บทที่ 401 กำแพงโล่ ป่าหอก กวาดล้างโจรพ่าย

บนหอสังเกตการณ์ ถานไถหมิงอวี่ที่นิ่งเงียบมาตลอดไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

เขามองการต่อสู้อันน่าหวาดเสียวเบื้องล่าง มองดูเกิ่งคุนและกองพันดาบโม๋เตาที่ใช้เลือดเนื้อของตนต้านทานศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าหลายเท่า ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความร้อนรน

"พี่เขย! พี่ใหญ่! รอไม่ได้แล้ว!" เขาหันขวับไปคำรามใส่จ้าวเหิงและถานไถหมิงเลี่ย "แม่ทัพเกิ่งจะต้านไม่ไหวแล้ว! ขืนปล่อยให้พวกมันบุกกระหน่ำแบบนี้ กองพันดาบโม๋เตาจะถูกตีแตกเอาได้! ให้ข้าไปเถอะ! ให้ข้านำทัพเสวียนเจี่ยออกไป!"

บรรดานายกองทัพเสวียนเจี่ยด้านหลังเขาต่างก็มีสีหน้ากระวนกระวาย มือที่กำอาวุธแน่นจนเกิดเสียงลั่นกรอบแกรบ พวกเขามองเห็นได้ชัดเจนว่า แม้แนวรับของดาบโม๋เตาจะยังแข็งแกร่ง แต่ภายใต้การบุกตะลุยซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่กลัวตายของทหารม้านับพันนาย เริ่มปรากฏรอยปริร้าวให้เห็นแล้ว

จ้าวเหิงมองไปยังกุ่ยนูเอ๋อร์ที่อยู่ไกลออกไป เขาไม่หันกลับมา เพียงเอ่ยเรียบๆ ว่า "พี่ใหญ่ เปิดประตูเมืองเถอะ"