บทที่ 428 แก่นแท้วิถีแพทย์ เหล่าพ่อค้ารวมตัว

"ถามได้ดี" จ้าวเหิงมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะอธิบายต่อ "เพราะตอนที่คนเรายังมีชีวิต ร่างกายจะมีระบบ 'ป้องกัน' ของตัวเอง เปรียบเสมือนกำแพงเมืองและทหาร ที่คอยกันแมลงตัวเล็กๆ พวกนี้ไว้ข้างนอก หรือกำจัดพวกมันทิ้ง แต่ทันทีที่เราได้รับบาดเจ็บ กำแพงเมืองเกิดรอยรั่ว แมลงพวกนี้ก็จะฉวยโอกาสบุกเข้ามา และเมื่อคนตายไปแล้ว 'ทหาร' ก็ไม่อยู่แล้ว แมลงพวกนี้ย่อมเริ่มกัดกินอย่างสำราญใจ ร่างกายถึงได้เน่าเปื่อย"

"งั้น... งั้นแอลกอฮอล์กับน้ำเดือด..." เฉียนปู้โซวเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง รีบถามต่อ

"ความจริงแอลกอฮอล์ก็คือเหล้าธรรมดาที่ผ่านการกลั่นด้วยอุปกรณ์พิเศษหลายครั้งจนได้เหล้าฤทธิ์แรงจัด เพราะมันเข้มข้นมาก เราจึงเรียกมันว่าแอลกอฮอล์ ส่วนน้ำเดือดคือการใช้อุณหภูมิสูงลวกแมลงที่มองไม่เห็นพวกนั้นให้ตาย แอลกอฮอล์และน้ำเดือด คืออาวุธที่ใช้สังหารแมลงตัวเล็กๆ เหล่านี้ การที่เรานำมีด เข็มเย็บแผล และมือของเราไปจัดการทำความสะอาดด้วยของพวกนี้ก่อนผ่าตัด ก็เพื่อไม่ให้นำแมลงตัวใหม่เข้าไปในบาดแผล นี่เรียกว่า 'การฆ่าเชื้อ'"

คำพูดของจ้าวเหิง เปรียบดั่งสายฟ้าที่ผ่าทะลุเมฆหมอกในสมองของเฉียนปู้โซว

การฆ่าเชื้อ... ที่แท้ "เชื้อ" หรือ "พิษ" ไม่ได้หมายถึงลมปราณชั่วร้ายหรือพิษร้ายที่จับต้องไม่ได้ แต่หมายถึง "แมลงตัวเล็กๆ" ที่มีอยู่จริงแต่มองไม่เห็นพวกนี้!