บทที่ 370 คุกมืดมิด ขุนพลพ่ายศึก

ขวากเหล็ก! โจวโหย่วเถียนเข้าใจการใช้งานของสิ่งนี้ในพริบตา! ดวงตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "ท่านอาจารย์ปรีชา!" โจวโหย่วเถียนตบหน้าขาอย่างตื่นเต้น "ข้าเข้าใจแล้ว! ของนี่มันสร้างมาเพื่อไอ้พวกลูกหมาเป่ยตี๋ชัดๆ! ท่านวางใจได้ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้! ข้าจะระดมคนทั้งหมด ถ้าไม่พอ ข้าจะไปเกณฑ์พวกเชลยมาช่วยด้วย! รับรองว่าใช้เวลาสั้นที่สุด จะสร้างขวากเหล็กกองเท่าภูเขาให้ท่านเลย!" "ไปเถอะ" จ้าวเหิงโบกมือ "จำไว้ ยิ่งเยอะยิ่งดี ไม่มีเพดาน" "ขอรับ!" โจวโหย่วเถียนรับคำสั่ง หันหลังวิ่งปรู๊ด ท่าทางกระตือรือร้นเหมือนอยากจะเสกขวากเหล็กอันแรกออกมาเดี๋ยวนี้ มองดูแผ่นหลังของเขาหายไปในฝุ่นควัน จ้าวเหิงวางหมากสำคัญอีกตัวลงบนกระดานหมากรุกในใจ หน้าไม้กลแปดวัว คือดาบดามอเคลสที่แขวนอยู่เหนือหัวศัตรู เป็นไพ่ตายสำหรับการข่มขวัญและโจมตีระยะไกล กองพันดาบโม๋เตา คือค้อนเหล็กหนักอึ้งที่ใช้ปะทะชนกับคลื่นทหารม้าซึ่งหน้า และขวากเหล็กนับหมื่นนับแสนชิ้นที่กำลังจะถูกผลิตออกมานี้ คือหนองน้ำแห่งความตายที่มองไม่เห็น มันจะทำให้ม้าเหล็กที่ชาวเป่ยตี๋ภาคภูมิใจ ต้องจมปลักอยู่บนเส้นทางแห่งการบุกโจมตี ขยับตัวไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว!

ออกมาจากโรงงานหลอมเหล็ก ฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว ลมในหุบเขาพัดพาความร้อนระอุของช่วงกลางวันออกไป แทนที่ด้วยความเย็นสบาย จ้าวเหิงไม่กลับไปพักที่เรือน แต่เปลี่ยนทิศทางเดินตรงไปยังห้องโถงหารือที่อยู่กลางเขา กองกำลังหลักของค่ายชิงเฟิงเกือบทั้งหมดถูกถานไถหมิงอวี่พาไปที่เมืองอวิ๋นโจว ตอนนี้ในค่ายอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงเฉินซานหยวนที่คุมทหารใหม่พันกว่าคนและทหารเก่าบางส่วนเฝ้าค่าย ในห้องโถงหารือ แสงไฟสว่างไสว เฉินซานหยวนกำลังอาศัยแสงจากตะเกียงน้ำมันสลัวๆ ใช้นิ้วไล่ไปตามแผนผังป้องกันค่าย คิ้วขมวดมุ่น "ท่านอาจารย์!" เห็นเงาร่างของจ้าวเหิง เฉินซานหยวนรีบลุกขึ้นยืน ตัวตรงแหน่ว "นั่ง" จ้าวเหิงโบกมือ ไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นทันที "ซานหยวน มีสองเรื่อง ให้เจ้ารีบไปจัดการ" "ท่านอาจารย์เชิญสั่ง!" เฉินซานหยวนสีหน้าจริงจัง "ข้อแรก รีบจัดเตรียมรถม้าหลายสิบคัน ไปที่ค่ายช่างฝีมือ ขนดาบโม๋เตาสองพันกว่าเล่มที่ตีเสร็จแล้วขึ้นรถทั้งหมด ออกเดินทางคืนนี้เลย ต้องส่งให้ถึงเมืองอวิ๋นโจว ส่งถึงมือท่านหัวหน้าใหญ่ก่อนฟ้าสาง" "ดาบโม๋เตาสองพันกว่าเล่ม?" เฉินซานหยวนตกใจวูบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะระเบิดความปิติยินดีออกมา "ท่านอาจารย์ กองทัพของเรา จะขยายกำลังพลอีกแล้วหรือ?" "อืม" จ้าวเหิงพยักหน้า เสียงราบเรียบ "แม่ทัพเกิ่งและทหารชายแดนเจ็ดพันกว่านาย ยอมสวามิภักดิ์ต่อเราแล้ว ดาบโม๋เตาล็อตนี้ เตรียมไว้ให้พวกเขา" "เยี่ยมไปเลย!" เฉินซานหยวนกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น เกิ่งคุน! ลูกน้องเก่าของแม่ทัพถานไถ! การเข้าร่วมของเขา หมายความว่าขุมกำลังของค่ายชิงเฟิงจะก้าวกระโดดไปอีกระดับหนึ่งอย่างแท้จริง!

"เรื่องที่สอง" เสียงของจ้าวเหิงกดต่ำลง อากาศในห้องโถงเหมือนจะหนักอึ้งขึ้น "คัดเลือกพี่น้องที่หัวไว จัดเวรยามเฝ้าระวังเส้นทางรอบค่ายตลอด 24 ชั่วโมง ทุกความเคลื่อนไหวต้องระวังให้ดี ข้ากังวลว่า ทันทีที่ข่าวเรายึดเมืองอวิ๋นโจวแพร่ออกไป บางคนอาจจะจนตรอกเหมือนหมาบ้า ส่งคนมาลอบโจมตีรังของเรา" รอยยิ้มยินดีบนหน้าเฉินซานหยวนจางหายไป สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที "ท่านอาจารย์วางใจ ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" "ดี ไปเถอะ" เฉินซานหยวนรับคำสั่ง เดินก้าวยาวๆ ออกไป จ้าวเหิงยืนอยู่หน้าประตูห้องโถงเพียงลำพัง มองดูทหารแต่ละกองถูกจัดตั้งและกลืนหายไปในความมืด เขาเตรียมจะกลับเรือนไปดูลูกเมีย แต่มีคนวิ่งโซซัดโซเซสวนทางเข้ามาหาเขา "ท่านอาจารย์!" หลี่เถี่ยซานเหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต รีบคว้าแขนจ้าวเหิง หอบหายใจไม่ทัน "เถี่ยซาน เป็นอะไรไป? ทำไมร้อนรนขนาดนี้?" จ้าวเหิงประคองเขาไว้ หลี่เถี่ยซานเหงื่อท่วมหัว หายใจหอบถี่ พูดอย่างร้อนรน "ท่านอาจารย์ ท่านกลับมาสักที! พวก... พวกเชลยศึก ดูท่าจะก่อเรื่องแล้วขอรับ!" "เชลยศึก?" จ้าวเหิงขมวดคิ้ว

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ที่เหมืองใหม่หลังเขา ยังมีเชลยศึกจากกองพันพยัคฆ์ถูกขังอยู่อีกพันกว่าคน บวกกับหูฉวน ผู้บัญชาการที่ครึ่งเป็นครึ่งตายอยู่ในคุกใต้ดิน ทหารห้าพันนายของค่ายชิงเฟิง ถานไถหมิงอวี่พาตัวเก่งๆ ไปสี่พัน เมื่อกี้ยังแบ่งกำลังคนไปคุ้มกันดาบโม๋เตาอีก ค่ายชิงเฟิงอันกว้างใหญ่ตอนนี้ เหลือแค่เฉินซานหยวนกับทหารเก่านิดหน่อยและทหารใหม่อีกพันกว่าคน คนแค่นี้ ต้องคุมเชลยที่เป็นอดีตทหารยอดฝีมือจากเมืองหลวงพันกว่าคน ถ้าพวกมันคิดจะก่อเรื่องจริงๆ ก็นับเป็นปัญหาไม่เล็กเลย "เกิดอะไรขึ้น? เล่ามาละเอียดๆ" เสียงจ้าวเหิงขรึมลง ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ หลี่เถี่ยซานเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก รีบอธิบาย "ท่านอาจารย์ ท่านไม่รู้อะไร ช่วงนี้ที่เหมืองเริ่มมีอะไรแปลกๆ พวกเชลยทำงานอู้งานขึ้นเรื่อยๆ แถมชอบจับกลุ่มซุบซิบกัน วันนี้ตอนบ่าย มีพวกหัวโจกกล้าท้าทายคนคุมของเราซึ่งหน้า แถมทำร้ายพี่น้องเราบาดเจ็บไปสองคนด้วย!" เขาหยุดนิดหนึ่ง บนใบหน้าฉายแววกังวลที่ปิดไม่มิด "ข้ากลัวว่า... พวกมันคิดจะก่อกบฏ!" จ้าวเหิงฟังจบ สีหน้ากลับไม่แสดงความแปลกใจ เขารู้อยู่แก่ใจ ทหารกองพันพยัคฆ์พวกนี้ ยังไงก็เป็นทหารฝีมือดีที่เว่ยอู๋หยาลงทุนสร้างมากับมือ แต่ละคนหยิ่งทะนง ก่อนหน้านี้แค่ขวัญเสียเพราะอุปกรณ์และพลังรบของทหารเกราะดำ บวกกับโดนความหิวทรมาน ถึงได้ยอมสงบเสงี่ยมชั่วคราว ตอนนี้โดนขังในเหมืองนานเข้า ความไม่ยินยอมและความแค้นในใจย่อมปะทุออกมา สันดานคนก็เป็นเช่นนี้

"ทำคนของเราบาดเจ็บหรือ?" น้ำเสียงจ้าวเหิงยังคงราบเรียบ "ขอรับ! เจ็บไม่หนัก แค่แผลภายนอก" หลี่เถี่ยซานรีบเสริม "ข้าจับตัวหัวโจกขังห้องมืดไปแล้ว!" "ขังไปก็ไม่มีประโยชน์" จ้าวเหิงส่ายหน้า "กดไว้กดไม่อยู่หรอก ช้าเร็วก็ต้องระเบิด" เขามองท้องฟ้า สั่งหลี่เถี่ยซาน "เจ้าไปที่โรงครัว เตรียมไก่ย่างให้ข้าตัวหนึ่ง กับแกล้มสักสองสามอย่าง แล้วเอาเหล้ารัมชิงเฟิงที่ดีที่สุดมาขวดหนึ่ง" หลี่เถี่ยซานตะลึงงัน "ท่านอาจารย์ นี่ท่านจะ..." "ข้าจะไปคุยกับหัวหน้าพวกมันสักหน่อย" จ้าวเหิงยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นแฝงความหมายลึกซึ้ง "ไปจัดการซะ ไม่ต้องสนเรื่องเชลยที่เหมือง ปล่อยไว้แบบนั้นพวกมันก็ก่อเรื่องไม่ได้หรอก" แม้หลี่เถี่ยซานจะงุนงงเต็มอก แต่ก็รับคำสั่งไปทำ จ้าวเหิงไม่ได้ไปที่เหมืองโดยตรง แต่หิ้วปิ่นโตที่หลี่เถี่ยซานนำมาให้ เดินมุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดินลึกสุดของค่ายเพียงลำพัง คุกใต้ดินมืดทึบและอับชื้น อากาศอบอวลด้วยกลิ่นราผสมกลิ่นสนิมเหล็ก เสียงฝีเท้าจ้าวเหิงดังก้องในทางเดินที่ว่างเปล่า ทำให้นักโทษในห้องขังสองข้างทางมองมาด้วยสายตาหวาดกลัว เขาเดินตรงไปจนสุดทาง ในห้องขัง ร่างหนึ่งนั่งพิงกำแพง เขาคืออดีตผู้บัญชาการกองพันพยัคฆ์ หูฉวน เขาถูกขังที่นี่มาหลายเดือน ขาที่หักหายดีเกือบปกติแล้ว เพียงแต่เวลาเดินยังกะเผลกนิดหน่อย การไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเป็นเวลานาน ทำให้ใบหน้าที่เคยคล้ำแดดซีดขาวอย่างน่ากลัว ร่างกายผอมลงไปถนัดตา แววตาว่างเปล่า ราวกับร่างกายที่ไร้วิญญาณ