บทที่ 399 สายฟ้าสะท้านขวัญ ดาบโม๋เตาดั่งป่าทึบ

บนหอสังเกตการณ์เมืองอวิ๋นโจว บรรยากาศเงียบสงัดราวกับได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงของแต่ละคน ต่างจากความโกลาหลนอกกำแพงเมืองโดยสิ้นเชิง

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ภาพอันน่าสยดสยองถึงขีดสุดนอกเมือง แม้แต่ลมหายใจก็ยังเผลอผ่อนลงโดยไม่รู้ตัว คลื่นเสียงกัมปนาทที่ยังหลงเหลือดูเหมือนจะสั่นสะเทือนในอากาศ ทำให้ก้อนอิฐใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวเบาๆ

"เอื๊อก"

นายกองผู้หนึ่งใต้สังกัดเกิ่งคุน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง เขามองดูทหารม้าเป่ยตี๋ที่เหยียบย่ำกันเองจนเลือดนองดั่งสายน้ำ ความหนาวเหน็บที่ไม่อาจบรรยายพุ่งจากกระดูกสันหลังขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้มือเท้าของเขาเย็นเฉียบในพริบตา

เขาเป็นทหารผ่านศึกที่กรำศึกชายแดนมาสิบกว่าปี มั่นใจว่าฉากนองเลือดแบบไหนก็เห็นมาหมดแล้ว