บทที่ 427 พลิกความรู้ความเข้าใจ ทฤษฎีจุลภาค

จ้าวเหิงไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง เพียงแต่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา

"อกตัญญูต่อบรรพชน?" จ้าวเหิงขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว กดเสียงต่ำลงจนแทบกระซิบ แต่กลับทรงพลังทะลุทะลวง "หมอเฉียน หากข้าเดาไม่ผิด สาเหตุที่ยาสลบรมควันของท่านทำให้คนหลับลึกไม่ตื่น และมีฤทธิ์ยาที่รุนแรง ตัวยาหลักที่เป็นส่วนผสมสำคัญ น่าจะเป็น ดอกลำโพง ใช่หรือไม่?"

ตูม!

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสกๆ ผ่าลงกลางกระหม่อมของเฉียนปู้โซวอย่างจัง

ใบหน้าอมทุกข์ของเฉียนปู้โซวแข็งค้างในทันที ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง เขาอ้าปากค้าง ในลำคอมีเสียง "กึกๆ" ดังออกมาประหลาดๆ ราวกับถูกใครบางคนบีบคอเอาไว้