บทที่ 369 พลังแปดวัว สังหารพันก้าว

“เติมผงถ่าน?” จางแขนเหล็กชะงักงัน เรื่องเติมถ่านไม้ตอนหลอมเหล็กเขารู้ดี แต่การเติมผงถ่านลงในน้ำเหล็กที่หลอมละลายแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เคยได้ยิน “ฝังลงในดินทราย?” พวกช่างอาวุโสข้างๆ ก็ทำหน้างงงวยไม่แพ้กัน จ้าวเหิงไม่อธิบายอะไรมากนัก เขารู้ดีว่าองค์ความรู้พวกนี้ล้ำหน้ายุคสมัยเกินไป พูดไปพวกเขาก็อาจจะไม่เข้าใจ “พวกเจ้าลองทำดูเดี๋ยวก็รู้เอง” เขาตบไหล่จางแขนเหล็ก “เรื่องปืนใหญ่ ให้เร่งมือทำต่อไป แต่วันนี้ที่ข้ามา ข้ามีของที่เร่งด่วนกว่า สำคัญกว่า ต้องการให้พวกเจ้าสร้างออกมาเดี๋ยวนี้!” พูดจบ เขาล้วงม้วนกระดาษแบบร่างออกมาจากอกเสื้อ กางออกบนโต๊ะข้างๆ จางแขนเหล็กและหัวหน้าช่างไม้โจวโหย่วจื้อที่เพิ่งได้รับข่าว รีบมุงเข้ามาดูทันที

บนแบบร่าง วาดรูปของสิ่งประดิษฐ์ที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน รูปร่างใหญ่โตมโหฬารและซับซ้อน... หน้าไม้? จะเรียกว่าหน้าไม้ก็ใช่ แต่มันใหญ่กว่าหน้าไม้กลเสินจีทั่วไปสิบเท่าเห็นจะได้ ลำพังแค่ฐานก็ยาวกว่าหนึ่งจ้าง (ประมาณ 3.3 เมตร) แล้ว ที่แปลกประหลาดที่สุด คือส่วนคันธนู ที่ประกอบขึ้นจากคันธนูเขาควายขนาดมหึมาถึงสามคัน! แถมวิธีการติดตั้งคันธนูทั้งสามก็พิสดารยิ่งนัก สองคันหน้าติดตั้งแบบปกติ แต่คันหลังสุด กลับติดตั้งแบบหันย้อนกลับ! “ท่านอาจารย์ นี่... นี่คืออะไรหรือขอรับ?” โจวโหย่วจื้อดูจนตาลาย เขาทำงานไม้มาค่อนชีวิต มั่นใจว่าเห็นกลไกมาไม่น้อย แต่ของตรงหน้า เกินขอบเขตความรู้ของเขาไปไกลลิบ ส่วนจางแขนเหล็กจ้องเขม็งไปที่คันธนูสามคันนั้น ปากค่อยๆ อ้ากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความคลั่งไคล้ เขาตีอาวุธมาครึ่งชีวิต ความเข้าใจเรื่องธนูหน้าไม้เหนือกว่าคนทั่วไป แค่แวบเดียวเขาก็มองออกถึงความน่าสะพรึงกลัวของการออกแบบนี้!

“หน้าไม้ใหญ่ขนาดนี้...” เสียงของจางแขนเหล็กสั่นเครือ “สองตาม หนึ่งย้อน... นี่มัน... นี่คือการซ้อนทับแรงดีดกลับของสายธนูมากกว่าสามเท่า! ท่านอาจารย์... หน้าไม้โครงสร้างแบบนี้ ลูกศรที่ยิงออกไป พลังทำลายคง... คงยิงทะลุประตูเมืองเป็นรูได้เลยนะขอรับ!” “ยิงทะลุประตูเมืองก็เวอร์ไปหน่อย” จ้าวเหิงยิ้ม “แต่ถ้ายิงไกลพันก้าว เจาะเกราะเหล็กที่หนาที่สุดทะลุ เรื่องนี้ไม่น่ามีปัญหา” “หนึ่งพันก้าว!” โจวโหย่วจื้อและบรรดาช่างที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างสูดหายใจเฮือกพร้อมกัน หนึ่งพันก้าว! มันระดับไหนกัน? ในยุทธภพตอนนี้ หน้าไม้ที่แกร่งที่สุดคือหน้าไม้กลเสินจีของค่ายชิงเฟิง ระยะยิงก็แค่สามร้อยก้าว แต่เจ้าสิ่งนี้ ยิงได้ไกลกว่าหน้าไม้กลเสินจีถึงสามเท่ากว่า! นี่มันไม่ใช่อาวุธธรรมดาแล้ว!

“ของสิ่งนี้ มีชื่อว่า ‘หน้าไม้กลแท่นเตียงสามคันศร’ หรือเรียกว่า ‘หน้าไม้แปดวัว’ ความหมายคือต้องใช้แรงวัวแปดตัวถึงจะง้างสายได้” จ้าวเหิงชี้ไปที่โครงสร้างกว้านหมุนบนแบบร่าง “แน่นอน เราไม่ใช้วัว แต่ใช้กว้านหมุนตัวนี้ ใช้คนไม่กี่คนช่วยกันหมุนก็ขึ้นสายได้แล้ว” ดวงตาของจางแขนเหล็กแทบจะสิงเข้าไปในกระดาษแบบร่าง เขาลูบไล้เส้นสายบนกระดาษราวกับลูบไล้ผิวสาวงาม พึมพำกับตัวเอง “อัจฉริยะ... เป็นการออกแบบระดับอัจฉริยะชัดๆ... ทำไมข้าถึงนึกไม่ถึงนะ... ติดตั้งคันธนูย้อนกลับหนึ่งคัน จะช่วยเพิ่มความเร็วและแรงดีดกลับของสายธนูได้มหาศาล...” เขาเงยหน้าขวับ ดวงตาเป็นประกายจ้องจ้าวเหิง “ท่านอาจารย์! ท่านวางใจได้! ให้เวลาข้าวันหนึ่งคืนหนึ่ง! ต่อให้ไม่กินไม่นอน ข้าก็จะสร้างเจ้าสิ่งนี้ออกมาให้ท่านจงได้!” โจวโหย่วจื้อก็ตบหน้าอกรับประกัน “ท่านอาจารย์ ส่วนฐานไม้และชิ้นส่วนกลไกไม้ เหมาเป็นหน้าที่ข้าเอง! ไม้ชั้นดีที่ชักรอกขึ้นมาจากก้นผาต้วนหลงมีถมเถ รับรองจะใช้ไม้เหล็ก (Ironwood) ที่ดีที่สุด ทำให้อย่างประณีตไร้รอยต่อ แข็งแรงทนทานหายห่วง!”

เห็นท่าทางคึกคักฮึกเหิมเหมือนฉีดเลือดไก่ของทั้งสองคน จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ มีกลุ่มคนบ้าเทคโนโลยีแบบนี้อยู่ จะทำการใหญ่มีหรือจะไม่สำเร็จ “ดี! ข้ารอข่าวดีจากพวกเจ้า!” จ้าวเหิงถามจางแขนเหล็กต่อ “ดาบโม๋เตาที่ให้ตีขึ้นมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ได้เท่าไหร่แล้ว?” จางแขนเหล็กรีบวิ่งไปห้องด้านใน หยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งออกมา เปิดแล้วยื่นให้จ้าวเหิง “ท่านอาจารย์ ดูนี่ครับ ถึงตอนนี้ ตีเสร็จแล้วสองพันหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดเล่ม!” สองพันกว่าเล่ม! จ้าวเหิงพยักหน้า จำนวนนี้ เพียงพอสำหรับติดตั้งให้กองพันดาบโม๋เตาที่เกรียงไกรได้แล้ว เขาลุกขึ้นเดินออกจากโรงงานตีอาวุธ ภายในโรงงาน จางแขนเหล็กเริ่มตะโกนสั่งงานเหมือนคนบ้า “หยุดเคาะกันได้แล้วโว้ย! งานในมือวางลงให้หมด!” “ทุกคน มาหาข้าเดี๋ยวนี้! วันนี้ เราจะสร้างของวิเศษกัน! ของวิเศษที่เด็ดหัวแม่ทัพข้าศึกได้จากระยะพันก้าว!” ทั้งโรงงาน ถูกจุดชนวนด้วยบรรยากาศคลั่งไคล้ในพริบตา