บทที่ 422 จนตรอก สิ้นสติ บ้าคลั่ง

"ท่านแม่ทัพ องค์ชายสามนั่นต้องการให้ท่านไปช่วยเชลยเป่ยตี๋สี่พันกว่าคนงั้นหรือ? นี่มัน..."

จางหู่ยืนอยู่ด้านข้าง กดเสียงต่ำแต่ไม่อาจซ่อนความโกรธแค้นและความหวาดกลัวในน้ำเสียงได้

เขามองดูจดหมายภาษาเป่ยตี๋ลายมือโย้เย้ที่กางอยู่บนโต๊ะ ราวกับเห็นยันต์สั่งตายเรียงรายเป็นทิวแถว

"นี่มันจงใจผลักเราลงนรกชัดๆ! เมืองอวิ๋นโจวตอนนี้เป็นแดนมังกรสระพยัคฆ์ จ้าวเหิงคนนั้นขนาดทหารม้าเหล็กสองหมื่นยังกลืนลงท้องได้ แล้วพวกเราที่เหลือแต่ทหารแตกทัพ จะมีปัญญาไปแย่งอาหารจากปากเสือได้ยังไง?"

จางเฉิงเย่ไม่ลืมตา เพียงเค้นเสียงแห้งผากออกมาจากลำคอ ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะ แต่ก็เหมือนเสียงร้องโหยหวนของสัตว์ป่าใกล้ตายมากกว่า