บทที่ 392 วางค่ายกลเมืองแกร่ง เทพศาสตราคร่าวิญญาณ

อย่าว่าแต่เสบียงหนึ่งแสนตั้นเลย แม้แต่หนึ่งพันตั้นก็ยังปล้นไม่ได้! อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย แม้แต่เงาก็ไม่เห็น! กลับเป็นฝ่ายทหารกล้าใต้บังคับบัญชาของเขาเอง ที่ต้องมาบาดเจ็บล้มตายอย่างเป็นปริศนากว่าพันนาย โดยที่ยังไม่ทันเห็นตัวศัตรู!

นี่คือความอัปยศอดสูที่สุด!

เขากุ่ยนูเอ๋อร์ ท่องทั่วทุ่งหญ้ามาสิบกว่าปี ชนเผ่าที่สิ้นชื่อภายใต้คมดาบโค้งของเขามีไม่ต่ำกว่าแปดสิบถึงหนึ่งร้อยเผ่า เคยต้องมากล้ำกลืนความพ่ายแพ้แบบนี้เมื่อไหร่กัน? ถึงกับถูกฝูง "แกะสองขา" ที่เขาเห็นว่าเชื่องดั่งสัตว์เลี้ยง ปั่นหัวเล่นเอาได้!

"อุโมงค์... อุโมงค์..."

กุ่ยนูเอ๋อร์ทวนคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา สมองที่อัดแน่นไปด้วยสุราและการฆ่าฟันของเขา ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า ชาวนาที่ไร้ทางสู้กลุ่มหนึ่ง จะสามารถอาศัยการขุดรูไม่กี่รู ต้านทานทหารม้าเหล็กผู้เจนศึกของเขาได้อย่างไร?