บทที่ 426 บุกเดี่ยวส่งข่าว กลยุทธ์แลกเปลี่ยน

เมื่อสองเท้าแตะพื้นหลังจากไถลตัวลงจากเชือก หวังจิ้นไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว เขาพุ่งเข้าสู่ความมืดมิดไร้ขอบเขตระนอกเมืองทันที

เขาไม่กล้าใช้ทางหลวง ได้แต่เลือกทางเดินเท้าแคบๆ ที่ขรุขระ ล้มลุกคลุกคลานวิ่งตะบึงไปยังทิศทางของเมืองอวิ๋นโจว เขาไม่กล้าหยุด เพราะเขาไม่รู้ว่าจางเฉิงเย่และคนเป่ยตี๋กำลังวางแผนอะไรกันอยู่ หากข่าวนี้ไปถึงช้า ไม่รู้ว่าจะมีคนล้มตายอีกมากมายเพียงใด

ระยะทางสามสิบลี้ สำหรับหวังจิ้นที่ต้องวิ่งด้วยสองเท้า คือบททดสอบที่ยาวนานและทรหด เขาจะยอมหยุดพิงต้นไม้ใหญ่เพื่อกัดแป้งย่างแห้งแข็งในอกเสื้อสักสองคำก็ต่อเมื่อวิ่งต่อไม่ไหวจริงๆ จากนั้นก็ออกวิ่งต่อ

ที่เมืองอวิ๋นโจว จ้าวเหิงยืนอยู่นอกค่ายพยาบาล สายตามองข้ามเรือนพักเตี้ยๆ ไปยังทิศเหนืออันมืดมิด สงครามดำเนินมาถึงจุดนี้ ผู้แพ้ชนะที่แท้จริงไม่ได้ตัดสินกันในสนามรบเพียงอย่างเดียวแล้ว

เมื่อเครื่องบดเนื้อในยุคอาวุธเย็นเริ่มทำงาน นอกจากการฆ่าฟันแล้ว สิ่งที่ต้องวัดกันคือรากฐานความแข็งแกร่ง และความสามารถในการฟื้นตัว