บทที่ 367 ขาถลอกปอกเปิก สลบเหมือดคาหลังม้า

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนหลังม้าสูงใหญ่ วิสัยทัศน์เปิดกว้างขึ้นในทันที ความรู้สึกเก้อเขินเมื่อครู่พลันมลายหายไป เขายืดหลังตรง มองลงไปที่ถานไถหมิงอวี่ด้วยสายตาดุๆ "มองอะไร? ยังไม่รีบไปทำงานอีก! ประตูเมืองมันจะซ่อมตัวเองได้รึไง?" "ขอรับ ขอรับ ข้าไปเดี๋ยวนี้!" ถานไถหมิงอวี่กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น ประสานมือคารวะจ้าวเหิง แล้ววิ่งปรู๊ดหายไป เดาว่าคงรีบไปหาที่แอบหัวเราะให้สะใจ จ้าวเหิงส่ายหน้าอย่างจนใจ เจ้าเด็กนี่ "ท่านอาจารย์ จับบังเหียนให้มั่น ปล่อยตัวตามจังหวะการวิ่งของม้า แป๊บเดียวก็ชินขอรับ" เสี่ยวอู๋กระโดดขึ้นม้าอีกตัว พูดแนะนำอยู่ข้างๆ จ้าวเหิงพยักหน้า สูดหายใจลึก ความทรงจำอันเลือนรางจากชาติก่อนผุดขึ้นมา ผสมผสานกับพละกำลังและการทรงตัวที่ยอดเยี่ยมของร่างกายนี้ ไม่นานเขาก็เริ่มจับจังหวะได้ แม้จะเรียกว่าขี่ม้าเก่งไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ขี่วิ่งเหยาะๆ ได้อย่างมั่นคง "เสี่ยวอู๋ ไปกัน!" "ย่าห์!" จ้าวเหิงโบกมือลาพวกถานไถหมิงเลี่ย แล้วกระตุ้นม้าควบนำออกไปทางประตูเมือง เสี่ยวอู๋รีบควบตามไปติดๆ ม้าเร็วสองตัววิ่งตามกันไป หายลับไปที่ปลายถนนอย่างรวดเร็ว

นั่งอยู่บนหลังม้าที่โยกคลอน ลมหนาวพัดผ่านหู แต่หัวใจของจ้าวเหิงกลับไม่รู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ยึดเมืองอวิ๋นโจว สอบสวนเกาสูง ยืนยันแผนการชั่วร้ายของเว่ยอู๋หยา วางแผนสงครามอุโมงค์และการตอบโต้... ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงวันหนึ่งคืนเดียว เขาแทบไม่ได้หลับตา ประสาทตึงเครียดตลอดเวลา แล้วตอนนี้ยังต้องรีบควบม้ากลับค่ายชิงเฟิงที่ห่างออกไปร้อยลี้ เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ กระแทกจิตวิญญาณของเขาไม่หยุดหย่อน "แม่มันเอ๊ย ให้คนเหล็กมาเจอแบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ..." จ้าวเหิงสบถในใจ เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองอวิ๋นโจวที่ค่อยๆ ห่างออกไป แววตาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ เหนื่อย แต่หยุดไม่ได้ เพราะเขารู้ดีว่า พายุฝนฟ้าคะนองที่เดิมพันด้วยชีวิตคนนับไม่ถ้วน หรืออาจถึงขั้นชะตากรรมของต้าอวี๋ทั้งแผ่นดิน กำลังจะมาถึงแล้ว และเขาต้องวิ่งนำหน้าพายุลูกนี้ให้ได้ เสียงกีบม้ากระทบพื้นถี่รัวและซ้ำซาก ดังก้องไปบนถนนหลวงมุ่งสู่ค่ายชิงเฟิง

เมื่อเข้าใกล้เขาหนิวเอ่อร์ ถนนสายนี้ที่เคยต้องสัญจรอย่างระมัดระวัง บัดนี้กลายเป็นอาณาเขตของค่ายชิงเฟิง ถูกตั้งชื่อว่า "ถนนสันติภาพ" ทหารยามที่ประจำตามจุดตรวจระหว่างทาง เห็นจ้าวเหิงและเสี่ยวอู๋แต่ไกล ก็รีบส่งสัญญาณทักทาย มองส่งพวกเขาควบม้าผ่านไป ยิ่งขี่ยิ่งมั่นคง แต่ร่างกายของจ้าวเหิงกลับยิ่งรับไม่ไหว เขาไม่ใช่นักรบยุคนี้ ไม่ได้ฝึกขี่ม้ามาตั้งแต่เด็ก แม้จะอาศัยสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่งฝืนทน แต่การขี่ม้านานๆ ทำให้โคนขาด้านในของเขาถลอกจนแสบร้อนไปหมด หลังและเอวปวดร้าวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ที่ร้ายกว่านั้น คือความเหนื่อยล้าที่ซึมลึกถึงกระดูก สองวันหนึ่งคืนที่ไม่ได้นอน สมองทำงานหนักตลอดเวลา ทั้งวางแผน บัญชาการรบ สอบสวน จัดการปัญหาเฉพาะหน้า พอตอนนี้เส้นประสาทที่ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลาย ความง่วงและความเหนื่อยล้าก็เหมือนเขื่อนแตก ทะลักท่วมตัวเขาทันที

หลายครั้งเขาเกือบจะหลับคาหลังม้า ดีที่เจ้า "จุยเฟิง" เป็นยอดอาชาที่วิ่งตามเส้นทางเองได้ เขาถึงไม่หัวทิ่มลงมา "ท่านอาจารย์ ไหวไหมขอรับ? หาที่พักสักหน่อยดีไหม?" เสี่ยวอู๋เร่งม้ามาเทียบข้าง เห็นหน้าซีดๆ ของจ้าวเหิง ก็ถามด้วยความเป็นห่วง จ้าวเหิงฝืนรวบรวมสติ ส่ายหน้า "ไม่ได้ หยุดไม่ได้ ตอนนี้ถ้าเสียเวลาไปหนึ่งชั่วยาม ทางค่ายชิงเฟิงก็มีเวลาเตรียมตัวน้อยลงหนึ่งชั่วยาม โอกาสชนะของเราก็น้อยลงไปอีกส่วน" เขาล้วงถุงน้ำออกมา กรอกน้ำเย็นเข้าปากอึกใหญ่ ความเย็นไหลลงคอ ช่วยให้สมองที่มึนงงตื่นตัวขึ้นบ้าง "เสี่ยวอู๋ เล่าเรื่องเจ้านายเจ้า... เฉินจือเวย ให้ข้าฟังหน่อย ช่วงนี้มีข่าวคราวบ้างไหม?" จ้าวเหิงถามขึ้น หาเรื่องคุยแก้ง่วง เสี่ยวอู๋ชะงัก เหมือนไม่คิดว่าจ้าวเหิงจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาดื้อๆ เขาส่ายหน้า เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด "เจ้านายข้า... ท่าน..." แววตาเสี่ยวอู๋ฉายความรู้สึกซับซ้อน มีทั้งเคารพ เทิดทูน และเจ็บปวดลึกๆ "ท่านอาจจะเจอปัญหาบางอย่าง ข้าไปถามหลงจู๊เฉียนที่ภัตตาคารฝูหม่านโหลว เขาบอกว่าไม่ได้จดหมายจากเจ้านายมาหลายเดือนแล้ว"

จ้าวเหิงฟังเงียบๆ เฉินจือเวย หนุ่มน้อยหน้ามนคนนั้น จ้าวเหิงเคยช่วยชีวิตเขา และเขาก็เคยช่วยจ้าวเหิง เงินที่ค่ายชิงเฟิงใช้หมุนเวียนอยู่ตอนนี้แทบทั้งหมดก็มาจากเฉินจือเวย ระหว่างทั้งสองถือว่ามีมิตรภาพพิเศษต่อกัน "ท่านอาจารย์ ข้าคิดว่าอีกสักพักจะกลับไปดูที่เมืองหลวงขอรับ" เสี่ยวอู๋พูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล จ้าวเหิงพยักหน้า "กลับไปดูก็ดี ไปดูว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น เราพอจะช่วยอะไรได้บ้าง" เสี่ยวอู๋: "ถ้าเจ้านายรู้ว่าท่านนำค่ายชิงเฟิงกวาดล้างกองพันพยัคฆ์ แล้วยังยึดเมืองอวิ๋นโจวได้ เจ้านายต้องดีใจมากแน่ๆ ท่านเคยบอกว่า... บอกว่าท่านอาจารย์เป็นมังกรซ่อนกาย รอวันผงาด ท่านดีใจที่มองคนไม่ผิด" จ้าวเหิงกระตุกมุมปาก ไม่พูดอะไร มังกรซ่อนกาย? ตัวเขาเป็นแค่คนดวงซวยที่ตกงาน ส่งอาหารหาเงินผ่อนบ้าน แล้วหัวใจวายตาย ถูกโชคชะตาถีบส่งมาอยู่ในยุคอันตรายนี้ สิ่งที่ทำไปทั้งหมด เริ่มแรกก็แค่เพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อปกป้องเถี่ยตั้นกับกั่วกั่ว