บทที่ 391 นักฆ่าทุ่งหญ้า โกรธจนหน้ามืด

โซ่วโหวนายกองร่างผอมรีบล้วงกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ออกจากอกเสื้ออีกอัน ยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม "ท่านกุนซือ นี่คือสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านตระกูลหวังฝากมา กำชับว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องส่งถึงมือท่านให้ได้ขอรับ"

จ้าวเหิงประหลาดใจเล็กน้อย เขาเปิดฝากระบอกไม้ไผ่ เทม้วนผ้าป่านเนื้อหยาบออกมา

บนผ้าป่านนั้นมีตัวอักษรที่เขียนด้วยถ่านสีดำโย้เย้ไม่เป็นระเบียบ ลายมือหวัดอ่านยาก แถมยังมีคำผิดอยู่หลายคำ ทว่าอารมณ์ความรู้สึกที่แทรกซึมอยู่ในทุกตัวอักษร กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบ

"เรียนท่านจ้าว แห่งอวิ๋นโจว: ข้าผู้เฒ่าหวังเต๋อฟา พร้อมลูกบ้านหมู่บ้านตระกูลหวังสามร้อยสิบสองชีวิต ขอกราบขอบพระคุณท่านที่ช่วยชีวิตพวกเรา! พวกเราอาศัยอยู่ชายแดนมาหลายชั่วคน ต้องทนทุกข์ทรมานจากพวกเป่ยตี๋มาตลอด ทหารทางการไม่คุ้มครอง ราชสำนักไม่เหลียวแล ทำได้เพียงยอมจำนนให้เขาฆ่าฟัน นึกว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข แต่คิดไม่ถึงว่า วันนี้จะมีท่านมาสอนพวกเราขุดอุโมงค์ต่อต้านศัตรู! วันนี้ ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านของข้าติดตามแม่ทัพหวังเอ้อหนิว สังหารสุนัขเถื่อนไปเจ็ดสิบสามศพ! ชาตินี้ถือเป็นโชค! ชาตินี้ตายตาหลับแล้ว! นับแต่วันนี้ไป คนหมู่บ้านตระกูลหวังทุกคน จะเชื่อฟังคำสั่งท่านเพียงผู้เดียว! หากท่านต้องการสิ่งใด พวกเราพร้อมจะบุกน้ำลุยไฟ ยอมตายถวายชีวิต!"

ท้ายสุด คือรอยประทับฝ่ามือเลือดสีแดงฉาน