บทที่ 371 ตำราพิชัยสงครามยังไม่เย็น ชวนกลับใจสู่แสงสว่าง

ได้ยินเสียงฝีเท้า หูฉวนคร้านแม้แต่จะยกเปลือกตามอง เอี๊ยด—— ประตูคุกหนักอึ้งถูกเปิดออก จ้าวเหิงหิ้วปิ่นโตเดินเข้ามา กลิ่นหอมของเหล้าและไก่ย่างตลบอบอวลไล่กลิ่นเหม็นอับในห้องขัง พุ่งเข้าจมูกหูฉวนอย่างจัง จมูกของเขากระตุกเล็กน้อย ในที่สุดก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เมื่อเขาเห็นจ้าวเหิง และอาหารเหล้าในมือ รอยยิ้มปลดปลงก็ผุดขึ้นบนใบหน้าตายด้าน “ข้าวแดงมื้อสุดท้ายสินะ? รบกวนแล้ว” เขาไม่เกรงใจ ตะเกียกตะกายลุกขึ้น รับไก่ย่างที่จ้าวเหิงส่งให้ ฉีกน่องไก่ที่มันเยิ้มออกมาคำโต กัดกินแกล้มเหล้าอย่างมูมมาม ท่าทางนั้น ไม่เหมือนนักโทษที่กำลังจะไปตาย แต่เหมือนผู้อพยพที่อดอยากมาสามวัน กำลังระบายพลังชีวิตเฮือกสุดท้าย จ้าวเหิงไม่พูดอะไร นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ มองดูเขากินอย่างตะกละตะกลามเงียบๆ ไก่ย่างทั้งตัว กับแกล้มไม่กี่จาน ถูกหูฉวนกวาดเรียบราวกับพายุ เขาคว้าขวดเหล้า แหงนคอกรอกเหล้าแรงที่เหลือครึ่งขวดลงท้องรวดเดียว

“เอิ๊ก!” เสียงเรอเหล้าดังสนั่น น้ำเมาเผาร้อนวูบวาบในท้อง หน้าซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาด หูฉวนโยนขวดเหล้าทิ้ง ใช้แขนเสื้อเช็ดปากมันแผล็บ ยืนโซเซจัดแจงชุดนักโทษขาดวิ่นให้เข้าที่ เขามองจ้าวเหิง ฉีกยิ้มเห็นฟันเหลืองอ๋อย “เอาสิ ข้าอยู่มาพอแล้ว” จ้าวเหิงมองเขา มุมปากยกยิ้มอย่างมีความนัย “เจ้าคิดจะไปลงนรกสภาพนี้?” “เจ้ายอมตายตาหลับจริงๆ หรือ ที่ต้องมาตายอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ในคุกมืดๆ แห่งนี้?” หูฉวนชะงัก แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง “ไม่ยอมแล้วจะทำอะไรได้? ขังอยู่ในที่มืดมิดแบบนี้ทั้งวัน ต่างอะไรกับซากศพเดินได้?” เขายืดอก ทำท่าพร้อมรับคมดาบ “อย่าพูดมากเลย เจ้ามาส่งวิญญาณข้าไม่ใช่รึ? ลงมือสิ!” แต่จ้าวเหิงกลับไม่ขยับ เขาค่อยๆ รินน้ำใส่ถ้วยให้ตัวเอง จิบเบาๆ “เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือ ว่าสักวันหนึ่ง จะได้กลับคืนสู่สนามรบ?”

ประโยคนี้ เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจที่ตายด้านของหูฉวน กลับคืนสู่สนามรบ? เขาหันขวับมามองจ้าวเหิง ดวงตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีประกายระริกเป็นครั้งแรก “กลับคืนสู่สนามรบ? ข้าเป็นแค่นักโทษ มีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ก็เพราะเมตตาของเจ้า ยังจะพูดเรื่องกลับไปรบอะไรอีก? เจ้ากำลังล้อเล่นกับข้าหรือ?” “ล้อเล่น?” จ้าวเหิงวางถ้วยน้ำลง “หูฉวน อย่างน้อยเจ้าก็เป็นถึงผู้บัญชาการกองพันพยัคฆ์ เว่ยอู๋หยากล้ามอบทหารชั้นยอดสามพันนายให้เจ้า แสดงว่าเจ้าต้องมีฝีมืออยู่บ้าง” น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นเฉียบคม “แต่เว่ยอู๋หยาเป็นคนยังไง เจ้าควรรู้ดียิ่งกว่าข้า เขาไต่เต้ามาด้วยเส้นสาย ในใจมีแต่เรื่องกำจัดฝ่ายตรงข้าม เป็นขุนนางกังฉินขายชาติ! เจ้ายอมเป็นหัวหน้ากองทหารส่วนตัวให้มันไปชั่วชีวิตจริงๆ หรือ? ชั่วชีวิตที่ต้องคุมทหารที่เก่งที่สุดของต้าอวี๋ ไม่ใช่เพื่อปกป้องชายแดน ไม่ใช่เพื่อต้านศัตรูภายนอก แต่กลับเอามาหันคมดาบใส่พี่น้องร่วมชาติในบ้านตัวเอง?” เสียงจ้าวเหิงไม่ดัง แต่ทุกคำเหมือนค้อนหนักทุบลงกลางใจหูฉวน

“ตอนเจ้าเป็นหนุ่ม อ่านตำราพิชัยสงครามใต้แสงตะเกียง ฝันกลางดึก เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือว่าสักวัน จะได้บัญชาการกองทัพนับหมื่น บุกทะลวงออกนอกด่านหูเหลา บุกตะลุยทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ให้พวกคนเถื่อนเป่ยตี๋ได้ยินชื่อเจ้าแล้วขวัญผวา?” หูฉวนเงียบกริบ ร่างกายเขาสั่นเทาเล็กน้อย ใช่สิ ใครบ้างตอนหนุ่มๆ เลือดจะไม่ร้อนแรง? เขาเกิดในตระกูลทหาร อ่านตำราพิชัยสงครามมาแต่เด็ก ปณิธานสูงสุดคือเจริญรอยตามบรรพชน จารึกชื่อไว้ที่เขาเยี่ยนหราน สร้างชื่อเสียงเกรียงไกร แต่ความโหดร้ายของความเป็นจริง และการแก่งแย่งในราชสำนัก ได้กัดกร่อนปณิธานของเขาจนหมดสิ้น มองเห็นคนรอบข้างที่ประจบสอพลอได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่ง ส่วนตัวเองที่ไม่ยอมไหลตามน้ำ ต้องย่ำอยู่กับที่มาหลายปี เพื่ออนาคต ในที่สุดเขาก็เลือกเข้าสังกัดอัครเสนาบดีขวาเว่ยอู๋หยา เป็นผู้บัญชาการกองพันพยัคฆ์ กองทหารส่วนตัว แต่ความฝันที่จะควบม้าในสนามรบ รับใช้ชาติ มันมอดดับไปแล้วจริงๆ หรือ? ไม่ มันแค่ถูกฝังไว้ลึกสุดใจ ไม่กล้าไปแตะต้องมัน บัดนี้ ถูกจ้าวเหิงขุดขึ้นมาอย่างไม่ปรานี วางแผ่หลากเลือดอยู่ตรงหน้าเขา

เขาเงยหน้าขึ้นขวับ มองจ้าวเหิงด้วยสายตาซับซ้อน ถามเสียงแหบพร่า “จะ... เจ้าอยากจะพูดอะไร?” “ข้าอยากจะพูดอะไร เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?” จ้าวเหิงสบตาเขา พูดเน้นทีละคำ “ข้าต้องการให้เจ้า และพี่น้องกองพันพยัคฆ์อีกพันกว่าคน เข้าร่วมกับค่ายชิงเฟิง!” หูฉวนเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก แค่นเสียงดูแคลน “อาศัยเจ้าเนี่ยนะ? โจรป่ายึดเขาเป็นใหญ่? คิดจะรวบรวมกองพันพยัคฆ์ของข้า?” “โจรป่า?” จ้าวเหิงยิ้ม “โจรป่าที่ทำให้กองพันพยัคฆ์สามพันนายของเจ้าต้องทิ้งเกราะหนีตาย และถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ยังไม่มีคุณสมบัตินี้อีกหรือ?” “นั่นเพราะพวกเราประมาท!” หูฉวนหน้าแดงก่ำ เถียงคอเป็นเอ็น “พวกเราได้ข่าวลวง บุกตะลุยอย่างย่ามใจ ถึงได้ติดกับดักพวกเจ้า! ถ้าตั้งค่ายสู้กันซึ่งหน้า ใครแพ้ใครชนะยังไม่รู้หรอก!” “งั้นรึ?” รอยยิ้มจ้าวเหิงยิ่งดูลึกลับ “งั้นถ้าข้าบอกเจ้าว่า ค่ายชิงเฟิงของเรา ตอนนี้ยึดเมืองอวิ๋นโจวได้แล้วล่ะ?”