บทที่ 368 หล่อหลอมสัจธรรม สู่ความยุติธรรม

เมื่อได้เห็นยอดเขาสูงตระหง่านอันคุ้นเคย เส้นประสาทที่ตึงเครียดของจ้าวเหิงก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยและเป็นส่วนหนึ่งถาโถมเข้ามาในใจ เขารู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้งเหมือนมีตะกั่วถ่วง แรงเฮือกสุดท้ายในร่างกายถูกสูบออกไปจนเกลี้ยง "ในที่สุด... ก็กลับมา..." เขาพึมพำกับตัวเอง ร่างกายโซเซเกือบจะร่วงลงจากหลังม้า โชคดีที่เสี่ยวอู๋ตาไว รีบเข้าไปประคองเขาไว้ "ท่านอาจารย์! แข็งใจไว้ขอรับ!"

กว่าพวกเขาจะมาถึงประตูค่ายชิงเฟิง ก็ดึกมากแล้ว ทหารยามหน้าประตูเห็นว่าเป็นจ้าวเหิงและเสี่ยวอู๋ ตอนแรกก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่น "ท่านอาจารย์จ้าวกลับมาแล้ว! ท่านอาจารย์จ้าวกลับมาแล้ว!" ข่าวนี้เหมือนติดปีกบิน แพร่กระจายไปทั่วค่ายชิงเฟิงอย่างรวดเร็ว จ้าวเหิงไม่มีแรงจะตอบรับความกระตือรือร้นของทุกคนแล้ว เขาแทบจะถูกเสี่ยวอู๋ประคองกึ่งลากลงจากม้า ทันทีที่ยืนทรงตัวได้ ร่างเล็กๆ สองร่างก็พุ่งเข้าสู่อ้อมอกเขาดุจนกนางแอ่นกลับรัง "ท่านพ่อ!" "ท่านพ่อกลับมาแล้ว!" เถี่ยตั้นกับกั่วกั่วนั่นเอง ตามมาด้วยเสียงที่อ่อนโยนและเจือความกังวลดังข้างหูเขา "ท่านกลับมาแล้ว" จ้าวเหิงเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของถานไถหมิงเยว่ ใต้แสงจันทร์ ดวงตานางสว่างสดใสเป็นพิเศษ ในนั้นมีความกังวล ความคิดถึง และความปิติยินดีที่เห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย "กลับมาแล้ว" จ้าวเหิงฝืนยิ้ม ยื่นมือออกไปหวังจะลูบหัวลูกๆ เหมือนทุกครั้ง แต่กลับพบว่าแขนหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น

เขารู้สึกได้ว่าคนในค่ายมากมายเข้ามารายล้อม เฉินซานหยวน, หลี่เถี่ยซาน, โจวโหย่วจื้อ... ใบหน้าที่คุ้นเคยต่างมองเขาด้วยความห่วงใย "ท่านอาจารย์ไม่เป็นไรนะขอรับ?" "ดูสีหน้าท่านอาจารย์สิ แย่มากเลย!" "เร็ว! รีบพาท่านอาจารย์กลับไปพักที่เรือน!" สติของจ้าวเหิงเริ่มเลือนราง เสียงรอบข้างเดี๋ยวชัดเดี๋ยวเบา เขาจำได้เพียงว่าถูกทุกคนห้อมล้อมพากลับเรือนพัก ถานไถหมิงเยว่นำน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสะอาดมาให้ เขาล้างหน้าล้างตาแบบลวกๆ ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน หัวถึงหมอนปุ๊บก็หมดสติไปทันที การนอนหลับครั้งนี้ เขาหลับสนิทและยาวนาน ไร้ซึ่งความฝันใดๆ ราวกับจะชดเชยพลังงานที่ใช้เกินขีดจำกัดในช่วงหลายวันที่ผ่านมาให้หมด

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แว่วเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วข้างหู เขาลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจ รู้สึกว่ากระดูกทั้งร่างลั่น "กร๊อบแกร๊บ" แม้ร่างกายยังปวดเมื่อยอยู่บ้าง แต่ความเหนื่อยล้าที่ซึมลึกถึงกระดูกได้หายไปหมดแล้ว แทนที่ด้วยความปลอดโปร่งและมีชีวิตชีวาที่ห่างหายไปนาน เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ลอยสูงแล้ว "ตื่นมาสดชื่นชิบเป๋งเลยโว้ย!" จ้าวเหิงอดสบถด้วยความสะใจไม่ได้ เขาเปิดผ้าห่มลงจากเตียง พบชุดสะอาดวางอยู่ข้างเตียง ในลานบ้าน ถานไถหมิงเยว่กำลังตากผ้า เถี่ยตั้นกับกั่วกั่วกำลังวิ่งไล่จับเสี่ยวจินกาง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังไปทั่วลานบ้าน มองภาพที่อบอุ่นและสงบสุขนี้ หัวใจจ้าวเหิงเกิดกระแสความอบอุ่นไหลผ่าน นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต้องการปกป้อง เพื่อพวกเขา อย่าว่าแต่ไม่ได้นอนสองวันสองคืนเลย ต่อให้สิบวันสิบคืน บิดาก็ต้องทนให้ไหว!

เขารีบแต่งตัว สูดหายใจลึก ผลักประตูห้อง "ตื่นแล้วหรือ? มาสิ กับข้าวอุ่นรอท่านอยู่แล้ว" ถานไถหมิงเยว่เห็นเขาออกมา ก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จ้าวเหิงเดินก้าวยาวๆ เข้าไป รวบภรรยาและลูกทั้งสองเข้ามากอดแน่นๆ ทีเดียว "ท่านพ่อ กอดแน่นไปแล้ว หายใจไม่ออก!" กั่วกั่วประท้วง จ้าวเหิงหัวเราะร่า คลายอ้อมกอด หอมแก้มลูกคนละฟอด "หิวจะตายอยู่แล้ว มีอะไรกินบ้าง?" กินอิ่มนอนหลับ รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง จ้าวเหิงไม่รอช้า เขาบอกลาลูกเมีย เดินก้าวยาวๆ มุ่งหน้าสู่ค่ายช่างฝีมือที่หลังเขา เครื่องจักรสงคราม ถูกกระตุ้นแล้ว และเขา คือคนที่ทำให้เครื่องจักรเครื่องนี้หมุนอย่างบ้าคลั่ง วินาทีที่เขาก้าวพ้นลานบ้าน กลิ่นอายเกียจคร้านผ่อนคลายก็หายวับไป แทนที่ด้วยความสุขุมและเฉียบคมของผู้บัญชาการที่มองการณ์ไกลพันลี้ เขาจะไปสร้างอาวุธสังหารที่เพียงพอจะต่อกรกับทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋!