บทที่ 436 พลุสัญญาณสีเลือด หินผาถล่มเมฆ

จ้าวเหิงนำกำลังคนออกมาจากร่องเขา ทุกคนต่างผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เมื่อครู่เฉียดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เกือบจะถูกทหารลาดตระเวนเป่ยตี๋สองนายนั้นพบเข้าเสียแล้ว

เกิ่งคุนหมอบอยู่ที่ริมหน้าผา มือหนึ่งกำพลุสัญญาณแน่น บอกว่าเป็นพลุสัญญาณ ความจริงก็คือดอกไม้ไฟที่จ้าวเหิงทำขึ้นแบบเร่งด่วนนั่นแหละ เขากลั้นหายใจ จ้องเขม็งไปยังมังกรยาวเหยียดที่กำลังเคลื่อนตัวอยู่ในความมืดเบื้องล่าง

"ท่านกุนซือ พวกมันเข้ามาแล้ว" เสียงของเกิ่งคุนถูกกดลงต่ำสุด แต่ไม่อาจซ่อนอาการสั่นเทาของความแค้นที่กำลังจะได้ชำระ

จ้าวเหิงหาหินก้อนใหญ่นั่งลง ค่อยๆ บิดจุกถุงน้ำออก ดื่มไปหนึ่งอึก ลมราตรีพัดผมหน้าม้าจนยุ่งเหยิง แต่ไม่อาจปัดเป่าความสงบนิ่งที่เกือบจะเย็นชาในแววตาเขาได้

"ไม่ต้องรีบ" จ้าวเหิงวางถุงน้ำลง เช็ดมุมปาก "รออีกหน่อย"