บทที่ 380 ศึกนี้หากพ่าย ดับสูญชั่วกัลป์

"จริงสิ หมิงอวี่" เสียงของจ้าวเหิงดึงสติทุกคนกลับมาจากแผนที่ สายตาเขาจับจ้องไปที่ถานไถหมิงอวี่ "ตอนตีเมืองอวิ๋นโจวคราวที่แล้ว ฝั่งเราสูญเสียไปเท่าไหร่? ข้ารีบกลับค่ายชิงเฟิง เลยยังไม่มีเวลาถาม" คำถามนี้ เปรียบเสมือนก้อนน้ำแข็งที่โยนลงไปในกองไฟ ดับความเร่าร้อนในห้องโถงลงทันควัน สีหน้าฮึกเหิมของถานไถหมิงอวี่เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความเศร้าหมอง ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง หลุบตาต่ำลง น้ำเสียงแผ่วเบา "พี่เขย พวกเราโจมตีหลิวชิงซานแบบไม่ทันตั้งตัวก็จริง แต่... ความสูญเสียก็ไม่น้อย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเรียบเรียงตัวเลขที่แสนเย็นชาเหล่านั้น "ทหารอวิ๋นโจวห้าพันนาย ถูกสังหารคาที่และยอมจำนนทีหลังรวมสองพันกว่า ที่เหลือถูกกวาดล้างในการรบในเมือง" "ส่วนฝั่งเรา..." เสียงของเขาเบาลงไปอีก "กองพันหน้าไม้กลที่ยิงกดดันบนกำแพงและประตูชั้นใน บาดเจ็บสามสิบกว่าคน เสียชีวิตสิบสองนาย" "กองทัพเกราะดำ... บาดเจ็บเจ็ดแปดนาย เสียสละชีพสามนาย" พูดถึงตรงนี้ เขาเงยหน้าขวับ ดวงตามีเส้นเลือดฝอยขึ้นแดง กำปั้นใต้โต๊ะกำแน่น "ที่สูญเสียหนักที่สุด คือพลดาบโล่ที่วิ่งชาร์จตามหลังเข้าไป!" "ส่วนใหญ่เป็นทหารใหม่ ประสบการณ์น้อย... ตายไปร้อยยี่สิบเจ็ดคน บาดเจ็บอีกสองร้อยกว่า..."

ทุกคำพูด เหมือนถูกเค้นออกมาจากไรฟัน คนเหล่านั้นคือพี่น้องค่ายชิงเฟิง แม้ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ลี้ภัยที่เพิ่งเข้ามาร่วม แต่เขาก็อดปวดใจไม่ได้ จ้าวเหิงเคยบอกเขาว่า สงคราม คือการเอาชีวิตคนไปถม แต่เมื่อชีวิตสดใสกว่าร้อยชีวิตกลายเป็นตัวเลขเย็นชาตรงหน้า หัวใจเขาก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก จ้าวเหิงฟังเงียบๆ ไม่พูดอะไร ใบหน้าเขาไร้อารมณ์ แต่ในอกกลับจุกแน่น รายชื่อกว่าร้อยชื่อนั้นเหมือนขุนเขาหนักอึ้ง กดทับจนเขาแทบขาดใจ มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือชีวิตคนเป็นๆ ร้อยกว่าชีวิต คือความหวังของร้อยกว่าครอบครัวที่พังทลายลง เขาวางแผน เขาออกคำสั่ง เขาใช้ "ระเบิดสะท้านฟ้า" เปิดประตูเมือง คนเหล่านี้ ตายเพราะเขา ความหนักอึ้งและความรู้สึกผิด ทำให้ปลายนิ้วเขาเย็นเฉียบ

"เงินชดเชย จ่ายสองเท่า!" เสียงของจ้าวเหิงแหบพร่า แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง "ครอบครัวของผู้เสียสละ ค่ายชิงเฟิงจะเลี้ยงดูไปตลอดชีวิต! ส่วนพี่น้องที่บาดเจ็บ ให้พวกเขารักษาตัวให้ดีที่สุด!" "พี่เขยไม่ต้องห่วง ตั้งแต่เรามีแอลกอฮอล์ (เหล้ากลั่น) พี่น้องที่บาดเจ็บเก้าในสิบส่วนก็รอดชีวิตมาได้ เรื่องพวกนี้พี่ใหญ่จัดการเรียบร้อยแล้ว" ถานไถหมิงอวี่พยักหน้าตอบรับเสียงอู้อี้ ถานไถหมิงเลี่ยที่อยู่ข้างๆ เอ่ยเสียงขรึม "น้องเขย ผู้เมตตาไม่คุมทหาร อยากทำการใหญ่ ความเสียสละย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ เลือดของพี่น้องเหล่านี้ไม่ได้ไหลรินโดยเปล่าประโยชน์ พวกเขาตายอย่างมีเกียรติ" จ้าวเหิงเงียบงัน เหตุผลเขาเข้าใจดี แต่เขาก็ไม่ใช่แม่ทัพเลือดเย็นของยุคสมัยนี้ ในโลกที่เขาจากมา การสูญเสียของทุกชีวิตล้วนควรค่าแก่การจดจำ เขาต้องใช้เวลา เพื่อปรับตัวเข้ากับความโหดร้ายของกลียุคนี้

"แล้วทหารอวิ๋นโจวที่ยอมจำนนล่ะ?" จ้าวเหิงข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วน เปลี่ยนหัวข้อสนทนา เกิ่งคุนรับช่วงต่อทันที "ท่านอาจารย์ เชลยศึกสองพันกว่านาย ข้าส่งคนไปคัดกรองแล้ว ส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์ในพื้นที่ที่ถูกเกณฑ์มา ไม่ได้มีพิษภัยอะไร ข้ากระจายพวกเขาออก ให้เข้าสังกัดกองกำลังป้องกันเมืองชั่วคราว รับผิดชอบซ่อมแซมกำแพงเมืองและขนย้ายเสบียง" "ส่วนพวกหัวแข็ง และพวกลูกน้องคนสนิทของหลิวชิงซาน ขังไว้ในคุกใต้ดินหมดแล้ว" จ้าวเหิงพยักหน้าเบาๆ วิธีจัดการนี้รอบคอบดี เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าว "เดิมทีข้ากะว่าจะส่งเชลยที่อวิ๋นโจวกลับไปค่ายชิงเฟิง เพื่อสับเปลี่ยนกับพี่น้องกองพันพยัคฆ์ที่เหมือง แต่ดูแล้วคงไม่ได้" "เมืองอวิ๋นโจวรอการฟื้นฟู ไม่ว่าจะซ่อมกำแพง หรือเตรียมรับศึกใหญ่ ล้วนต้องการแรงงานจำนวนมาก ถ้าส่งพวกเขาไป เราก็ต้องไปเกณฑ์ชาวบ้านมาทำแทน จะเสียมวลชนเปล่าๆ" "ให้พวกเขาอยู่ที่อวิ๋นโจว ใช้แรงงานไถ่โทษ" เสียงของเขาเย็นลง "บอกพวกเขาว่า ตั้งใจทำงาน วันหน้ายังมีโอกาสได้อิสรภาพคืน แต่ถ้าใครกล้าเล่นลูกไม้ หรือหนีทัพกลางศึก ฆ่าไม่ละเว้น!" "ขอรับ!" เกิ่งคุนประสานมือรับคำสั่ง

จ้าวเหิงหันไปหาถานไถหมิงเลี่ย "พี่ใหญ่ อารมณ์ชาวบ้านในเมืองเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่มีความวุ่นวายนะ?" ถานไถหมิงเลี่ยตอบ "หลิวชิงซานตุนเสบียงไว้ในเมืองแสนกว่าตั้น (หน่วยตวงข้าว) พอให้พวกเรากินได้เป็นปี หลังเข้าเมือง พวกเราไม่ได้เบียดเบียนชาวบ้านแม้แต่น้อย แถมยังเปิดฉางแจกข้าวทันทีเพื่อปลอบขวัญ ความสงบเรียบร้อยในเมืองกลับคืนมาแล้ว ชาวบ้านแม้อาจจะยังกลัวอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่าเราไม่ใช่ทหารเลวที่ขูดรีดประชาชน ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร" "งั้นก็ดี" จ้าวเหิงถอนหายใจโล่งอก ใจมวลชน คือรากฐานสำคัญในการยืนหยัดในกลียุค จ้าวเหิงถามต่อ "แล้วพวกขุนนางในอวิ๋นโจวล่ะ?" ถานไถหมิงเลี่ยมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย "สวีโยว เจ้าเมืองอวิ๋นโจว (ข้าราชการฝ่ายปกครอง) ถูกเราคุมตัวไว้แล้ว คนผู้นี้เป็นคนจริง ยอมตายไม่ยอมจำนน ส่วนพวกสมุห์บัญชีและขุนนางระดับล่างอื่นๆ เราให้ทำงานในหน้าที่เดิมไปก่อน แค่ห้ามออกจากเมือง" จ้าวเหิงพยักหน้า จดจำข้อมูลเหล่านี้ไว้