บทที่ 437 ปฐพีสะเทือน สัญญาณสายฟ้าสั่งเคลื่อนทัพ

นอกเมืองอวิ๋นโจว ทุ่งกว้างเงียบสงัดราวป่าช้า

ราตรีกาลอันมืดมิดแทรกซึมเข้าสู่ชุดเกราะเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกว่าแปดพันร่างแข็งค้างกลายเป็นป่าเหล็กกล้าที่เงียบงัน

เสียงเปรี๊ยะปร๊ะของคบเพลิงที่กำลังลุกไหม้ เป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางฟ้าดินนี้ เปลวไฟสีส้มแดงดิ้นรนต่อสู้กับลมหนาว แสงเงาเต้นระริก ตัดแต่งใบหน้าเคร่งขรึมของทุกคนให้มีมิติชัดเจน สะท้อนจิตสังหารที่ถูกกดข่มไว้ในดวงตา

ที่หน้าสุดของขบวน ถานไถหมิงเลี่ยยืนนิ่งดั่งเจดีย์เหล็กหล่อ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มือวางบนด้ามดาบ สายตาทะลุทะลวงความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด ปักหมุดแน่นอยู่ที่ทิศตะวันออก ทิศทางของหุบเขาชามอ่าง

ข้างกายเขา ถานไถหมิงอวี่ผู้เป็นน้องชายกลับเหมือนกองไฟที่กำลังจะระเบิด