บทที่ 411 ฆ่าคนยอมจำนนเป็นอัปมงคล ข้อพิพาทเรื่องเชลยศึก

ถานไถหมิงอวี่ตะลึงงัน ปากพึมพำทวนประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา แววตาค่อยๆ สว่างวาบขึ้น

จ้าวเหิงเห็นดังนั้น ก็คิดว่าได้จังหวะแล้ว จึงเสริมไปอีกประโยค "เจ้าลองคิดดู เมื่อดาบของเจ้าเร็วกว่าเขา แรงเยอะกว่าเขา เขาแค่จะตั้งรับยังไม่ทัน แล้วจะเอาโอกาสไหนมาออกท่าสวนกลับ? ดังนั้น การป้องกันที่ดีที่สุด ก็คือการโจมตี"

"วิทยายุทธ์ใต้หล้า แพ้ชนะวัดที่ความเร็ว... การป้องกันที่ดีที่สุด คือการโจมตี..."

ถานไถหมิงอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ตกอยู่ในภวังค์แห่งการตรึกตรอง

ความเข้าใจเดิมของเขา วิถีแห่งยุทธ์อยู่ที่กระบวนท่าอันล้ำเลิศ อยู่ที่การประลองกำลังภายใน อยู่ที่ทักษะตัวเบาในการหลบหลีก แต่คำพูดของจ้าวเหิงกลับเหมือนเปิดประตูบานใหม่ให้แก่เขา เรียบง่าย หยาบกระด้าง แต่พุ่งตรงเข้าสู่แก่นแท้