บทที่ 412 แอลกอฮอล์หมดถัง รอดตายปาฏิหาริย์

จ้าวเหิงไม่ได้ตัดสินว่าใครถูกใครผิดในทันที แต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนเกือบจะเย็นชา "การฝังเชลยสี่พันคนทั้งเป็น ใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็จบเรื่อง แต่ชาวเป่ยตี๋ในทุ่งหญ้าไม่ได้มีแค่สองหมื่นคนนี้ หากฆ่าสี่พันคนนี้ จะเป็นการชักนำคนอีกสี่หมื่น หรือแสนคนให้บุกมา ถึงเวลานั้น พวกเขาจะสู้ตายถวายหัวไม่เลิกรา"

ถานไถหมิงอวี่อยากจะโต้แย้ง แต่ถูกจ้าวเหิงยกมือห้ามไว้

"แต่ข้อเสนอของพี่เกิ่งที่จะส่งไปขุดเหมือง ก็มีปัญหาเช่นกัน" จ้าวเหิงเปลี่ยนเรื่อง "เขาหนิวเอ๋อร์คือฐานที่มั่นสำคัญของเรา เป็นรากฐานของค่ายชิงเฟิง การส่งเชลยเป่ยตี๋ที่ดุร้ายไม่เชื่องสี่พันคนเข้าไป ก็เหมือนฝังระเบิดสี่พันลูกไว้ข้างหัวใจ หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ผลที่ตามมาไม่อาจคาดเดาได้"

ภายในโถงบัญชาการเงียบกริบ ทุกคนมองจ้าวเหิง อยากรู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่

"ความคิดของข้าคือ แบ่งแยกแล้วปกครอง" นิ้วของจ้าวเหิงจิ้มลงบนแผนที่เบาๆ "เชลยสี่พันคนนี้ รวมทั้งม้าศึกที่ยึดได้เกือบหมื่นตัว ล้วนเป็นของรางวัลสงครามของเรา และเป็นทุนรอนของเราด้วย"