บทที่ 413 บอกให้ไปเชิญ ดันไปลักพาตัวมา

เมื่อเกิ่งคุนและถานไถหมิงอวี่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"เหลวไหล!" ถานไถหมิงอวี่ตวาดลั่น "นั่นมันของที่พวกโจรชั่วในยุทธภพใช้มอมยาคนเพื่อฆ่าชิงทรัพย์ไม่ใช่รึ? ตาเฒ่าเจ้าคิดอะไรอยู่? ถึงกล้าแนะนำให้พี่น้องเราใช้ของพรรค์นั้น!"

ทว่าจ้าวเหิงกลับยกมือห้ามถานไถหมิงอวี่ สายตาคมกริบจ้องมองหมอชราผู้นั้น "ว่าต่อสิ"

หมอชราตกใจจนหดคอ ไม่กล้าสบตาถานไถหมิงอวี่ ได้แต่หันไปพูดกับจ้าวเหิง "ขะ...ขอรับ คือยานั่นที่ทำให้คนดื่มแล้วหลับไม่ตื่น ต่อให้ฟ้าผ่าก็ไม่รู้สึกตัว ปล่อยให้คนอื่นทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ว่ากันว่าฤทธิ์ยาแรงมาก พวกโจรราคะหรือจอมโจรชื่อดังต่างก็อยากซื้อจากมือเขา แต่หมอผีคนนี้ขายตามอารมณ์ จึงได้ฉายานี้มา ผู้น้อยเองก็ฟังหมอพเนจรที่คุ้นเคยเล่ามาอีกที ว่าหมอผีผู้นี้ความจริงวิชาแพทย์สูงส่งมาก เพียงแต่วิธีการรักษาแปลกประหลาด เกินกว่าคนทั่วไปจะยอมรับได้ อีกทั้งเขาไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับทางการ หากไม่มีคนรู้จักแนะนำ ต่อให้ไปหาถึงที่ เขาก็ไม่ยอมรับหรอกขอรับ"

ดวงตาของจ้าวเหิงสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ