บทที่ 397 ศรปักตรึงดั่งสายฝน สายฟ้าฟาดผ่าทัพ

สายหน้าไม้กลนับร้อยเส้นสั่นสะเทือนพร้อมกัน ก่อกำเนิดเสียงหวีดหวิวทุ้มลึกที่หมายเอาชีวิต

เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่กลับเสียดแทงเข้าไปในหูของทหารม้าเป่ยตี๋ทุกคนที่กำลังบุกตะลุย บีบหัวใจของพวกเขาให้หดเกร็งอย่างน่าประหลาด

ชั่วพริบตา เมฆดำทมิฬก็ม้วนตัวทะลักออกมาจากยอดกำแพงเมืองอวิ๋นโจว บดบังแสงตะวัน

มันไม่ใช่เมฆ

มันคือลูกธนู!