บทที่ 402 การเก็บเกี่ยวเลือดเหล็ก จุดจบของเกาเสี่ยน

นอกเมืองอวิ๋นโจว บนสมรภูมิเดือด เสียงโห่ร้องฆ่าฟันและเสียงอาวุธปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว

ถานไถหมิงอวี่สวมเกราะหนัก ถือหอกยาวดุจเทพสังหาร เขาบุกทะลวงฝ่าวงล้อมทหารม้าเป่ยตี๋อย่างบ้าคลั่ง ทุกครั้งที่วาดหอกออกไป จะตามมาด้วยสายฝนเลือดสาดกระเซ็น ดาบโค้งของชาวเป่ยตี๋ฟันเข้ามา เขาเพียงเบี่ยงตัวหลบ แล้วตวัดหอกสวนกลับ งัดร่างทหารม้าเป่ยตี๋ผู้นั้นลอยละลิ่วตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง

เบื้องหลังเขา กำแพงโล่และป่าหอกของทัพเสวียนเจี่ยรุกคืบอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน ทหารราบเป่ยตี๋ที่แตกพ่ายจากระเบิดสะท้านฟ้าและสูญเสียม้าศึก ถูกบดขยี้จนกลายเป็นกองเนื้อ พวกเขาไม่ได้กำลังพุ่งรบ แต่กำลังทำการ "เก็บเกี่ยว" อย่างเลือดเย็น เป็นไปตามวาจาของจ้าวเหิงที่ว่าจะ "จัดการหมาที่ถูกถอนเขี้ยว" เหล่านั้น

อีกด้านหนึ่ง ถานไถหมิงเลี่ยนำทหารเก่าค่ายชิงเฟิงและทหารชายแดนด่านหูเหลาเจ็ดพันนาย พุ่งทะลักออกจากประตูเมืองราวกับเขื่อนแตก ในดวงตาของพวกเขาลุกโชนด้วยไฟแค้นที่มีต่อชาวเป่ยตี๋ หนี้เลือดที่ด่านเยี่ยนอวิ๋นเมื่อเก้าปีก่อน วันนี้ได้รับการชำระสะสางเสียที

ทหารเก่าค่ายชิงเฟิงนายหนึ่ง แขนซ้ายถูกมีดโค้งฟันเป็นแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดชุ่มโชกเสื้อผ้า แต่เขาไม่สนใจความเจ็บปวด ดาบในมือฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่า โค่นทหารเป่ยตี๋ที่พยายามขัดขืนลงกับพื้น เขาหอบหายใจหนัก หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ปากพ่นคำด่าทอราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ