มีแต่ทำแบบนี้ ตอนพวกเป่ยตี๋มาถึงหน้าเมือง เราถึงจะสั่งสอนให้มันรู้ว่า แผ่นดินนี้ ไม่ใช่ที่ที่พวกมันอยากมาก็มา อยากไปก็ไป!"

จ้าวเหิงตัดสินใจจะกลับค่ายชิงเฟิงทันที การตัดสินใจนี้ทำให้ทุกคนแปลกใจ ถานไถหมิงอวี่กระโดดออกมาคัดค้านคนแรก "เมืองอวิ๋นโจวเพิ่งแตก จิตใจคนยังไม่นิ่ง สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงก็ไม่รู้ ข้าจะพาหน่วยเกราะดำคุ้มกันท่านไป!" จ้าวเหิงโบกมือ ปฏิเสธข้อเสนอ "ตอนนี้เป็นเวลาหน้าสิหน้าขวาน ทหารเมืองอวิ๋นโจวแม้แต่นายเดียวก็ห้ามขยับสุ่มสี่สุ่มห้า ทหารเกราะดำคือไพ่ตายในมือเจ้า ต้องใช้ในยามจำเป็นจริงๆ ข้าไปกับเสี่ยวอู๋ก็พอ เร่งฝีเท้าหน่อย ก่อนมืดก็น่าจะถึง" เขาหันไปมองถานไถหมิงเลี่ย น้ำเสียงจริงจัง "พี่ใหญ่ ช่วงที่ข้าไม่อยู่ ฝากเมืองอวิ๋นโจวด้วย ระดมคนซ่อมแซมประตูเมืองที่เราระเบิดไปทันที ต้องฟื้นฟูการป้องกันเมืองให้เร็วที่สุด" ถานไถหมิงเลี่ยพยักหน้าหนักแน่น "วางใจเถอะ ข้าเข้าใจ" จ้าวเหิงหันไปทางถานไถหมิงอวี่ "หมิงอวี่ เจ้ารับผิดชอบความสงบเรียบร้อยในเมืองและการฝึกทหาร ข่าวที่ส่งมาจากทางเจ้าลิงผอม พยายามส่งต่อกลับไปที่ค่ายชิงเฟิงให้ได้" "ทราบแล้ว พี่เขย!" ถานไถหมิงอวี่แม้อยากจะพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นสายตาเด็ดขาดของจ้าวเหิง ก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอ

สุดท้าย สายตาจ้าวเหิงกลับไปที่แผนที่ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "มีอีกเรื่อง ให้เกิ่งคุนคัดเลือกทหารที่แรงเยอะๆ จากเจ็ดพันคนของเขาไว้ รอข้ากลับมาอีกไม่กี่วัน เราจะตั้งกองพันดาบโม๋เตา!" "กองพันดาบโม๋เตา!" พอได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของสองพี่น้องตระกูลถานไถก็ลุกวาวพร้อมกัน พวกเขาเคยเห็นอานุภาพของดาบโม๋เตาที่หนักหลายสิบจินมากับตา ดาบเดียวฟันคนพร้อมม้าขาดสองท่อน ถ้าตั้งกองพันดาบโม๋เตาขึ้นมาได้จริง เอาไว้ปะทะทหารม้าเป่ยตี๋ มันจะเป็น... สองพี่น้องสบตากัน มองเห็นความตื่นเต้นและบ้าคลั่งในแววตาของอีกฝ่าย สั่งการเสร็จสรรพ จ้าวเหิงไม่รีรอ หันหลังเดินออกไปทันที เสี่ยวอู๋ทำงานรวดเร็ว พอจ้าวเหิงเดินออกจากลานบ้าน เขาก็จูงม้าศึกรูปร่างกำยำล่ำสันสองตัวมารอแล้ว ตัวหนึ่งสูงใหญ่ขายาวเป็นพิเศษ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดอาชาที่หาตัวจับยาก "ท่านอาจารย์ นี่คือม้าที่ดีที่สุดที่เจอในคอกม้าของหลิวชิงซาน ชื่อ 'จุยเฟิง (ไล่ลม)' ขอรับ" เสี่ยวอู๋รายงานอย่างนอบน้อม "ท่านรูปร่างสูงใหญ่ ม้าทั่วไปแบกท่านวิ่งไกลๆ ไม่ไหวหรอกขอรับ"

จ้าวเหิงพิจารณาม้าตัวนี้ พยักหน้าพอใจในใจ ส่วนสูงและน้ำหนักของเขาเกินมาตรฐานคนทั่วไปจริงๆ ต้องใช้ม้าดีแบบนี้ถึงจะรับไหวในการเดินทางไกล เขาเลียนแบบท่าทางจอมยุทธ์ในทีวี สูดหายใจลึก จับอานม้า ออกแรง พลิกตัว... เกือบจะร่วงลงไปอีกฝั่ง ท่าทางเงอะงะ เท้าไปขัดในโกลนม้า เกือบดึงตัวเองร่วงจากหลังม้า "พรืด..." ข้างๆ มีเสียงหลุดขำ จ้าวเหิงหันขวับไปมอง ถานไถหมิงอวี่กำลังเอามือปิดปาก ไหล่สั่นกึกๆ หน้าแดงก่ำเพราะกลั้นขำ หน้าจ้าวเหิงดำทะมึนทันที ส่งสายตาพิฆาตมองบนใส่ "ขำอะไร! ไม่เคยเห็นคนขึ้นม้ารึไง?" ในใจกลับก่นด่าไม่หยุด แม่มันเอ๊ย ตูเป็นคนยุคปัจจุบัน มายุคโบราณก็ต้องมาหัดขี่ม้า ชาติก่อนอย่าว่าแต่ขี่ม้าเลย ลาก็ไม่เคยขี่ เคยแต่ไปสโมสรขี่ม้ากับลูกค้า โค้ชจูงเดินวนสองรอบ ไม่ตกมาก็บุญแล้ว!