บทที่ 390 อุโมงค์สำแดงเดช ข่าวชัยชนะทยอยมา

"ใช่แล้ว!" ชาวบ้านที่มีอายุอีกคนขอบตาแดงก่ำ "สิบปีก่อนตอนที่ครอบครัวข้ายังอยู่นอกด่าน เสบียงอาหารของข้า ลูกสาวของข้า... ถูกพวกมันแย่งชิงไปหมด! วันนี้ได้ลงมือฆ่าพวกมันกับมือสักสองสามคน ต่อให้ตายก็คุ้มแล้ว!"

หวังเอ้อหนิวตบไหล่ชายผู้นั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น "น้า อย่าพูดเป็นลางสิ ท่านกุนซือจ้าวบอกแล้วว่า นี่เรียกว่าสงครามอุโมงค์! เราไม่ปะทะกับพวกมันซึ่งหน้า แต่เราจะยื้อพวกมัน! ทรมานพวกมันจนตาย! เราไม่เพียงแต่ต้องรอดชีวิต แต่ยังต้องทำให้เดรัจฉานพวกนี้ ชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด!"

ในฐานะทหารผ่านศึกที่ต่อสู้กับชาวเป่ยตี๋ที่ชายแดนมาหลายปี หวังเอ้อหนิวรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของทหารม้าเป่ยตี๋ดียิ่งกว่าใคร พวกมันยิงธนูได้ไกล ม้าวิ่งเร็ว ในสมรภูมิที่ราบ ทหารราบของต้าอวี๋ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันเลย โดยปกติแล้วต้องแลกด้วยชีวิตทหารราบสองถึงสามคนถึงจะจัดการทหารเป่ยตี๋ได้หนึ่งคน

แต่วันนี้ ในอุโมงค์เล็กๆ แห่งนี้ พวกเขาทหารเก่าสิบกว่านาย นำชาวบ้านที่ไม่เคยจับดาบมาก่อนกลุ่มหนึ่ง กลับสามารถจัดการทหารม้าชั้นยอดของเป่ยตี๋ได้หลายสิบคน โดยแทบไม่ต้องออกแรง!

ความรู้สึกนี้ มันสะใจเสียจริง!